نوشته‌ها

Partition چیست و چرا هارد دیسک را پارتیشن بندی میکنیم

Partition چیست و چرا هارد دیسک را پارتیشن بندی میکنیم

Partition به فارسي يعني “ديواره”، “تفکيک کردن”، “افراز کردن” و … است. پارتيشن را ميتوانيد طبقاتي از يک آپارتمان (هارد ديسک)، در نظر بگيريد. پارتيشن در واقع يک تقسيم بندي منطقي از کل هارد ديسک مان مي باشد. وقتي هارد ديسک را به کامپيوتر ويندوزي وصل مي کنيد، بصورت پيش فرض سيستم عامل ويندوز يک پارتيشن به نام C، برايش در نظر مي گيرد. وقتي شما هارد ديسک را به پارتيشن هاي مجزايي تقسيم بندي ميکنيد، مثل اين مي ماند که شما چند هارد ديسک به سيستم وصل کرده ايد. برخي از اصطلاحات در کنار Partition عنوان مي شوند: مانند Active Partition ،Primary Partition ،Extended Partition و Logical Partition که درباره هر کدام در ادامه توضيح مي دهيم.

در سيستم عامل هاي ويندوزي معمولا به پارتيشن لقب Drive (درايو)، هم مي دهند مثلا درايو C، درايو D و … . به حروف الفبايي که همراه با درايو مي آيند در اصطلاح Drive Letter ميگويند. شما به راحتي از طريق کنسول مديريتي Disk Management، ويندوز مي توانيد هارد ديسک تان را پارتيشن بندي کنيد. در کنسول مديريتي Disk Management ويندوز نمي توانيد حجم پارتيشن خود را افزايش يا کاهش دهيد، (مگر در موارد خاص)، ولي با نرم افزار هاي 3rd Party مثل MiniTool Partition Wizard و EaseUS Partition Master، که ابزارهايي کاملا رايگان هستند به راحتي مي توانيد کارهاي مربوط به پارتيشن ها را انجام دهيد.

هدف از پارتيشن بندي هارد ديسک چيست؟

پارتيشن بندي هارد ديسک دلايل مختلفي مي تواند داشته باشد اما يک هارد ديسک، حداقل بايد يک پارتيشن داشته باشد. دليل آن هم همانطور که حدس ميزنيد براي قرار گرفتن سيستم عامل و مخلفات فايل هاي آن درون پارتيشن است. براي مثال هنگامي که سيستم عامل ويندوز را نصب مي کنيد، بخشي از فرآيند نصب به اختصاص دادن پارتيشن اختصاص مي يابد. در سيستم عامل ويندوز، Primary Partition يا پارتيشن اصلي يا اولي به نام درايو C شناخته ميشود. علاوه بر درايو C، در حين پروسه نصب سيستم عامل ويندوز، سيستم عامل ويندوز پارتيشن هاي ديگر را هم به ترتيب حروف الفبا ايجاد مي کند. مثلا پارتيشن دوم مي شود درايو D و بعدي مي شود درايو E و به همين ترتيب.
در ويندوز 10 پارتيشني به نام Recovery Partition داريم که مجموعه اي از ابزار ها که به Advanced Startup Options، نيز معروف است با استفاده از اين پارتيشن در مواقعي که براي درايو C تان مشکلي بوجود بيايد مي توانيد مشکلاتش را رفع کنيد.

دليل ديگر استفاده از پارتيشن هاي متعدد، نصب کردن سيستم عامل هاي مختلف در همان هارد ديسک مي باشد. که به شما امکان مي دهد، تا سيستم عامل مورد نظر خود را براي بارگذاري شدن انتخاب کنيد، که در اصطلاح dual booting هم مي گويند. شما ممکن است يک سيستم عامل لينوکس، يک سيستم عامل ويندوز 10 و يک سيستم عامل ويندوز 8.1 را بر روي هارد ديسک تان نصب کنيد. پس وجود چندين پارتيشن در اين مواقع به کمک ما مي آيد. در اين حين شما ديگر نياز به استفاده از هارد ديسک هاي مختلف، براي نصب چند سيستم عامل نخواهيد داشت.
استفاده از پارتيشن هاي متعدد شايد بتواند ما را در امر سازمان دهي و مديريت راحت تر فايل ها نيز کمک کند. مثلا شما مي خواهيد موزيک ها، ويدئو ها، عکس ها، و اپليکيشن هايتان را در پارتيشن هاي جداگانه اي ذخيره کنيد و یا همانند این ها. مثال ديگري که مي توان از مفيد بودن استفاده از پارتيشن هاي چندگانه زد اين است که شما ميخواهيد تمام فايل ها و فولدرهايي که در شبکه به اشتراک مي گذاريد را در يک پارتيشن جداگانه قرار دهيد تا راحت تر بتوانيد به آنها دسترسي بيابيد و آنها را مديريت کنيد.

هدف از پارتيشن بندي هارد ديسک چيست

هدف از پارتيشن بندي هارد ديسک چيست

هر پارتيشني که درونش سيستم عامل نصب شده باشد به primary partition معروف است. اگر هارد ديسک تان را با MBR فرمت کرده باشيد در کل هارد ديسک تان تنها مي توانيد 4 عدد Primary partition داشته باشيد و به همين ترتيب شما قادر به نصب 4 عدد سيستم عامل در هارد ديسک تان خواهيد بود.
به اين نکته مهم توجه کنيد که شما در آن واحد تنها يک پارتيشن اکتيو ميتوانيد داشته باشيد، به اين معني که اگر در چند پارتيشن جداگانه سيستم عامل نصب شده داشته باشد تنها يکي را مي توانيد به عنوان سيستم عامل پيشفرض در هنگام مشاهده صفحه boot menu (همان صفحه اي که سيستم عامل تان را براي بارگذاري شدن انتخاب ميکنيد). در نظر بگيريد که به اين پارتيشن که سيستم عامل پيشفرض انتخابي تان براي بوت شدن است active partition مي گويند.

 تنها يکي از 4 پارتيشن Primary مي تواند به عنوان extended partition، در نظر گرفته شود. به اين معني که کامپيوتر ميتواند يا 4 پارتيشن Primary داشته باشد و يا 3 عدد primary partitions به اضافه يک عدد extended partition داشته باشد. extended partition به تنهايي نمي تواند داده ها را در خود ذخيره کند. در عوض extended partition، مانند يک container، يا محفظه ظرف است که مجموعه اي از پارتيشن ها را که در اصطلاح به آن logical partitions مي گوييم را شامل مي شود.
براي يک ديسک حافظه محدوديتي در دارا بودن تعداد logical partitions وجود ندارد. بلکه به شرايط و نحوه مديريت و سازمان دهي اطلاعات شما بستگي دارد که به چه تعدادي logical partitions بسازيد.
براي مثال يک هارد ديسک به طور معمول يک primary partition و يک عدد active partition و تعدادي logical partitions را دارا مي باشد. مي توان گفت که پارتيشن هايي که برايمان ملموس ترند عبارتند از primary partition و logical partition.

پارتيشن ها در چه صورتي قابل استفاده هستند؟

پارتيشن ها براي اينکه قابل استفاده و بهره برداري باشند، بايد Format شوند و فايل سيستم برايشان ايجاد شود. در سيستم عامل هاي ويندوزي براي استفاده از پارتيشن مي بايست يک drive letter، به آن اختصاص داد (خب اين ديگر به ساختار اصلي سيستم عامل ويندوز برميگردد). به زبان ساده drive letter به اين منظور در سيستم عامل ويندوز وجود دارد که ما راحت تر بتوانيم پارتيشن ها را از يکديگر تمايز داده و در کار کردن با آنها دچار مشکل نشويم. پارتيشن ها قابليت اين را دارند که رمزنگاري و مخفي شوند.

منبع:Itpro.ir

Seek Time در هارد دیسک

 Seek Time در هارد دیسک

در اين مطلب ميخواهيم به مفهوم Seek Time (سیک تایم) در هارد ديسک بپردازيم. به زبان ساده به مدت زمان لازم براي حرکت بازوي محرک هارد ديسک براي رسيدن به Track مورد نظر Seek Time (زمان جستجو) ميگويند. اگر بخواهيم تعريف آکادميک Seek Time (سیک تایم) را بيان کنيم. مدت زماني است که طول ميکشد، تا يک قطعه ي مکانيکي خاص (بازوي محرک هارد ديسک)، از سخت افزار دستگاه ذخيره سازي به يک بخش از اطلاعات روي رسانه ذخيره ساز دست يابد. واحد Seek Time(سیک تایم) را معمولا به ميلي ثانيه(ms) بيان ميکنند. پس ميتوان نتيجه گرفت که، هر چقدر مقدار Seek Time کمتر باشد، مدت زمان دسترسي به داده هاي روي هارد ديسک نيز کاهش مي بايد، در نتيجه سرعت Read در هارد ديسک افزايش مي يابد.

توجه کنيد که: موضوع Seek Time ارتباط مستقيمي به کپي يک سري اطلاعات از يک هارد ديسک به هارد ديسک ديگر ، دانلود فايل از اينترنت ، رايت کردن فايل روي ديسک و غیره ندارد. اگر چه Seek Time نقش کليدي در انجام شدن اين کار هايي که ذکر کرديم دارد، اما در مقايسه با ساير عوامل تقريبا ناچيز است. Seek Time اغلب Access Time هم ناميده ميشود ، اما در واقع Access Time يا زمان دسترسي، کمي طولاني تر از Seek Time يا زمان جستجو است، زيرا بين زمان يافتن داده ها و در واقع دسترسي به آن يک دوره زماني کوچک وجود دارد.

Access Time

Access Time

در بيان فني دقيق ، Seek Time (سیک تایم)مدت زماني است که طول ميکشد تا head assembly هارد ديسک، (براي خواندن نوشتن)، روي Track مورد نظر که داده ها روي آن ذخيره شده اند دست يابد. از آنجا که actuator arm، يا بازوي محرک يک قطعه مکانيکي ميباشد، Seek Time در زمانيکه به Track نزديک تر است، ممکن است لحظه اي باشد و صد البته اگر Track در مکان ديگري از هارد ديسک باشد، Seek Time بالا ميرود.

ميانگين Seek Time براي هارد ديسک تقريبا برابر با مدت زماني است که هارد ديسک براي يافتن اطلاعات مورد نظر بيشتر 13 Track ها را جستجو ميکند. اگر چه براي محاسبه ميانگين Seek Time از اين روش استفاده ميشود، اما دو روش ديگر نيز وجود دارد که عبارتند از: روش track-to-track و روش full stroke. در روش Track-to-Track، مدت زمان جستجو براي يک سري داده بين دو Track مجاور، به عنوان ميانگين Seek Time در نظر گرفته ميشود، ولي در روش full stroke، مدت زمان صرف شده براي جستجوي يک سري داده در طول کل هارد ديسک، از دروني ترين Track تا بيروني ترين Track به عنوان ميانگين Seek Time در نظر گرفته ميشود.

ميانگين Seek Time در هار ديسک هايي که در طول گذر زمان پيشرفت کرده اند، حدود 600 ميلي ثانيه بود مثل هارد ديسک (IBM 305). بعد از چند دهه، متوسط Seek Time، هارد ديسک در حدود 25 ميلي ثانيه بود. هارد ديسک هاي مدرن ممکن است Seek Time اي در حدود 9 ميلي ثانيه داشته باشند، دستگاه هاي تلفن همراه 12 ميلي ثانيه و سرور هاي قدرتمند در حدود 4 ميلي ثانيه، از Seek Time را ممکن است داشته باشند. از آنجا که ديسک هاي SSD قطعات متحرک مانند actuator arm ندارند، پس Seek Time هم عملا در اين ديسک ها بي معني است. اما اگر بخواهيم Seek Time ديسک هاي SSD را مثال بزنيم، چيزي در حدود 0.08 و يا 0.16 ميلي ثانيه Seek Time دارند.

بعضي از سخت افزارها، مانند درايو هاي نوري و فلاپي ديسک ها، Head بزرگتري نسبت به يک هارد ديسک دارند و به همين ترتيب ميتوان نتيجه گرفت که Seek Time شان را کندتر مي کنند. به عنوان مثال، دي وي دي ها و سي دي ها به طور متوسط Seek Time اي بين، 65 تا 75 ميلي ثانيه دارند که به طور قابل توجهي کندتر از ديسک هاي سخت هستند. اين مهم است بدانيد که Seek Time نقش تعيين کننده اي در تعيين سرعت کلي يک کامپيوتر يا دستگاه ديگر دارد، ديگر اجزايي که وجود دارند و در کنار هم کار مي کنند به همان اندازه نيز مهم هستند.

بنابراين اگر ميخواهيد يک ديسک جديد براي سرعت بخشيدن بيشتر به کامپيوتر خود تهيه کنيد، به ياد داشته باشيد که جنبه هاي ديگر مانند حافظه RAM سيستم، پردازنده، سيستم فايل و نرم افزارهايي که در حال اجرا هستند را هم در نظر بگيريد. اگر چه شما نميتوانيد سرعت هارد ديسک خود را با کمتر کردن Seek Time افزايش دهيد اما ميتوانيد با استفاده از، Defragment کردن داده ها مدت زمان لازم براي دستيابي به اطلاعات مورد نظرتان را در هارد ديسک کاهش دهيد. اگر چه اين به خودي خود نميتوانيد جايگزين قابل قبولي براي هارد ديسک هايي با Seek Time کمتر باشد.

منبع:Itpro.ir