نوشته‌ها

HPE Smart Array S100i Software RAID

HPE Smart Array S100i Software RAID

نگاهی اجمالی به HPE Smart Array S100i Software RAID

HPE Smart Array S100i Software RAID از 6Gb/s SATA و PCIe 3.5 پشتیبانی می کند. و یک راه حل مناسب در سطح ابتدایی برای پشتیبانی از ریدهای 0 و 1 و 5 و 10 می باشد.

HPE Smart Array S100 Software Raid بر روی برد سیستم جاسازی شده است و امکان اتصال به 14 درایو ساتا را دارد.

این راه حل نرم افزاری RAID برای سرورهای HPE ProLiant GEN10 و HPE Synergy GEN10 محاسبه شده است و قابلیت های مورد نیاز برای پاسخگویی به نیازهای ذخیره سازی اطلاعات مورد نیاز شما را فراهم می کند.

ویژگی های کلیدی HPE Smart Array S100i Software RAID

  • Storage interface (SATA)

Up to 14 SATA lanes

6Gb/s SATA technology

  • PCI Express 3.0 x4 link
  • RAID 0, 1, 5, and 10
  • UEFI System Utilities (storage configuration)
  • Up to 14 physical drives
  • Up to 14 logical drives
  • Seamless upgrades to HPE Smart Array controllers

پورت

  • Internal: Up to 14 SATA lanes (dependent on server)

کارایی و عملکرد

  • 6Gb/s SATA (600 MB/s theoretical bandwidth per physical lane)
  • PCI Express 3.0 x4 link width

پیشگیری از خطا

ویژگی های زیر پیشنهاد تشخیص نقص های احتمالی را پیش از وقوع بیان می کند:

نقص و خرابی پیش بینی شده درایو: احتمال وقوع ممکن را در درایو، پیش از وقوع آن تشخیص می دهد، اجازه می دهد جایگزینی جزء قبل از شکست رخ دهد.

بررسی اسکن سطح پس زمینه درایوها در دوره های غیرفعال را کنترل می کند و به طور خودکار بخش های بد را از بین می برد و از یکپارچگی داده ها اطمینان حاصل می کند.

HPE Smart SSD Wear Gauge گزارش میزان عمر باقی مانده در SSDهای شما را نشان می دهد.

RAID نرم افزاری

HPE Smart Array S100 Software Raid فقط در حالت UEFI کار خواهد کرد. برای پشتیبانی بیشتر یک کنترلر اضافی دیگر مورد نیاز است. برای کاربران لینوکس HPE راه حلی را پیشنهاد می دهد: از نرم افزار in-distro open-source استفاده می کند تا یک حجم two-disk RAID 1 BOOT ایجاد کند.

سازگاری سرور

HPE Smart Array S100 Software RAID در تمام سرورهای Proliant Gen10 و Synergy ارائه شده است.

بررسی هارد Seagate Exos X16 16TB

بررسی Seagate Exos X16 16TB HDD

Seagate با راه اندازی سری محصولات Exos X16 در اوایل سال 2019 همچنان به گسترش ظرفیت HDD های خود می پردازد. در بررسی هارد Seagate Exos X16 16TB همانطور که از بخش دوم نام پیداست، ظرفیت این درایوها تا 16TB است.

ظرفیت عظیم در یک فرم 3.5 اینچی می تواند 33٪ petabytes بیشتر در هر رک را در مقایسه با درایوهای 12TB تأمین کند. این امر، Exos X16 را به گزینه ای ایده آل برای برنامه های کاربردی در مقیاس ابر داده ها، مراکز داده مقیاس بزرگ، برنامه های Big Data و سیستم های توزیع فایل مانند Hadoop و Ceph تبدیل می کند. درایوهای این نسخه نیز دارای ظرفیت 14TB نیز هستند.

در بررسی هارد Seagate Exos X16 16TB درون این هاردها با گاز هلیوم پر شده، که می توانند TCO را با کاهش نیازهای انرژی و وزن کاهش دهند.  این درایو در دو رابط SATA و SAS و در مدل های استاندارد و SED ارائه می شود.

Seagate بالاترین عملکرد را در 16TB ادعا می کند. درایوها دارای سنسورهای محیطی دیجیتال برای نظارت بر شرایط داخلی و همراه با Seagate Secure برای افزایش امنیت داده ها هستند.

Seagate Exos X16 Specifications

Capacity 16TB
Interface 12Gb/s SAS, 6Gb/s SATA
Cache 256MB
Reliability
Mean Time Between Failures (MTBF, hours) 2.5 million
Reliability Rating @ Full 24×7 Operation (AFR) 0.35%
Nonrecoverable Read Errors per Bits Read 1 sector per 10E15
Power-On Hours per Year (24×7) 8,760
Limited Warranty (years) 5
Performance
Spindle Speed 7,200 RPM
Max. Sustained Transfer rate 261MB/s
Random Read/Write 4K 170/440 IOPS
Average Latency 4.16ms
Power Consumption
Idle A (W) Average 5W
Max Operating, Random Read/Write 4K/16Q (W) 10.0, 6.3
Power Supply Requirements +12 V and +5 V
Environmental
Temperature, Operating 5°C – 60°C
Vibration, Nonoperating 2 to 500Hz (Grms) 2.27
Shock, Operating 2ms (Read/Write) (Gs) 50
Shock, Nonoperating 2ms (Gs)
Physical
Height 26.11mm/1.028in
Width 101.85mm/4.010in
Depth 147.00mm/5.787in
Weight 670g/1.477lb

شبکه هاي محلي LAN – قسمت سوم

آموزش راه اندازي شبکه محلي

اگر در محيط کار يا منزل خود با بيش از يک کامپيوتر سروکار داريد احتمالا به فکر افتاده ايد که آنها را به يکديگر متصل کرده و يک شبکه کوچک کامپيوتري راه بيا ندازيد .

با اتصال کامپيوتر ها به يکديگرميتوانيد چاپگرتان (Printer) را بين همه انها به اشتراک بگذاريد از طريق يکي از کامپيوتر ها که به اينترنت وصل است بقيه را نيز به اينترنت متصل کنيد از هر يک از کامپيوتر ها به فايل هاي خود از جمله عکس ها اهنگ ها و اسنادتان دسترسي پيدا کنيد به بازي هايي بپردازيد که نه چند بازيکن با چند کامپيوتر نياز دارند. مانند بازي کانتر استرايک

وبلاخره اين که خروجي وسايلي چون DVD PLAYER يا وب کم را به ساير کامپيوتر ها ارسال کنيد .

در اينجا ضمن معرفي روش هاي مختلف اتصال کامپيوتر ها به يکديگر، انجام تنظيمات دستي را براي بهره بردن از حداقل مزاياي يک شبکه کامپيوتري به شما نشان مي دهيم .
روشهاي اتصال:

براي اتصال کامپيوتر هايي که در فاصله اي نه چندان دور از يکديگر قرار دارند راههاي مختلفي وجود دارد که عبارتند از :

سيم کشي ديتا به صورت تو کار در حين ساخت ساختمان که امروز بسيار متداول است. (در اين روش همان گونه که براي برق ساختمان از قبل نقشه مي کشند و مثلا جاي کليد ها و پريز ها را مشخص مي کنند براي شبکه کامپيوتري هم نقشه کشي و سيم کشي مي کنند .)
قرار دادن سيم ها در کف اتاق و اتصال کامپيوتر هايي که در يک اتاق قرار دارند .
استفاده از فناوري بي سيم
استفاده از سيم کشي برق داخل ساختمان
استفاده از سيم کشي تلفن داخل ساختمان

هر يک از روش ها مزايا و معايب خاص خود را دارند اما براي به اشتراک گذاشتن چاپگر فايل ها و اينترنت بايد کامپيوتر ها را به نحو صحيح و مناسبي تنظيم و آماده کنيد و فرق نمي کند که کدام روش را انتخاب کرده باشيد.

به همين دليل کار را از همين نقطه شروع مي کنيم از آنجا که ويندوز هاي اکس پي و 98 پر استفاده ترين ويندوز ها در منازل و دفاتر کوچک هستند نحوه اشتراک گذاري منابع در اين دو ويندوز را مورد بحث قرار مي دهيم هر چند مورد ساير ويندوز ها مفاهيم تغيير نمي کند

گام هاي اوليه :

براي راه اندازي شبکه در منزل خود اين سه کار را بايد انجام دهيم :

1- انتخاب فناوري مناسب شبکه که مورد نظر ما در اين مقاله اترنت استاندارد است

2- خريد و نصب سخت افزار مناسب اين کار، که اصلي ترين آنها کارت شبکه براي هر يک از اين کامپيوتر ها و يک هاب – سوييچ است

3- تنظيم و آماده سازي سيستم ها به نحوي که بتوانند همديگر را ببينند و با يکديگر صحبت کنند

از اين سه مرحله، قدم سوم از همه مهم تر است .

ويندوز xp قسمتي به نام NETWORK SETUP WIZARD دارد که تنظيمات شبکه را براي شما انجام مي دهد .
به غير از اين متخصصان هستند که در ازاي دريافت دستمزد ، شبکه شما را در محل راه مي اندازند .
نام گذاري کامپيوتر ها به اشتراک گذاشتن چاپگر ها، فايل ها و اتصالات اينترنتي ،اساسي ترين کارهايي هستند که اين افراد براي شما انجام مي دهند .
اما اگر با مشکلي مواجه بشويد يا تنظيمات کامپيوتر تان بهم بخورد ، بايد بتوانيد خودتان شبکه را تنظيم کنيد .
به طور کلي کار هايي که بايد انجام دهيد تا يک شبکه (( مرده)) را ((زنده)) کنيد و به بهره برداري از ان بپر دازيد ، از اين قرار است :

نام گذاري کامپيوتر
دادن آدرس IP
به اشتراک گذاشتن فايل ها
به اشتراک گذاشتن چاپگر
انجام تنظيمات امنيتي
به اشتراک گذاشتن اتصال اينترنت
نام گذاري کامپيوتر:
بعد از نصب سخت افزار هاي مورد نياز براي راه اندازي شبکه ، نوبت به نصب نرم افزار هاي آن مي رسد.
در اولين قدم بايد براي تک تک کامپيوتر هاي موجود در شبکه خود اسمي منحصر به فرد و غير تکراري انتخاب کنيد .
علاوه بر اسم کامپيوتر اسم گروه کاري يا WORK GROUP هم مهم است . تمام کامپيوتر هاي يک شبکه بايد عضو يک گروه کاري باشند .
ويندوز اکس پي :
براي نام گذاري کامپيوتر در ويندوز اکس پي اين مراحل را دنبال کنيد :
1-پنجره control panel را باز کنيد
2-اگر حالت نمايش آيکون ها به صورت کلاسيک نيست روي لينک classic VIEW کليک کنيد .در اين حالت بر نامه system را اجرا کنيد .
3-در کادر محاوره ظاهر شده صفحه computername را انتخاب کنيد
4-همان طور که ملا حظه مي کنيد کامپيوتر يک اسم کامل دارد و يک گروه کاري . روي دکمه change کليک کنيد تا کادر محاوره بعدي ظاهر شود .
5-در کادر اول اسمي را تايپ کنيد که مي خواهيد به کامپيوتر تان اختصاص دهيد . اين اسم هر چيزي مي تواند باشد ، فقط نبايد تکراري باشد . مثلا اسم کامپيونر اول را pc 1 بگذاريد .
6-در کادر دوم اسمي را که مي خواهيد به گروه کاري خود اختصاص دهيد وارد کنيد .مثلا My office يا My Home يا هر چيز ديگر . حتي خود Work Group هم بد نيست.
7- در پايان OK و دوباره OK را بزنيد . اگر ويندوز خواست ري استارت کند قبول کنيد .

آدرس IP (TCP/IP Protocol)
آدرس IP نشاني هر کامپيوتر در شبکه است . کامپيوتر از طريق اين نشاني است که يکديگر را در شبکه پيدا مي کنند .
در هر شبکه آدرس IP هر کامپيوتر بايد منحصر به فرد و غير تکراري باشد .
در باره IP و آدرس دهي از اين طريق ، زياد ميتوان صحبت کرد ، اما از آنجا که در اين مقاله قصد پرداختن به تئوري را نداريم بلا فاصله دست به کار مي شويم . فقط ذکر اين نکته را ضروري ميدانيم که آدرس IP در واقع يک شماره چهار قسمتي است . هر قسمت عددي از 0 تا 255 است که با علامت نقطه از قسمت بعدي جدا مي شود . براي دسترسي به بخش آي پي ها بايد روي کانتکشن خود کليک راست کرده سپس وارد Properties بشويد. آنجا وارد TCP/IPProtocol بشويد.
مثلا 192.168.0.1 يک آدرس IP است .

در يک شبکه کوچک ، براي تمام کامپيوتر ها سه قسمت اول آدرس IP را يکسان مي گيريم و فقط قسمت چهارم را براي هر کامپيوتر عدد متفاوتي را در نظر مي گيريم .
مثلا در کامپيوتر اول آدرس 192.168.0.1 و براي کامپيوتر دوم آدرس 192.168.0.2 را مي نويسيم و به همين ترتيب در بقيه کامپيوتر ها قسمت چهارم آدرس IP را عدد متفاوتي را مي دهيم .
پس از اتمام اين مراحل رايانه هاي شما با هم شبکه مي شوند.

فرستادن پيام در شبکه هاي LAN
براي اين کار ابتدا وارد Command Prompt مي شويم و در آن فرمان IPCONFIG را تايپ مي کنيم.
پس از چند لحظه در زير همين قسمت تمام آي پي هايي که در آن لحظه به کامپيوتر شما يا به شبکه Lan داخلي متصل هستند نوشته مي شود.
براي مثال:

192.168.0.1

192.168.0.2

و غيره…

روش کار:
براي شروع کار ابتدا يکي از آي پي ها را انتخاب مي کنيم و دستور زير را براي آن آي پي مي نويسيم:

NET SEND IP MESSAGE

که به ترتيب:

NET SEND : دستور اوليه مي باشد.

IP : اي پي شخص مورد نظر.

MESSAGE : پيغام مورد نظر مي باشد. براي مثال : ….. information

.

.
منبع : iranpur.com

شبکه هاي محلي LAN – قسمت دوم

شبکه هاي محلي LAN قسمت دوم

اجزاي اصلي سخت‌افزاري
همه شبکه‌ها از اجزاي سخت‌افزاري پايه‌اي تشکيل شده‌اند تا گره‌هاي شبکه را به يکديگر متصل کنند، مانند «کارت‌هاي شبکه»، «تکرارگر»ها، «هاب»ها، «پل»ها، «راهگزين»ها و «مسيرياب»ها. علاوه بر اين، بعضي روشها براي اتصال اين اجزاي سخت‌افزاري لازم است که معمولاً از کابلهاي الکتريکي استفاده مي‌شود (از همه رايجتر «کابل رده ?» (کابل Cat5) است)، و کمتر از آنها، ارتباطات ميکروويو (مانند IEEE 802.11) و («کابل فيبر نوري» Optical Fiber Cable) بکار مي‌روند.

کارت شبکه
«کارت شبکه»، «آداپتور شبکه» يا « کارت واسط شبکه» (Network Interface Card) قطعه‌اي از سخت‌افزار رايانه‌است و طراحي شده تا اين امکان را به رايانه‌ها بدهد که بتوانند بر روي يک شبکه رايانه‌اي با يکديگر ارتباط برقرار کنند. اين قطعه دسترسي فيزيکي به يک رسانه شبکه را تامين مي‌کند و با استفاده از «آدرسهاي MAC»، سيستمي سطح پايين جهت آدرس دهي فراهم مي‌کند. اين شرايط به کاربران اجازه مي‌دهد تا به وسيله کابل يا به صورت بي‌سيم به يکديگر متصل شوند.

تکرارگر یا repeater
«تکرارگر» تجهيزي الکترونيکي است که سيگنالي را دريافت کرده و آن را با سطح دامنه بالاتر، انرژي بيشتر و يا به سمت ديگر يک مانع ارسال مي‌کند. بدين ترتيب مي‌توان سيگنال را بدون کاستي به فواصل دورتري فرستاد. از آنجا که تکرارگرها با سيگنال‌هاي فيزيکي واقعي سروکار دارند و در جهت تفسير داده‌اي که انتقال مي‌دهند تلاشي نمي‌کنند، اين تجهيزات در «لايه فيزيکي» يعني اولين لايه از «مدل مرجع OSI» عمل مي‌کنند.

هاب (جعبه تقسيم) یا hub
«هاب» قطعه‌اي سخت‌افزاري است که امکان اتصال قسمت‌هاي يک شبکه را با هدايت ترافيک در سراسر شبکه فراهم مي‌کند. هاب‌ ها در «لايه فيزيکي» از «مدل مرجع OSI» عمل مي‌کنند. عملکرد هاب بسيار ابتدايي است، به اين ترتيب که داده رسيده از يک گره را براي تمامي گره‌هاي شبکه کپي مي‌کند. هاب‌ها عموماً براي متصل کردن بخش‌هاي يک «شبکه محلي» بکار مي‌روند. هر هاب چندين «درگاه» (پورت) دارد. زماني که بسته‌اي از يک درگاه مي‌رسد، به ديگر درگاه‌ها کپي مي‌شود، بنابراين همه قسمت‌هاي شبکه محلي مي‌توانند بسته‌ها را ببينند.

پل یا bridge
يک «پل» دو «زيرشبکه» (سگمنت) را در «لايه پيوند داده» از «مدل مرجع OSI» به هم متصل مي‌کند. پل‌ها شبيه به «تکرارگر»ها و «هاب»هاي شبکه‌اند که براي اتصال قسمت‌هاي شبکه در «لايه فيزيکي» عمل مي‌کنند، با اين حال پل با استفاده از مفهوم پل زدن کار مي‌کند، يعني به جاي آنکه ترافيک هر شبکه بدون نظارت به ديگر درگاه‌ها کپي شود، آنرا مديريت مي‌کند.

پل‌ها به سه دسته تقسيم مي‌شوند:
پل‌هاي محلي: مستقيما به «شبکه‌هاي محلي» متصل مي‌شود.
پل‌هاي دوردست: از آن مي‌توان براي ساختن «شبکه‌هاي گسترده»، جهت ايجاد ارتباط بين «شبکه‌هاي محلي» استفاده کرد. پل‌هاي دور دست در شرايطي که سرعت اتصال از شبکه‌هاي انتهايي کمتر است با «مسيرياب»ها جايگزين مي‌شوند.
پل‌هاي بي‌سيم: براي «اتصال شبکه‌هاي محلي» به «شبکه‌هاي محلي بي‌سيم» يا «شبکه‌هاي محلي بي‌سيم» به هم يا ايستگاه‌هاي دوردست به «شبکه‌هاي محلي» استفاده مي‌شوند.

راهگزين یا switch
«راهگزين» که در پارسي بيشتر واژه «سوئيچ» براي آن بکار برده مي‌شود، وسيله‌اي است که قسمت‌هاي شبکه را به يکديگر متصل مي‌کند. راهگزين‌هاي معمولي شبکه تقريباً ظاهري شبيه به «هاب» دارند، ولي يک راهگزين در مقايسه با هاب از هوشمندي بيشتري (و همچنين قيمت بيشتري) برخوردار است. راهگزين‌هاي شبکه اين توانمندي را دارند که محتويات بسته‌هاي داده‌اي که دريافت مي‌کنند را بررسي کرده، دستگاه فرستنده و گيرنده بسته را شناسايي کنند، و سپس آن بسته را به شکلي مناسب ارسال نمايند. با ارسال هر پيام فقط به دستگاه متصلي که پيام به هدف آن ارسال شده، راهگزين «پهناي باند» شبکه را به شکل بهينه‌تري استفاده مي‌کند و عموماً عملکرد بهتري نسبت به يک هاب دارد.

از نظر فني مي‌توان گفت که راهگزين در «لايه پيوند داده» از «مدل مرجع OSI» عمل کنند. ولي بعضي انواع راهگزين قادرند تا در لايه‌هاي بالاتر نيز به بررسي محتويات بسته بپردازند و از اطلاعات بدست آمده براي تعيين مسير مناسب ارسال بسته استفاده کنند. به اين راه گزين‌ها به اصطلاح «راهگزين‌هاي چندلايه» (Multiplayer Switch) مي‌گويند.

مسيرياب یا router
«مسيرياب»ها تجهيزات شبکه‌اي هستند که بسته‌هاي داده را با استفاده از «سرايند»ها و «جدول ارسال» تعيين مسير کرده، و ارسال مي‌کنند. مسيرياب‌ها در «لايه شبکه» از «مدل مرجع OSI» عمل مي‌کنند. همچنين مسيرياب‌ها اتصال بين بسترهاي فيزيکي متفاوت را امکان‌پذير مي‌کنند. اين کار با چک‌ کردن سرايند يک بسته داده، انجام مي‌شود.
مسيرياب‌ها از «قراردادهاي مسيريابي» مانند OSPF استفاده مي‌کنند تا با يکديگر گفتگو کرده و بهترين مسير بين هر دو ايستگاه را پيکربندي کنند. هر مسيرياب دسته کم به دو شبکه، معمولاً شبکه‌هاي محلي، شبکه‌هاي گسترده و يا يک شبکه محلي و يک سرويس دهنده اينترنت متصل است. بعضي انواع مودم‌هاي DSL و کابلي جهت مصارف خانگي درون خود از وجود يک مسيرياب نيز بهره مي‌برند.


شبکه محلي چيست؟
«شبكه محلي» (Local Area Network) يك «شبکه رايانه‌اي» است كه محدوده جغرافيايي كوچكي مانند يك خانه، يك دفتر كار يا گروهي از ساختمان‌ها را پوشش مي‌دهد. در مقايسه با «شبكه‌هاي گسترده» (WAN) از مشخصات تعريف‌شده شبكه‌هاي محلي مي‌توان به سرعت (نرخ انتقال) بسيار بالاتر آنها، محدوده جغرافيايي كوچكتر و عدم نياز به «خطوط استيجاري» مخابراتي اشاره كرد.
دو فناوري «اترنت» (Ethernet) روي كابل «جفت به هم تابيده بدون محافظ» (UTP) و «واي‌فاي» (Wi-Fi) رايج‌ترين فناوري‌هايي هستند كه امروزه استفاده مي‌شوند، با اين حال فناوري‌هاي «آركنت» (ARCNET) و «توكن رينگ» (Token Ring) و بسياري روشهاي ديگر در گذشته مورد استفاده بوده‌اند.

تاريخچه شبکه محلي
در روزهاي قبل از ظهور «رايانه‌هاي شخصي» (PC) ممكن بود كه يك محل فقط يك «رايانه مركزي» داشته باشد كه كاربران به‌وسيله «پايانه» ها از طريق كابل‌كشي ساده و كم‌سرعتي به آن دسترسي داشتند. شبكه‌هايي مانند SNA متعلق به شركت «آي‌بي‌ام» (IBM) جهت ارتباط پايانه‌ها يا ديگر رايانه‌هاي مركزي در محل‌هاي دوردست از طريق «خطوط استيجاري» بكارگرفته شدند، از اين رو اين ارتباطات «شبكه‌هاي گسترده» (WAN) بودند.
اولين شبكه محلي در دهه 1970 ساخته شد و به منظور ارتباطات پرسرعت بين چند رايانه بزرگ در يك محل بكار گرفته شد. از ميان بسياري سيستم‌هاي رقيب كه در اين دوران ساخته شدند، «اترنت» و «آركنت» مشهورترين‌ها هستند.
توسعه و ازدياد رايانه‌هاي شخصي كه با «سيستم عاملهاي» CP/M و DOS كار مي كردند اين حقيقت را با خود به همراه آوردند كه خيلي زود هر مکان به تنهايي پر از ده‌ها و صدها رايانه گردد. اولين انگيزه براي شبكه‌كردن اين محل‌ها عموماً به اشتراك گذاشتن فضاي «ديسك» و «چاپگرهاي ليزري» بود، كه هر دو در آن زمان بسيار گران بودند. براي چندين سال اين ايده بسيار مورد توجه و علاقه بود، طوري كه از سال 1983 به بعد، متخصصان صنعت رايانه مرتبا اظهار مي‌داشتند كه سال بعدي سال شبكه محلي است.
در واقع زياد شدن تنوع «لايه فيزيكي» و «قرارداد»هاي شبكه ناسازگار، و چندگانگي در تعيين بهترين روش به اشتراك گذاشتن منابع، به ايده فوق صدمه زد. به تبع هر فروشنده كارت شبكه، كابل شبكه، قرارداد و سيستم عامل شبكه خودش را عرضه مي كرد. با ظهور سيستم عامل Netware محصول شركت «ناول» (Novel) راه حلي پديد آمد، به اين ترتيب كه اين سيستم عامل 40 نوع كابل و كارت شبكه رقيب را پشتيباني مي‌كرد و علاوه بر آن از ديگر سيستم عامل هاي رقيب بسيار حرفه‌اي‌تر بود. سيستم عامل Netware از همان آغاز پيدايش شبكه‌هاي محلي رايانه‌هاي شخصي در سال 1983 تا اواسط دهه 1990 براين بازار حكمراني مي كرد، تا آنكه شركت «مايکروسافت» سيستم عامل Windows NT Advanced Server و Windows for Workgroups را عرضه كرد.
از رقباي سيستم عامل Netware فقط VINES ساخت شركت «بانيان» (Banyan) از نظر قدرت فني با آن قابل مقايسه بود، ولي شركت Banyan هرگز بنيان استواري پيدا نكرد. شركتهاي «مايکروسافت» و «تريكام» (3COM) با يكديگر همكاري كردند تا يك سيستم عامل شبكه ساده بسازند كه حاصل آن شد اساس سيستم عاملهاي 3+Share محصول «تريكام»، LAN Manager محصول «مايکروسافت» و LAN Server محصول شركت «آي‌بي‌ام» كه هيچ كدام ازين سيستم عامل ها موفقيت قابل ملاحضه‌اي به دست نياوردند.
در همين دوران «ايستگاه‌هاي كاري» (Workstation) (رايانه‌هاي) مبتني بر سيستم عامل «يونيكس» (Unix) از فروشندگاني مانند شركتهاي «سان مايكروسيستمز» (Sun Microsystems)، «هيولت پكارد» (Hewlett Packard)، «سيليكن گرافيكز» (Silicon Graphics)، «اينترگراف» (Intergraph)، «نكست» (NeXT) و «آپلو» (Apollo) از شبكه‌سازي مبتني بر قرارداد TCP/IP استفاده مي‌كردند. اگرچه اعضاي اين گروه از شركتهاي تجاري كه به توليد چنين محصولي مي‌پرداختند كمتر شده‌اند، ولي ادامه يافتن توسعه فناوري در اين زمينه، بر روي «اينترنت» و همچنين دو سيستم عامل «لينوكس» (Linux) و Mac OS X محصول شركت «اپل» (Apple) تأثير گذاشت و امروزه قرارداد TCP/IP تقريباً به طور كامل جايگزين قراردادهاي IPX، AppleTalk، NBF و ديگر قراردادهايي كه در شبكه‌هاي محلي اوليه رايانه‌هاي شخصي به كار مي‌رفت شده است.

جنبه‌هاي فني
با وجود اينكه امروزه قرارداد راهگزيني اترنت رايج‌ترين قرارداد «لايه پيوند داده» و قرارداد IP رايج‌ترين قرارداد «لايه شبكه» است، در گذشته گزينه‌هاي بسيار ديگري مورد استفاده بودند و بعضي از آنها هنوز در بعضي نواحي كوچك مشهور مانده‌اند.
شبكه‌هاي محلي كوچكتر عموماً از يك يا چند «راهگزين» (Switch) (در پارسي بيشتر رايج است كه به آن سوئيچ مي‌گويند) تشكيل شده‌اند كه به يكديگر متصل شده‌اند. جهت دسترسي به اينترنت غالبا يكي از اين راهگزين‌ها به يك «مسيرياب»، «مودم كابلي» يا «مودم ADSL» متصل مي‌شود.
شبكه‌هاي محلي بزرگ‌تر به واسطه اين ويژگي‌ها شناخته مي‌شوند: استفاده از اتصالات اضافي (بيش از يكي جهت پشتيبان) بين راهگزين‌ها، استفاده از «قرارداد درخت پوشا» (STP) جهت جلوگيري از ايجاد «حلقه»، توانايي راهگزين‌ها جهت مديريت انواع مختلف ترافيك با استفاده از استاندارد «كيفيت خدمات» و همچنين استفاده از «شبكه‌هاي محلي مجازي» (VLAN) جهت جداسازي ترافيكها از يكديگر.
شبكه‌هاي محلي ممكن است به‌وسيله «خطوط استيجاري»، «خدمات استيجاري» و يا به روش «تونل‌زني» (Tunneling) بر روي اينترنت با بهره‌جويي از فناوري «شبكه‌هاي مجازي خصوصي» (VPN) اتصالاتي به ديگر شبكه‌هاي محلي داشته باشند.

.

.

منبع : iranpur.com

شبکه هاي محلي LAN – قسمت اول

شبکه هاي محلي LAN قسمت اول

مقدمه
شبکه‌هاي کامپيوتري مجموعه‌اي از کامپيوترهاي مستقل متصل به يکديگرند که با يکديگر ارتباط داشته و تبادل داده مي‌کنند. مستقل بودن کامپيوترها بدين معناست که هر کدام داراي واحدهاي کنترلي و پردازشي مجزا بوده، و بود و نبود يکي بر ديگري تاثيرگذار نيست.

متصل بودن کامپيوترها يعني از طريق يک رسانه فيزيکي مانند کابل ، فيبر نوري ، ماهواره‌ها و … به هم وصل باشند. دو شرط فوق شروط لازم براي ايجاد يک شبکه کامپيوتري مي‌باشند اما شرط کافي براي تشکيل يک شبکه کامپيوتري داشتن ارتباط و تبادل داده بين کامپيوترهاست.

اين موضوع در بين متخصصين قلمرو شبکه‌ مورد بحث است که آيا دو رايانه که با استفاده از نوعي از رسانه ارتباطي به يکديگر متصل شده‌اند، تشکيل يک شبکه مي‌دهند؟! در اين باره بعضي مطالعات مي‌گويند که يک شبکه نيازمند دست کم ? رايانه متصل به هم است.

در مورد تعداد بيشتري رايانه که به هم متصل هستند عموماً توابع پايه‌اي مشترکي ديده مي‌شود. از اين بابت براي آنکه شبکه‌اي به وظيفه‌اش عمل کند، سه نياز اوليه بايستي فراهم گردد، «اتصالات»، «ارتباطات» و «خدمات». اتصالات به بستر سخت‌افزاري اشاره دارد، ارتباطات به روشي اشاره مي‌کند که بواسطه آن وسايل با يکديگر صحبت کنند و خدمات آنهايي هستند که براي بقيه اعضاي شبکه به اشتراک گذاشته شده‌اند.

کليات شبکه و طبقه بندي آن
«شبکه رايانه‌اي» (Computer Network) از چندين «رايانه» متصل به هم تشکيل شده‌است که از يک سيستم ارتباطي به هدف به اشتراک گذاري داده‌ها، منابع و ارتباطات استفاده مي‌کند. براي مثال شبکه رايانه خانگي ممکن است از دو يا چند رايانه تشکيل شده باشد که با استفاده از شبکه، فايلها و يک «پرينتر» را به اشتراک گذاشته‌اند. اندازه و مقياس هر شبکه از روي سخت‌افزار مورد استفاده و همچنين قراردادهايي که پياده‌سازي شده‌اند، تعيين مي‌شوند.

مفهوم شبکه (network)
شبکه درساده ترين حالت خود شامل دو رايانه‌است که به وسيله کابل (خط انتقال) به يکديگر متصل شده‌اند، به گونه‌اي که بتوانند از داده ها به طور مشترک (share) استفاده نمايند . همين شبکه ساده منشا تمام شبکه‌ها، صرف نظر از کيفيت پيچيدگي انهاست .

طبقه‌بندي شبکه‌هاي رايانه‌اي:
1-بر اساس لايه شبکه
ممکن است شبکه‌هاي رايانه‌اي مطابق مدلهاي مرجع پايه‌اي که در صنعت به عنوان استاندارد شناخته مي‌شوند مانند «مدل مرجع : لايه OSI» و «مدل : لايه TCP/IP»، بر اساس نوع «لايه شبکه»اي که در آن عمل مي‌کنند طبقه‌بندي شوند.

2-بر اساس اندازه
ممکن است شبکه‌هاي رايانه‌اي بر اساس اندازه يا گستردگي ناحيه‌اي که شبکه پوشش مي‌دهد طبقه‌بندي شوند. براي نمونه
«شبکه شخصي» (PAN)
«شبکه محلي» (LAN)
«شبکه دانشگاهي» (CAN)
«شبکه کلان‌شهري» (MAN)
«شبکه گسترده» (WAN)

3-بر اساس نوع اتصال
ممکن است شبکه‌هاي رايانه‌اي بر اساس فناوري سخت‌افزاري که جهت متصل کردن هر دستگاه در شبکه استفاده مي‌کنند طبقه‌بندي شوند. نمونه‌هايي از اين فناوري‌ها عبارت‌اند از:
«اترنت» (Ethernet)
«شبکه محلي بي‌سيم» (WLAN)
شبکه HomaPNA يا «ارتباط از طريق خطوط برق».

4-بر اساس معماري کاربري
ممکن است شبکه‌هاي رايانه‌اي بر اساس معماري کاربري که بين اعضاي شبکه وجود دارد طبقه‌بندي شود، براي نمونه:
معماري‌هاي Active Networking
«مشتري-خدمتگذار» (Client-Server)
«همتا به همتا» Peer-to-Peer (گروه کاري).

5-بر اساس همبندي (توپولوژي)
ممکن است شبکه‌هاي رايانه‌اي بر اساس نوع همبندي شبکه طبقه‌بندي شوند مانند:
«شبکه باس» (Bus)
«شبکه ستاره» (‎(Star
«شبکه حلقه‌اي» (Ring)
«شبکه توري» (Mesh)
«شبکه ستاره-باس» (Star-Bus)
«شبکه درختي» (Tree)
«شبکه سلسله مراتبي» (Hierarchical) و غيره.
همبندي شبکه را مي‌توان بر اساس نظم هندسي ترتيب داد. همبندي‌هاي شبکه طرح‌هاي منطقي شبکه هستند. واژه منطقي در اينجا بسيار پرمعني است. اين واژه به اين معني است که همبندي شبکه به طرح فيزيکي شبکه بستگي ندارد. مهم نيست که رايانه‌ها در يک شبکه به صورت خطي پشت سر هم قرار گرفته باشند، ولي زمانيکه از طريق يک «هاب» به يکديگر متصل شده باشند تشکيل همبندي ستاره اي مي‌کنند و نه باس. و اين عامل مهمي است که شبکه‌ها در آن فرق مي‌کنند، چه از جنبه ظاهري و چه از جنبه عملکردي.

6-بر اساس قرارداد
ممکن است شبکه‌هاي رايانه‌اي بر اساس «قرارداد» ارتباطي طبقه‌بندي شوند. براي اطلاعات بيشتر ليست پشته‌هاي قرارداد شبکه و ليست قراردادهاي شبکه را ببينيد.

انواع شبکه‌هاي رايانه‌اي از نظر اندازه:

pan
1-شبکه شخصي (PAN)

«شبکه شخصي» (Personal Area Network) يک «شبکه رايانه‌اي» است که براي ارتباطات ميان وسايل رايانه‌اي که اطراف يک فرد مي‌باشند (مانند «تلفن»ها و «رايانه‌هاي جيبي» (PDA) که به آن «دستيار ديجيتالي شخصي» نيز مي‌گويند) بکار مي‌رود. اين که اين وسايل ممکن است متعلق به آن فرد باشند يا خير جاي بحث خود را دارد. برد يک شبکه شخصي عموماً چند متر بيشتر نيست. موارد مصرف شبکه‌هاي خصوصي مي‌تواند جهت ارتباطات وسايل شخصي چند نفر به يکديگر و يا برقراري اتصال اين وسايل به شبکه‌اي در سطح بالاتر و شبکه «اينترنت» باشد.
ارتباطات شبکه‌هاي شخصي ممکن است به صورت سيمي به «گذرگاه»هاي رايانه مانند USB و FireWire برقرار شود. همچنين با بهره‌گيري از فناوري‌هايي مانند IrDA، «بلوتوث»(Bluetooth) و UWB مي‌توان شبکه‌هاي شخصي را به صورت بي‌سيم ساخت.

lan

2-شبکه محلي (LAN)

«شبکه محلي» (Local Area Network) يک «شبکه رايانه‌اي» است که محدوده جغرافيايي کوچکي مانند يک خانه، يک دفتر کار يا گروهي از ساختمان‌ها را پوشش مي‌دهد. در مقايسه با «شبکه‌هاي گسترده» (WAN) از مشخصات تعريف‌شده شبکه‌هاي محلي مي‌توان به سرعت (نرخ انتقال) بسيار بالاتر آنها، محدوده جغرافيايي کوچکتر و عدم نياز به «خطوط استيجاري» مخابراتي اشاره کرد.
دو فناوري «اترنت» (Ethernet) روي کابل «جفت به هم تابيده بدون محافظ» (UTP) و «واي‌فاي» (Wi-Fi) رايج ترين فناوري‌هايي هستند که امروزه استفاده مي‌شوند، با اين حال فناوري‌هاي «آرکنت» (ARCNET) و «توکن رينگ» (Token Ring) و بسياري روشهاي ديگر در گذشته مورد استفاده بوده‌اند.

man

3-شبکه کلان‌شهري (MAN)
«شبکه کلان‌شهري» (Metropolitan Area Network) يک «شبکه رايانه‌اي» بزرگ است که معمولاً در سطح يک شهر گسترده مي‌شود. در اين شبکه‌ها معمولاً از «زيرساخت بي‌سيم» و يا اتصالات «فيبر نوري» جهت ارتباط محل‌هاي مختلف استفاده مي‌شود.

wan

4-شبکه گسترده (WAN)

«شبکه گسترده» (Wide Area Network) يک «شبکه رايانه‌اي» است که نسبتاً ناحيه جغرافيايي وسيعي را پوشش مي‌دهد (براي نمونه از يک کشور به کشوري ديگر يا از يک قاره به قاره‌اي ديگر). اين شبکه‌ها معمولاً از امکانات انتقال خدمات دهندگان عمومي مانند شرکت‌هاي مخابرات استفاده مي‌کند. به عبارت کمتر رسمي اين شبکه‌ها از «مسيرياب»ها و لينک‌هاي ارتباطي عمومي استفاده مي‌کنند.
شبکه‌هاي گسترده براي اتصال شبکه‌هاي محلي يا ديگر انواع شبکه به يکديگر استفاده مي‌شوند. بنابراين کاربران و رايانه‌هاي يک مکان مي‌توانند با کاربران و رايانه‌هايي در مکانهاي ديگر در ارتباط باشند. بسياري از شبکه‌هاي گسترده براي يک سازمان ويژه پياده‌سازي مي‌شوند و خصوصي هستند. بعضي ديگر به‌وسيله سرويس دهنده اينترنت «سرويس دهندگان اينترنت» (ISP) پياده‌سازي مي‌شوند تا شبکه‌هاي محلي سازمانها را به اينترنت متصل کنند.

5-شبکه شبکه‌ها (Internetwork)

دو يا چند «شبکه» يا «زيرشبکه» (Subnet) که با استفاده از تجهيزاتي که در لايه 3 يعني «لايه شبکه» «مدل مرجع OSI» عمل مي‌کنند، مانند يک «مسيرياب»، به يکديگر متصل مي‌شوند .تشکيل يک شبکه از شبکه‌ها يا «شبکه شبکه‌ها» را مي‌دهند. همچنين مي‌توان شبکه‌اي که از اتصال داخلي ميان شبکه‌هاي عمومي، خصوصي، تجاري، صنعتي يا دولتي به وجود مي‌آيد را «شبکه شبکه‌ها» ناميد.
در کاربردهاي جديد شبکه‌هاي به هم متصل شده از قرارداد IP استفاده مي‌کنند. بسته به اينکه چه کساني يک شبکه از شبکه‌ها را مديريت مي‌کنند و اينکه چه کساني در اين شبکه عضو هستند، مي‌توان سه نوع «شبکه شبکه‌ها» دسته بندي نمود:
شبکه داخلي يا اينترانت (Intranet)
شبکه خارجي يا اکسترانت (Extranet)
شبکه‌اينترنت (Internet)

شبکه‌هاي داخلي يا خارجي ممکن است که اتصالاتي به شبکه اينترنت داشته و يا نداشته باشند. در صورتي که اين شبکه‌ها به اينترنت متصل باشند در مقابل دسترسي‌هاي غيرمجاز از سوي اينترنت محافظت مي‌شوند. خود شبکه اينترنت به عنوان بخشي از شبکه داخلي يا شبکه خارجي به حساب نمي‌آيد، اگرچه که ممکن است شبکه اينترنت به عنوان بستري براي برقراري دسترسي بين قسمت‌هايي از يک شبکه خارجي خدماتي را ارائه دهد.

interanet

6-شبکه داخلي (Intranet)

يک «شبکه داخلي» مجموعه‌اي از شبکه‌هاي متصل به هم مي‌باشد که از قرارداد ‎IP و ابزارهاي مبتني بر IP مانند «مرورگران وب» استفاده مي‌کند و معمولاً زير نظر يک نهاد مديريتي کنترل مي‌شود. اين نهاد مديريتي «شبکه داخلي» را نسبت به باقي قسمت‌هاي دنيا محصور مي‌کند و به کاربران خاصي اجازه ورود به اين شبکه را مي‌دهد. به طور معمول‌تر شبکه دروني يک شرکت يا ديگر شرکت‌ها «شبکه داخلي» مي‌باشد.

extranet

7-شبکه خارجي (Extranet)

يک «شبکه خارجي» يک «شبکه» يا يک «شبکه شبکه‌ها» است که بلحاظ قلمرو محدود به يک سازمان يا نهاد است ولي همچنين شامل اتصالات محدود به شبکه‌هاي متعلق به يک يا چند سازمان يا نهاد ديگر است که معمولاً ولي نه هميشه قابل اعتماد هستند. براي نمونه مشتريان يک شرکت ممکن است که دسترسي به بخش‌هايي از «شبکه داخلي» آن شرکت داشته باشند که بدين ترتيب يک «شبکه خارجي» درست مي‌شود، چراکه از نقطه‌نظر امنيتي اين مشتريان براي شبکه قابل اعتماد به نظر نمي‌رسند. همچنين از نظر فني مي‌توان يک «شبکه خارجي» را در گروه شبکه‌هاي دانشگاهي، کلان‌شهري، گسترده يا ديگر انواع شبکه (هر چيزي غير از شبکه محلي) به حساب آورد، چراکه از نظر تعريف يک «شبکه خارجي» نمي‌تواند فقط از يک شبکه محلي تشکيل شده باشد، چون بايستي دست کم يک اتصال به خارج از شبکه داشته باشد.

8-شبکه اينترنت (Internet)

شبکه ويژه‌اي از شبکه‌ها که حاصل اتصالات داخلي شبکه‌هاي دولتي، دانشگاهي، عمومي و خصوصي در سرتاسر دنيا است. اين شبکه بر اساس شبکه اوليه‌اي کار مي‌کند که «آرپانت» (ARPANET) نام داشت و به‌وسيله موسسه «آرپا» (ARPA) که وابسته به «وزارت دفاع ايالات متحده آمريکا» است ايجاد شد. همچنين منزلگاهي براي «وب جهان‌گستر» (WWW) است. در لاتين واژه Internet‎ براي ناميدن آن بکار مي‌رود که براي اشتباه نشدن با معني عام واژه «شبکه شبکه‌ها» حرف اول را بزرگ مي‌نويسند.
اعضاي شبکه اينترنت يا شرکت‌هاي سرويس دهنده آنها از «آدرسهاي IP» استفاده مي‌کنند. اين آدرس‌ها از موسسات ثبت نام آدرس تهيه مي‌شوند تا تخصيص آدرسها قابل کنترل باشد. همچنين «سرويس دهندگان اينترنت» و شرکت‌هاي بزرگ، اطلاعات مربوط به در دسترس بودن آدرس‌هايشان را بواسطه «قرارداد دروازه لبه» (BGP) با ديگر اعضاي اينترنت مبادله مي‌کنند.

..

.
منبع : iranpur.com