نوشته‌ها

معرفی نرم افزار VMware Nsx

نرم افزار VMware Nsx محصولي از شرکت VMware براي مجازي سازي شبکه هايي است که تا به حال به صورت فيزيکي پياده سازي مي شده اند.

اصل اين نرم افزار Nicira نام داشت که VMware به قيمت 1 ميليارد دلار اين پروژه را خريداري کرد. لازم به ذکر است که مانند قبل اين نرم افزار هم براي بستر مجازي سازي VMware کار مي کند و هم براي مابقي بستر هاي مجازي سازي. اگر بخواهيم راحت تر اين نرم افزار را شرح دهيم مي توانيم آن را به ESX مقايسه کنيم به صورتي که ESX براي مجازي سازي لايه محاسباتي استفاده مي شود و NSX براي مجازي سازي لايه شبکه. يعني همانطور که در ESX ما مقدار RAM ,CPU را پياده سازي مي کنيم در NSX ما با استفاده از منابع به پياده سازي Switch ,Router و فايروال مي پردازيم.

از جمله مزاياي مهم اين محصول:

عدم وابستگي به سخت افزار: چون تمام ماژول هاي اين نرم افزار به صورت ماشين مجازي پياده سازي مي شوند در صورت خرابي سرور فيزيکي اين ماشين ها از HA بهره مي برند.
شبکه کاملا منعطف: مي توانيد شبکه پيچيده و چند لايه خود را در کوتاه ترين زمان طراحي، پياده سازي و پاک کنيد.
قابليت توسعه پذيري بسيار زيادي دارد.
باعث صرف جويي در زمان وهزينه مي شود.

شکل زير بيانگر طرح Logical راه حل NSX مي باشد:

به صورت کلي قابليت هايي که در محيط رايانش ابري مي توانيم از روي NSX بدست آوريم به شرح زير مي باشند:

پياده سازي ساختار سوييچينگ بين ماشين هاي مجازي بدون دخالت سوييچ فيزيکي که در نتيجه باعث کاهش چشم گير شبکه مي شود.
پياده سازي فايروال با توجه به نياز VPS ها، بدين معني که مشتريان Cloud اين قابليت را پيدا مي کنند که در هنگام سفارش مدل VPS خود و تنظيمات مشخص شده آن، فايروال نيز براي امنيت کاري خود کنار VPS سفارش دهند و به طور اتوماتيک پياده سازي شود.
قابليت Load Balancer نرم افزار NSX، براي کاربراني که مي خواهند لايه Application سيستم هاي خود را افزايش دهند مي توانند کنار سفارش دادن VPS يک لايه Load Balancer نيز به آن اضافه کنند.
استفاده NSX در لايه Routing که هم براي ارتباط مشتريان با بنياد خواهد بود و هم در لايه مديريت بستر مورد استفاده قرار مي گيرد.
لازم به ذکر است که تمامي موارد فوق در لايه مديريت بستر نيز استفاده بسيار زيادي دارد و باعث کاهش بسيار زياد هزينه هاي مي گردد. به عنوان مثال براي Availability هر چه بيشتر نياز است که از نرم افزار vRA ( مديريت بستر رايانش ابري) چند عدد پياده سازي شود و اينکار نياز به يک Load Balancer قوي دارد تا بتواند تراکنش ها و درخواست ها را بين Instance ها بالانس کند، در اين مدل مي توان به جاي Load Balancer هاي گران قيمت سخت افزاري از اين محصول استفاده کرد.

 

 

منبع:Geekboy.ir

 

معرفی قابلیت های جدید SQL Server 2016

مايکروسافت اس.کيو.ال سرور يا مايکروسافت سي‌کول سرور (به انگليسي: Microsoft SQL Server) يک نرم‌افزار سيستم مديريت بانک‌هاي اطلاعاتي است که توسط شرکت مايکروسافت توسعه داده مي‌شود.

برخي از ويژگي‌هاي اين سيستم مديريت پايگاه داده‌ها به اين شرح است:

بانک اطلاعاتي رابطه‌اي
امکان استفاده از: trigger, View, Stored procedure
پشتيباني از XML
OLAP
بسيار قدرتمند و بدون محدوديت حجم و تعداد رکورد
پشتيباني از Full Text Search براي سرعت در بازيابي اطلاعات و استفاده از زبان طبيعي در جستجوها

 ويرايش‌هاي مختلف SQL Server:

سرور SQL ويرايش متراکم (SQL CE):

اين ويراستار فشرده يک موتور با پايگاه داده‌هاي مستحکم مي‌باشد. به جهت اندازه کوچک آن داراي دستگاهي با ويژگيهاي کاهش‌دهنده در مقايسه با ويراستارهاي ديگر مي‌باشد. اين وسيله به وسيله ی پايگاه داده‌ها با سايز حداکثر 4GB محدود شده و نمي‌تواند براساس سرويس ويندوز عمل نمايد ويراستار متراکم بايد تابع تقاضاي کاربرد مي‌باشد.

سرور SQL ويرايش محدود (SQL Server Express):

سرور SQL با ويرايش پرسرعت يک ميزان پايين، ويرايش آزاد از سرور SQL مي‌باشد که در برگيرنده موتور مرکزي پايگاه داده‌هاست. در حاليکه هيچ گونه محدوديتي در شماره پايگاه داده‌ها يا کاربران پشتيباني شده وجود ندارد پايگاه داده‌هاي کلي به ذخيره‌سازي در بخشهاي مجزا مي‌پردازد. هدف از اين کار جايگزيني MSDE مي‌باشد. سرويس جستجوگر متن کامل به عنوان يک بخش ضميمه در سرور SQL با ويرايش پرسرعت قرار مي‌گيرد. بطور کلي نسخه? سرور SQL مديريت استوديو براي عمل ويراستاري در دسترس مي‌باشد.

سرور SQL ويرايش گروه کاري:

سرور SQL با ويرايش کار گروه در برگيرنده موتور مرکزي پايگاه داده‌ها مي‌باشد اين بخش از ديسک ويرايش در شمار نمونه‌هايي با فعاليت کمتر قرار مي‌گيرد و در برگيرنده عملکردهايي با دسترسي بالا و شاخصهاي برابر نمي‌باشد.

سرور SQL ويرايش سازماني:

سرور SQL ويرايش سازماني، نسخه‌اي از سرور SQL با ويژگيهاي کامل مي‌باشد که در برگيرنده ی هر دو موتور مرکزي پايگاه داده‌ها و سرويس‌هاي اضافي مي‌باشد و اين در حالي است که وجود دامنه ی ابزارها براي ايجاد و اداره سرور SQL به صورت خوشه‌اي است.

سرور SQL ويرايش برنامه نويسان:

نگارش قابل کدنويسي سرور SQL داراي همان ويژگيهاي نگارش enterprise اين سرور مي‌باشد که با وسيله لايسنس، کاربرد آن تنها به عنوان يک سيستم آزمايش و توسعه محدود گرديده و به عنوان يک سرور توليدي محسوب نمي‌شود. اين نسخه به عنوان بخشي از برنامه Dream Spark مايکروسافت براي بارگذاري توسط دانشجويان به طور رايگان موجود مي‌باشد.

ويژگي برتري که به SQL Server 2016 اضافه شده اند:

Query Store:

يک مشکل مشترک که اکثر سازمان ها به هنگام به روزرساني ورژن هاي مختلف SQL با آن مواجه بودند تغييرات در Query Optimizer بود که که روي عملکرد تاثير منفي مي گذاشت. بدون يک تست جامع و کامل پيدا کردن و حل کردن Query هايي که متضرر اين تاثير منفي شده اند پروسه اي طاقت فرسا به حساب مي آمد. قابليت Query Store سابقه اي تمامي Query Execution Plan ها را به همراه اطلاعات عملکرد آن ها نگهداري کرده و به سرعت Query هايي که اخيرا کند شده اند را شناسايي مي کند تا ادمين ها و يا Developer ها اگر لازم بود بتوانند از Plan هاي قديمي تر و با سرعت بيشتر به صورت Force استفاده کنند. قابليت Query Store در هر ديتابيس به صورت جداگانه کانفيگ مي شود.

Polybase:

احتمالا اين روزها همگي اصطلاحاتي نظير BigData و يا Hadoop را شنيده ايم. Hadoop يک راه مقياس پذير و مقرون به صرفه براي ذخيره سازي حجم عظيمي از ديتا مي باشد. مايکروسافت در افزونه اي که در سال 2015 براي مبحث Data Warehouse منتشر کرد Polybase که يک ابزار اتصال به Hadoop (و Azure Blob Storage) مي باشد را معرفي کرده بود، اما اکنون مايکروسافت Polybase را به عنوان محصولي که مي توانيد روي دستگاه خود نصب کنيد معرفي کرده است. اين قابليت امکان ذخيره سازي حجم عظيمي از ديتا را به شما در Hadoop و يا Azure Blob Storage مي دهد.

Stretch Database:

“ذخيره سازي اين روزها چه ارزان شده است”، اين عبارت را شنيده ايد؟ ممکن است خريد يک هارد 3 ترابايتي از ديجي کالا چندان هم گران نباشد ولي اگر مجبور باشيد از SAN Storage و يا SSD استفاده کنيد خواهيد فهميد که ذخيره سازي نه تنها ارزان نيست بلکه خيلي هم گران به شمار مي رود. مايکروسافت در تلاش است تا حجم ذخيره سازي و هزينه هاي پردازشي شما را با معرفي قابليت ترکيبي جديدي به نام Stretch Database کاهش دهد. مبناي اين قابليت اين است که برخي از قسمت هاي جدول شما (به صورت اتوماتيک و يا قابل کانفيگ) به يک ديتابيس Azure به صورت Cloud و کاملا ايمن انتقال يابند. وقتي روي آن جداول Query مي زنيد Query Optimizer مي داند که کدام سطر ها روي سرور شما و کدام سطرها روي Azure قرار دارند، پس تنها تاخير مربوط مي شود به سرعت انتقال اطلاعات از طريق شبکه. در واقع به جاي اينکه هزينه ابزارهاي ذخيره سازي گران قيمت را بپردازيد هزينه Azure Blob Storage را که بسيار ارزان تر خواهد بود را پرداخت خواهيد کرد.

JSON Support:

Java Script Object Notation JSON، بله درست شنيده ايد، در دنياي مانور WebApiها ديتابيس هاي مختلفي طي سال هاي گذشته JSON را ساپورت کرده اند و حالا نوبت SQL Server 2016 رسيده است تا خودي نشان دهد، نحوه ي پياده سازي بسيار مشابه با پياده سازي XML مي باشد با دستورات FOR JSON و OPENJSON انتقال سريع اطلاعات به ديتابيس فراهم مي شود.

Row Level Security:

همه ما با مشکل Security دست و پنجه نرم کرده ايم، نشان دادن کدام صفحه به کدام کاربر ولي جايي که خيلي از ماها به مشکل اساسي خورده ايم آن جاست که در يک جدول مي خواستيم برخي از رکوردها را به يک کاربر خاص و برخي ديگر را به کاربر ديگري نمايش دهيم، و آن جا بود که دست به راه حل هايي نه چندان زيبا زده ايم. حال SQL Server نيز اين قابليت را مشابه خيلي از ديتابيس هاي ديگر اضافه نموده است، RLS – Row Level Security يعني همان بحث امنيت در سط Row. پياده سازي RLS در SQL 2016 محدوديت هايي نيز دارد، UPDATEها و INSERTها پشتيباني نمي شوند ولي براي شروع اين قابليت بسيار کاربردي خواهد بود.

Always Encrypted:

به نظر مي رسد که هر روز خبر جديدتري از دزديده شدن اطلاعات يک شرکت بزرگ در دنيا به گوشمان مي رسد، خوب Encrypt کردن ديتا راهيست که به ذهن مي رسد ولي يک سري از شرکت ها اين کار را نمي کنند يا اصلا نمي توانند پياده سازي کنند و لايه اطلاعات آن ها در قالب فايل تکست در دسترس خواهد بود. SQL Server سال هاست که Encryption در سطح Culomn ،Encryption در محل ذخيره سازي اطلاعات و Encryption در انتقال اطلاعات را پشتيباني کرده است. هر چند تمامي اين ها مي بايستي جداگانه کانفيگ مي شدند و گاهي اوقات هم به اشتباه اين کانفيگ صورت مي گرفت. Always Encrypted قابليتيست که SQL Server در قالب يک Library در سطح Application به کاربران ارائه مي دهد تا اطلاعات در انتقال، در محل ذخيره سازي و اطلاعاتي که Live در حال استفاده شدن مي باشند Encrypt شوند.

همواره با فعال بودن اين ويزگي در SQL Server 2016 داده ها به صورت رمزنگاري خواهد بود. با فعال بودن اين ويژگي صاحبان نرم افزار دسترسي آنها به صورت رمزنگاري خواهد بود. و همچنين برنامه هاي کاربري به صورت يک کليد رمزنگاري شده باشدکه مي توان اين کليد را در Database يا مديريت ويندوز نگهداري نمود و همچنين در بحث مديريت بانک اطلاعات در cloud بحث رمزنگاري فعال مي باشد.

In-Memory Enhancements:

SQL Server 2014 بود که مفهوم جداول درون حافظه (In-Memory Tables) را معرفي کرد. اين جداول براي لود کردن ديتا با سرعت بسيار بالا و بدون مشکل locking طراحي شده بودند. در حالي که اين قابليت روي کاغذ فوق العاده به نظر مي رسد ولي در عمل محدوديت هاي بسياري به خصوص در زمينه Constraintها و Procedureها وجود داشت. در SQL Server 2016 اين قابليت بسيار پيشرفت کرده، Foreign Keyها و Constraintهاي Unique پشتيباني مي شوند، به علاوه محدوديت 2 ترابايتي اين نوع از جداول نيز برداشته شده است. قسمت ديگر In-Memory مبحث Culomn Store Index مي باشد که معمولا در پردازش ديتاي بسيار زياد مخصوصا در Data Warehouseها کاربرد دارد. اين قابليت در SQL 2012 معرفي شده بود و در ورژن هاي اخير بهبود يافته. در SQL 2016 اين قابليت بهبودهايي در ضمينه Sorting و پشتيباني بهتر AlwaysOn Availability Groups داشته است.

Multiple TempDB Database Files:

مي توان داده هاي مربوط به tempdb را روي چند دستگاه اجرا نمود. در SQL Server 2014 بايد به صورت دستي داده هاي tempdb بر روي SQL نصب مي شود ولي در SQL Server 2016 همان طور که در شکل مشاهده مي کنيد مي توان تعداد tempdb را تعيين کنيم.

پيش نيازهاي سخت افزاري براي نصب نرم افزار SQL server 2016:

منبع:Geekboy.ir

بررسی انواع فناوری درایوهای جامد حرفه‌ای مناسب سرور

در حالي که تا چند سال گذشته استفاده از درايوهاي SSD در کسب‌وکارهاي حرفه‌اي و گسترده، سرورها و مراکز داده به دليل هزينه زياد و ظرفيت ذخيره‌سازي کم قابل تصور نبود، اکنون استفاده از هاردديسک در سرورها متوقف شده است و هر روز تعداد مراکز داده بيشتري مبتني بر حافظه‌هاي فلش و SSD پيکربندي مي‌شوند؛ گويي مسابقه و رقابتي براي به کارگيري اين نوع استاندارد ذخيره‌سازي در جهان به راه افتاده است. با وجود اينکه قيمت اين ذخيره‌سازها کاهش نيافته است، اما چه مزاياي رقابتي‌اي دارند که باعث از دور خارج شدن HDD شدند و نه تنها در حافظه رم و حافظه فلش، بلکه در فضاي ذخيره‌سازي با ظرفيت‌هاي بسيار بالايي مانند صد پتابايت نيز از SSD استفاده مي‌شوند.

فناوري و انواع SSD مراکز داده

درايوهاي SSD حرفه‌اي که در سرورها و مراکز داده استفاده مي‌شوند، با درايوهاي SSD کامپيوترهاي روميزي، نوت‌بوک، تبلت و مانند اين‌ها تفاوت‌هاي اساسي دارند. اين درايوها در محيط‌هاي با بار کاري و ترافيکي بسيار بالايي مانند پايگاه‌داده‌ها، بيگ ديتا، ايندکس و لاگ‌گيري فايل‌ها و تراکنش‌ها، تحليل اطلاعات و آمار و ارقام و مراکزي با ترافيک صدها گيگابايت اطلاعات در هر ثانيه استفاده مي‌شوند.

SSD مراکز داده که اصطلاحاً Enterprise SSD ناميده مي‌شوند و با همين برچسب در بازار به فروش مي‌رسند، به طور کلي با استفاده از حافظه‌هاي فلش NAND ساخته مي‌شوند که در مقايسه با هاردديسک‌هاي معمولي، کارايي بيشتر و مصرف انرژي کمتري دارند. همچنين اين درايوها در مقايسه با SSDهاي معمولي مزاياي بيشتري دارند. براي مثال، علاوه بر کارايي بسيار زياد، براي حفاظت از اطلاعات در هنگام قطع برق، از قابليتي به نام DRAM-Stored استفاده مي‌کنند، از الگوريتم تصحيح خطا (ECC) بهره مي‌برند، جنس بدنه مقاوم‌تر و سازگار با شرايط خاص دارند و سيستم خنک‌کنند‌گي آن‌ها متفاوت است. همچنين از ضمانت‌هاي طولاني‌مدت نيز بهره مي‌گيرند.

SSD اينترپرايز به گونه‌اي طراحي مي‌شود که در مقايسه با SSD معمولي، پايداري و سطح مقاومت بيشتري داشته باشد. اين درايوها از نوعي حافظه فلش NAND به نام Wear-Out استفاده مي‌کنند که امکان چندين بار پاک کردن و نوشتن مجدد چيپ‌ست SSD را فراهم مي‌کند. سازندگان SSD اينترپرايز طوري حافظه‌هاي NAND را با استفاده از تکنيک‌ها و الگوريتم‌هايي مانند Wear-Leveling، Self-Healing و Over-Provisioning طراحي و توليد مي‌کنند که در طول زمان بر استقامت آن‌ها افزوده شود. با استفاده از تکنيک Over-Provisionin، تعداد حافظه NAND بيشتري در درايو SSD اينترپرايز گنجانده مي‌شود تا در هنگام عمليات بازنويسي چيپ‌ست يا خرابي‌ها، استفاده و جايگزين شوند.

تنوع در استفاده از انواع حافظه‌هاي فلش NAND و تکنيک‌هاي مقاوم‌سازي و افزايش ظرفيت ذخيره‌سازي، سبب شده است اکنون در بازار با طيف‌هاي مختلفي از درايوهاي SSD مناسب مراکز داده روبه‌رو شويم

درايوهاي SSD اينترپرايز جديد که در سال‌هاي اخير عرضه شده‌اند، از يک سطح سلولي (SLC) حافظه NAND استفاده مي‌کنند که باعث مي‌شود هر بيت در يک سلول نوشته شده و در نتيجه، بيشترين سطح کارايي و پايداري با دوره زندگي (LifeCycle) نزديک به صد هزار بار نوشتن روي هر سلول به دست آيد. پيشرفت‌ها و بهبودهاي چند سال اخير در حوزه توليد حافظه‌هاي فلش، به سازندگان SSD اين قدرت را داده است که از انواع حافظه‌هاي فلش مانند Multi Level Cell (MLC) ،(TLC) Triple Level Cell و 3D NAND در ساخت SSD اينترپرايز استفاده کنند و در نتيجه با کمترين هزينه، بالاترين ظرفيت ذخيره‌سازي و پايداري را به دست بياورند. تنوع در استفاده از انواع حافظه‌هاي فلش NAND و تکنيک‌هاي مقاوم‌سازي و افزايش ظرفيت ذخيره‌سازي، سبب شده است اکنون در بازار با طيف‌هاي مختلفي از درايوهاي SSD مناسب مراکز داده روبه‌رو شويم که هريک براي محيط‌هاي کاري و کاربردهاي خاص طراحي و توليد شدند. براي مثال، شرکتي درايوهاي SSD با ظرفيت‌هاي بسيار بالا توليد مي‌کند که فقط مناسب استفاده در محيط‌هاي نرم‌افزاري و پايگاه داده‌اي با بار کاري بالا براي نوشتن و خواندن اطلاعات هستند. درايو SSD ديگري براي نوشتن کامل روي درايو در يک روز (DWPD) طراحي شده است؛ به اين معني که هر روز کل ظرفيت درايو پر شده و روز بعد دوباره از ابتدا بازنويسي و پر مي‌شود و در تمام سال اين فرايند تکرار خواهد شد. درايو ديگري ممکن است از فرايند 25 DWPD با ظرفيت‌هاي بسيار کم براي پشتيباني از اطلاعات حساس بهره ببرد.

همان‌طور که درايوهاي SSD حرفه‌اي از فناوري‌ها و تکنيک‌هاي مختلفي بهره مي‌برند؛ در شکل و قالب و رابط کاربري مختلفي به بازار عرضه مي‌شوند. رابط کاربري بيشتر اين درايوها يکي از مدل‌هاي serial ATA (SATA)، serial-attached SCSIم(SAS) و PCI Expressم(PCI-e) براي انتقال اطلاعات به واحدهاي پردازنده يا دريافت اطلاعات از آن‌ها است. از نظر اندازه نيز رايج‌ترين‌ها 5/2 اينچي هستند که به‌راحتي در باکس‌هاي هاردديسک‌ها جايگذاري مي‌شوند، اما اندازه‌هاي half-height half-lengthم(HHHL) با استفاده از افزودن کارت توسعه و مدل‌هاي M.2 که در اسلات‌هاي توسعه PCI-e کامپيوترهاي معمولي قرار مي‌گيرند، در بازار يافت مي‌شوند. همچنين مدل‌هاي DIMM نيز با چيپ‌ست و بردهاي کوچک براي ارتباط با مادربرد کامپيوترهاي معمولي عرضه شده‌اند.

دلايل مهاجرت

در حال حاضر، به نقطه‌اي رسيده‌ايم که استفاده از درايوهاي SSD توجيه‌پذير است. اين حافظه‌ها در شبکه‌هاي اينترپرايز و سرورها کارايي بسيار بالاتر و بهتري از خود نشان مي‌دهند که بر اثر آن با پردازش حجم کاري جديدي روبه‌رو مي‌شويم. همچنين اين درايوها توانسته‌اند رضايت کامل کاربران نهايي را جلب کنند و مدت زمان پاسخ‌گويي و اجرا بسيار مناسبي در شبکه‌هاي پرسرعت و بي‌درنگ نشان دهند. در بسياري موارد، SSD باعث جلوگيري از خريد سرور جديد مي‌شود و اين براي کسب‌وکارها بسيار اهميت دارد. چه دلايلي بهتر از اين‌ها براي مهاجرت از HDD به SSD سراغ داريد؟

در چند سال اخير و با ورود شرکت‌هاي بزرگ سازنده حافظه‌هاي NAND به دنياي سرورها و مراکز داده، SSD به نقطه اوج خود رسيده است. در مقايسه با هاردديسک‌هاي سنتي، درايوهاي جديد ذخيره‌سازي، مدت‌زمان تأخير کمتري دارند. درايوهاي SSD جديد در مقايسه با هاردديسک‌ها، حدود هزار برابر در واحد IOPS تأخير کمتري دارند، اما توان خروجي آن‌ها سه تا پنج برابر بيشتر است. به همين دليل مي‌توان گفت در سال جاري ميلادي، SSD به طور کامل در حال جايگزين شدن با HDD است.

صرفه‌جويي هزينه‌اي و کارايي، تنها دلايل استقبال از SSD نيست، برخي کارهاي خاص با اين درايوها بسيار ساده‌تر و سريع‌تر از گذشته انجام مي‌شود.

بدون شک، سرورهايي که مستقيماً از درايوهاي SSD به‌عنوان ذخيره‌ساز داخلي خود استفاده مي‌کنند، سريع‌تر هستند. پرواضح است که کسب‌وکارها، به سرورهاي کمتري براي بار کاري و ترافيک خود نياز خواهند داشت و در هزينه‌ها صرفه‌جويي مي‌شود. علاوه بر سرعت، درايوهاي SSD در طول عمر مفيد سرورها نيز تأثيرگذار هستند و کمک مي‌کنند سرورها بيشتر در شبکه استفاده شوند. فناوري‌ها و ابزارهاي نرم‌افزاري جديد نياز به جابه‌جايي هاردديسک‌ها با SSD را رفع کرده‌اند و تنها با اضافه کردن دو يا چهار SSD به سرور، مي‌توان به‌سادگي اطلاعات کم‌اهميت را روي هاردديسک‌ها کپي و از آن‌ها به‌عنوان ذخيره‌سازهاي جانبي استفاده کرد و در عوض، درايوهاي SSD به‌عنوان حافظه‌هاي اصلي سيستم به کار گرفته شوند.

صرفه‌جويي هزينه‌اي و کارايي، تنها دلايل استقبال از SSD نيست، برخي کارهاي خاص با اين درايوها بسيار ساده‌تر و سريع‌تر از گذشته انجام مي‌شود. براي مثال، اسکن مرتب ويديوهاي در حال ويرايش، نيازمند آرايه‌هاي RAID بزرگ براي کاهش تأخير هستند. اکنون، اين کار که در گذشته بسيار سخت و طاقت‌فرسا بود، به يمن ايستگاه‌هاي کاري مبتني بر SSD بسيار راحت و امکان‌پذير شده است. همين‌طور عمليات‌ جست‌وجو در پايگاه‌هاي داده به فضاهاي ذخيره‌سازي بسيار سريع نياز دارد. در دنياي تراکنش‌هاي مالي، درايوهاي SSD باعث کاهش تأخير دسترسي به جدول‌هاي مالي و در نتيجه کاهش هزينه‌هاي تراکنش‌ها در مقياس مگا-دلار در هر ثانيه شده‌اند.

سرورهاي SSD نيز باعث نجات سرويس‌هاي کلاود شدند. اولين مشکل سرويس‌هاي محاسبات ابري، تأخير و نرخ خواندن I/O روي تجهيزات ذخيره‌سازي بود. سرورها نمي‌توانستند به سرعت و بي‌درنگ درخواست‌هاي واحدهاي پردازشي گرافيکي با حجم زيادي حافظه رم را پاسخ‌گو باشند و بر حسب تقاضا بتوانند عمليات‌ را بدون تأخير تأثيرگذار و مختل‌کننده انجام دهند. اين وضعيت در سرورهاي مجازي و دستگاه‌هاي ذخيره‌سازي محلي وخيم‌تر مي‌شد. در حالي که بسياري از شرکت‌ها راه‌حل را استفاده از تعداد زيادي HDD براي بار کاري زياد مي‌دانستند، SSD به‌راحتي اين مشکل را حل کرد.

مراکز داده به تسخير SSD درآمدند

در گذشته‌هاي بسيار دور، سرويس‌هاي کلاود گسترده‌اي مانند AWS يا گوگل از ارائه سرويس‌هاي ذخيره‌سازي خودداري مي‌کردند و مشتريان بايد به سراغ سازندگان سرورهاي سنتي مانند سوپرميکرو، لنوو، کوانتا و ميتک اينترنشنال مي‌رفتند تا مستقيماً و به ازاي پرداخت هزينه، از فضاي ذخيره‌سازي استفاده کنند. در سال 2016، مراکز داده سطح متوسط بازار به راهکار جديد و به‌صرفه‌اي دست پيدا کردند. اين مراکز داده به سراغ سازندگان سرور ODM رفتند تا از درايوهاي SSD در سيستمشان استفاده کنند. در اين حالت و با SSD، هزينه هر يک ترابايت حدود 300 دلار ‌مي‌شد، اما هزينه يک ترابايت هاردديسک SAS روي سرورهاي دل، حدود 700 دلار خرج دارد. حتي اگر شرکت‌هاي ODM سرور، از SSD استفاده کنند، 960 گيگابايت فضاي ذخيره‌سازي روي SSD حدود 533 دلار هزينه دارد که باز هم در مقايسه با 300 دلار زياد است. اين قيمت‌ها داستان بي‌اساس گران‌تر بودن SSD را به چالش مي‌کشند. در گذشته، هرگاه از شرکت‌هاي ODM درباره اينکه چرا امکان استفاده از SSD را فراهم نمي‌کنند سؤال مي‌شد، پاسخ مي‌دادند که بسيار گران‌تر از هاردديسک‌هاي سنتي هستند و به‌خصوص در سرورها و مراکز داده که حجم زيادي از ذخيره‌سازي اطلاعات دارند، اين گران‌تر بودن گاهي چندين برابر مي‌شود. اين تصور زماني درست است که SSD را از شرکت‌هاي سازنده آرايه‌هاي ذخيره‌سازي تهيه کنيد؛ از آنجا که اين شرکت‌ها، درايوهاي SSD را بر اساس معماري خودشان تغيير مي‌دهند، آن را گران‌تر مي‌فروشند، اما وقتي درايو SSD خامي را از بازار تهيه کنيد، حتي ارزان‌تر از سيستم‌هاي ذخيره‌سازي سنتي مبتني بر هاردديسک خواهد بود.

کارشناسان شبکه‌هاي کامپيوتري و مراکز داده پذيرفته‌اند که در اين حوزه و بازار، کارايي SSD بهتر از HDD بوده و بهتر است در تجهيزات ذخيره‌سازي، حافظه‌هاي رم، حافظه‌هاي فلش ابررايانه‌ها و حافظه‌هاي جانبي، از درايوهاي SSD استفاده کنند.

موضوع بعدي درباره SSD، به طول عمر کارايي مؤثر آن برمي‌گردد. در گذشته، اين باور اشتباه وجود داشت که طول عمر مفيد حافظه‌هاي فلش کمتر از هاردديسک‌ها است، ولي امروزه ثابت شده طول عمر مفيد SSD پنج سال است؛ در حالي که حافظه فلش MLC فقط چهار سال عمر مي‌‌کند. اگر دوره تازه‌سازي سرور 36 ماه باشد، قالب حافظه‌هاي فلش بيشتر از اين دوره عمر خواهند کرد و بنابراين دليلي براي استفاده نکردن از آن‌ها در سيستم سروري يا مراکز داده وجود ندارد.

همين دلايل باعث شده است رقابت شديدي ميان عرضه‌کنندگان SSD براي سرورها و مراکز داده به وجود آيد و شرکت‌هاي بزرگي مانند سامسونگ، دل، اينتل، آي‌بي‌ام، سوپرميکرو، سن ديسک، ميکرون و مانند اين‌ها، در دو سال اخير چندين نوع حافظه فلش و SSD به طور اختصاصي براي استفاده در سرورها و مراکز داده وارد بازار کنند و هريک در تلاش باشند فناوري‌هاي پيشرفته‌اي را به کار بگيرند تا هم سرعت افزايش يابد، هم حجم فيزيکي کاهش پيدا کند، هم ظرفيت بيشتر شود و در نهايت قيمت تمام‌شده براي هر گيگا – دلار کمتر شود.

چرا کارايي SSD بهتر از HDD است؟

کارشناسان شبکه‌هاي کامپيوتري و مراکز داده پذيرفته‌اند که در اين حوزه و بازار، کارايي SSD بهتر از HDD بوده و بهتر است در تجهيزات ذخيره‌سازي، حافظه‌هاي رم، حافظه‌هاي فلش ابررايانه‌ها و حافظه‌هاي جانبي، از درايوهاي SSD استفاده کنند. اما چرا کارايي SSD بهتر از HDD است؟

نخست اينکه SSD محدوديت‌هاي سيستم‌هاي RAID را پوشش مي‌دهد. قالب کنترلرهاي RAID در پيکربندي RAID 5 از نظر سرعت دچار تنگناهايي مي‌شوند که درايوهاي SSD اين مشکل را برطرف مي‌کنند. چون اين درايوها سريع هستند و براي مثال چهار SSD در کنار يکديگر مي‌توانند خروجي برابر با 6/1 گيگابايت IOPS را ارائه کنند، بنابراين از هر موتور کنترلر RAID XOR سريع‌تر هستند. در اين شرايط، موتورهاي RAID بهتر مي‌توانند کارها را پيش ببرند و با کمک پردازنده‌ها، وقفه‌هاي رخداده را نيز رفع کنند. هنگامي که از درايوهاي SSD در سيستم‌هاي ذخيره‌سازي استفاده مي‌شود، بهتر است براي محافظت از اطلاعات، پيکربندي‌هاي RAID 1 يا RAID 10 انتخاب شوند.

دوم، اگر نيازهاي ظرفيتي ذخيره‌سازي سرورها را در نظر بگيريم، متوجه خواهيم شد که درايوهاي SSD در مقايسه با HDD انتخاب بهتري هستند. نرم‌افزارهاي محک‌زني نشان مي‌دهند درايو SSD با ظرفيت 128 گيگابايت، در مقايسه با هاردديسکي با ظرفيت 500 گيگابايت و قيمت 150 دلار، کارايي بسيار بيشتري دارد. بنابراين، اگر نيازهاي ظرفيتي ذخيره‌سازي سرور در حدود 128 گيگابايت است، دليلي وجود نخواهد داشت که به سراغ خريد هاردديسک 500 گيگابايتي برويم.

آينده

شرکت‌هايي مانند «اينتل» و «سامسونگ»، در حال توسعه حافظه‌هاي فلش 3D NAND هستند و در تلاشند ظرفيت ذخيره‌سازي روي Die را افزايش دهند. اينتل با همکاري ميکرون توانسته است روي يک Die ظرفيت 48 گيگابايت، اطلاعات را با ساختار 32 لايه‌اي از سلول‌‌هاي 3D NAND ايجاد کند که در نتيجه آن شاهد عرضه درايوهاي SSD حرفه‌اي با ظرفيت چندترابايت خواهيم بود. پيش‌بيني مي‌شود در سال 2018 درايوهايي مناسب مراکز داده با ظرفيت‌هاي ده ترابايت ساخته شوند. از سوي ديگر، بازدهي هاردديسک‌هاي معمولي کمتر از حافظه‌هاي فلش NAND است و در راهکارهاي ذخيره‌سازي مبتني بر هاردديسک‌ها، در حال حذف شدن از سرورها و مراکز داده هستند. اما در برخي مراکز داده حجم‌هاي ذخيره‌سازي بسيار وسيعي با هاردديسک‌ها ساخته شده است که به اين زودي‌ها امکان جايگزيني با حافظه‌هاي فلش NAND را ندارند. بر همين اساس، کارشناسان برآورد مي‌کنند تا پنج سال آينده رويکرد استفاده هم‌زمان از هاردديسک‌ها و درايوهاي SSD وجود داشته باشد تا درايوهايي با استفاده از حافظه فلش، اما در ظرفيت‌هاي بسيار بالاتر ساخته شود که بتوان آن‌ها را در سيستم‌هاي قديمي بسيار گسترده به کار گرفت.

 

منبع:Geekboy.ir

بحران استفاده از رایانه شخصی به جای سرور در ایران

بحران استفاده از رایانه شخصی به جای سرور در ایران

امروزه با توجه به نيازهاي متعدد در کشور، از کسب‌وکارهاي کوچک تا شرکت‌ها و سازمان‌هاي بزرگ در حوزه فناوري اطلاعات، استفاده از يک يا چند رايانه سرور در کسب‌وکارهاي رايج در جامعه، ضروري و حياتي است. اما در اين ميان برخي از اشتباهات مديريتي – فني، بسياري از بنگاه‌ها و شرکت‌هاي کوچک و متوسط را با خطر و تهديدي جدي مواجه کرده است که در اين مقاله اين موضوع از چند زاويه موشکافي و بررسي شده است.
از ديروز تا امروز؛ نياز به سرورها را نمي‌توان ناديده انگاشت.

تا چند سال پيش، سرورها از دسته کالاهاي لوکس در هر شرکت به حساب مي‌آمدند و فقط براي کارهاي خاص و بيشتر در شرکت‌ها و سازمان‌هاي بزرگ استفاده مي شدند. شايد هيچ‌وقت در کسب‌وکارهاي کوچک و متوسط نيازي براي استفاده از رايانه سرور احساس نمي‌شد؛ چراکه فعاليت‌هاي مهمي همچون امور مالي در دفترهاي مخصوص و به صورت دستي ثبت مي‌شد و ساير اسناد مهم نيز در پوشه‌ها و زونکن‌ها بايگاني مي‌شدند؛ رايانه‌ها نيز به صورت تکي و فقط براي مصارفي مانند تايپ، اسکن يا پرينت استفاده مي‌شدند، اما در عصر جديد وجود شبکه‌هاي کامپيوتري و در رأس آن سرورها، جزو نيازهاي اوليه و زيرساختي هر کسب‌وکاري محسوب مي‌شود. از جمله دلايل آن مي‌توان به اين نکات اشاره کرد: نياز امروزه تمامي کسب‌وکارها و ضرورت به اشتراک‌گذاري منابع نرم‌افزاري و سخت‌افزاري، استفاده از نرم‌افزارهاي متعددي همچون نرم‌افزارهاي مالي، اتوماسيون‌هاي اداري و نرم‌افزارهاي مديريت، ارتباط با مشتريان و از اين دست نرم‌افزارها و بسياري از موارد ديگر مانند لزوم ايجاد امنيت براي اطلاعات مجموعه و به اشتراک‌گذاري اينترنت بين کارکنان يک مجموعه.

ضررهاي جبران‌ناپذير؛ نتيجه اشتباهي مديريتي

با وجود تمامي نيازهايي که عنوان شد، متأسفانه به دلايل مختلفي همچون صرفه‌جويي مالي که بيشترين سهم را در آن دارد، ديده مي‌شود که در بسياري از مجموعه‌ها که عموماً از دسته کسب‌و‌کارهاي کوچک هستند، از رايانه شخصي بسيار معمولي به عنوان رايانه سرور استفاده مي‌شود؛ به اين شکل که يک سيستم‌عامل سرور مانند ويندوز سرور 2003، 2008 يا 2012 روي کيس رايانه معمولي نصب مي‌شود و به اين شکل آن رايانه شخصي تبديل به رايانه سرور خواهد شد. سپس نرم‌افزارهاي حياتي و مهمي مانند نرم‌افزارهاي مالي و اتوماسيون اداري و همچنين فايل‌ها و فولدرهاي استفاده روزانه کارکنان در هاردديسک‌هاي اين رايانه قرار مي‌گيرد و براي تمامي کارکنان به اشتراک گذاشته مي‌شود. اشتباه بسيار بزرگ و فاحشي که مي‌تواند ضررهاي بزرگ و جبران‌ناپذيري به پيکره شرکت يا سازمان وارد کند.

از دلايل مهم ديگر براي انجام اين کار پس از صرفه‌جويي مالي، مي‌توان به آگاهي نداشتن صاحبان کسب‌وکار از خطرات و مضرات استفاده از رايانه شخصي به عنوان سرور اشاره کرد. البته نقش پررنگ بسياري از کارشناسان شبکه را که وظيفه اطلاع‌رساني به صاحبان و مديران مجموعه خود را در اين خصوص بر عهده دارند، نبايد ناديده گرفت.

استفاده از رايانه شخصي به عنوان سرور اشتباه است

به دلايل متعددي اين کار اشتباه بزرگ استراتژيکي از نوع اشتباهات مديريتي- فني محسوب مي‌شود که در ادامه به چهار مورد از مهم‌ترين آن‌ها اشاره شده است.

1- طول عمر و کارايي قطعات در سرورها بيشتر است: رايانه‌هاي شخصي براي استفاده‌هاي خانگي يا اداري طراحي شده‌اند و براي استفاده در جايگاه سرور طراحي نشده‌اند. از آنجا که سرورها 24 ساعته روشن هستند و فقط براي رفع ايراد يا ارتقاي نرم‌افزاري و سخت‌افزاري از دسترس خارج مي‌شوند؛ طول عمر و همچنين کارايي قطعات موضوع بسيار مهمي در سرورها است. قطعات استفاده‌شده در سرورها، مانند هاردديسک‌ها، منابع تغذيه، رم و پردازنده‌ها، در مقايسه با رايانه‌هاي شخصي طول عمر بسيار بيشتري دارند. در صورتي که رايانه‌اي شخصي را در جايگاه سرور قرار دهيد و آن را دائم روشن بگذاريد، در کمتر از 2 تا 3 سال فرسوده مي‌شود و بايد هر روز منتظر از کار افتادن قطعات مختلف آن باشيد.

2- قطعات سرورها، با کيفيت بهتر و براي پردازش‌هاي سنگين‌تري طراحي شده‌اند: پردازنده‌ها، رم و هاردديسک‌هاي قابل استفاده در سرورها در مقايسه با قطعات رايانه شخصي، داراي امکانات، سرعت و کيفيت بسيار بالاتري هستند و قدرت پردازش آن‌ها نيز بيشتر است. براي مثال، پردازنده‌هايي که در سرورها استفاده مي‌شود، از خانواده «Xeon» از شرکت «Intel» هستند که در مقايسه با پردازنده‌هاي خانواده «Core i» از شرکت Intel که در رايانه‌هاي شخصي استفاده مي‌شوند، قدرت پردازشي بيشتر، کيفيت ساخت بالاتر و امکانات خاصي دارند.

3- سرورها داراي امکانات متعددي براي افزايش امنيت اطلاعات شما هستند: در سرورها تمهيداتي ايجاد شده است که مي‌توانيد به کمک آن‌ها درصد از بين رفتن اطلاعات را تا حد ممکن کاهش دهيد. براي مثال، به وسيله قطعه‌اي به نام «Raid Controller» که در سرورها استفاده مي‌شود، مي‌توانيد هاردديسک‌هاي سرور را مديريت کنيد و امکان کپي پشتيباني‌گيري براي هاردها در نظر بگيريد. اين در صورتي است که عموماً رايانه‌هاي شخصي فاقد اين امکان هستند و در صورت از بين رفتن هاردديسک، کل اطلاعات از بين خواهد رفت.

4- سرورها از سيستم‌هاي مجازي‌سازي پشتيباني مي‌کنند: امروزه تکنولوژي نرم‌افزاري در مديريت شبکه‌هاي رايانه‌اي پيشرفت چشمگيري داشته است که بي‌اغراق يکي از بزرگ‌ترين دستاوردها در سال‌هاي اخير را مي‌توان «virtualization» يا مجازي‌سازي دانست که در حال حاضر در کشور ما نيز بسيار استفاده مي‌شود. در بسياري از رايانه‌هاي شخصي امکان نصب نسخه سرور نرم‌افزارهاي VMware يا Hyper-v که از معتبرترين نرم‌افزارهاي اين حوزه هستند، وجود ندارد.

تهديدات و خطرات استفاده از رايانه شخصي در جايگاه سرور

از بزرگ‌ترين خطراتي که ممکن است کسب‌وکار را تهديد کند، از بين رفتن اطلاعات مهمي مانند اطلاعات نرم‌افزارهاي مالي و اتوماسيون اداري است که ممکن است در اثر از بين رفتن هاردديسک رايانه شخصي اين اتفاق رخ دهد. فقط يک لحظه به اين فکر کنيد که تمام اطلاعات و دفاتر مالي و حسابداري که طي چندين سال در نرم‌افزار وارد شده بود، يک‌باره به دليل سوختن هاردديسک از بين برود. چه بر سر مجموعه خواهد آمد؟
از ساير مضرات استفاده از رايانه‌ها شخصي به عنوان سرور، مي‌توان به کندي سرعت شبکه رايانه‌اي و به تبع آن کاهش سرعت و کارايي روزانه آن مجموعه به دليل قدرت کم پردازش اطلاعات در رايانه شخصي اشاره کرد. همچنين هر از چند گاهي نيز بايد منتظر از کار افتادگي قطعات مختلف به‌کاررفته در اين رايانه باشيد.

چه کساني را بايد در اين موضوع مقصر دانست؟

قطعاً بزرگ‌ترين دليل انجام اين کار، آگاهي نداشتن از معايب و مضرات آن است، اما در اين بين انتظارات از کارشناسان، مشاوران و مجريان فناوري اطلاعات و همچنين مسئولان شبکه در شرکت‌ها و سازمان‌ها بيشتر است که با رساندن آگاهي‌هاي لازم به صاحبان و مديران کسب‌وکارها، مانع استفاده از رايانه‌هاي شخصي به عنوان سرور شوند.

اخيراً مشاهده مي‌شود که بسياري از شرکت‌هاي فروش نرم‌افزارهاي مالي به مشتريان خود استفاده از کيس‌هاي رايانه‌هاي شخصي را پيشنهاد مي‌دهند و حتي خود اقدام به تهيه براي آن‌ها مي‌کنند. در صورتي که حداقل انتظار از چنين شرکت‌هايي که در هنگام فروش کالاي خود به مشتريان، وظيفه مشاوره را نيز بر عهده دارند، اين است که به وظايفي که در جايگاه يک مشاور بر دوش دارند بهتر عمل کنند و استفاده از يک سرور هرچند ارزان را به مشتريان خود پيشنهاد بدهند؛ زيرا استفاده از يک سرور ارزان، بسيار مناسب‌تر و منطقي‌تر از استفاده از يک کيس رايانه قوي به عنوان سرور است.

از خريد سرور نترسيد

حال که قانع شده‌ايد بايد در جايگاه سرور، از سرور استفاده کنيد نه از رايانه شخصي اما توان پرداخت هزينه‌هاي تهيه يک سرور بزرگ را نداريد، تکليف چيست؟ اين مشکل مختص ايران نيست و در بسياري از کشورها به دليل آگاهي نداشتن از مضرات استفاده از رايانه‌هاي شخصي به جاي سرور، اين کار انجام مي‌شود. اما شرکت‌هاي توليدکننده سخت‌افزار سرور مانند DELL، HP، IBM و ساير توليدکنندگان، براي اين گروه، يعني کسب‌وکارهاي کوچک و متوسط، سرورهايي با قيمت‌هاي بسيار رقابتي و نزديک به کيس رايانه شخصي توليد کرده‌اند. اين سرورها که عموماً به لحاظ شکل شبيه به کيس رايانه‌هاي معمولي هستند، به نام سرورهاي ايستاده يا سرورهاي برجي که برگردان واژه «Tower Servers» هستند، در بازار شناخته مي‌شوند و براي استفاده در شرکت‌ها و بنگاه‌هاي کوچک و متوسط بسيار مناسبند. جالب است بدانيد که نيمي از محصولات توليدکنندگان اين حوزه، براي همين گروه از مشتريان است. در نتيجه، مي‌توانيد با کمي هزينه بيشتر، در حدود 15 تا 30 درصد، به جاي رايانه شخصي، يک سرور ايستاده تهيه کنيد و خيال خود را براي هميشه از اين موضوع راحت کنيد. فراموش نکنيد که پيشرفت کسب‌وکار شما در گرو زيرساخت‌هاي نرم‌افزاري و سخت‌افزاري مورد استفاده‌تان است.

سخن آخر

با وجود اينکه اين معضل در بسياري از کشورهاي جهان وجود دارد، اما طبق بررسي‌هاي انجام‌شده همچنان اين آمار در کشور ما و به خصوص در کسب‌وکارهاي کوچک و متوسط بسيار بالا است؛ آگاهي نداشتن و نبود حساسيت‌هاي لازم در اين باره، پررنگ‌ترين دلايل براي اين آمار بالا است. به هر حال بايد اين نکته را در نظر بگيريم که بهبود فضاي پيشرفت کسب‌وکار در کشور، سهم بسزايي در بهبود اقتصاد کشور خواهد داشت و استفاده از زيرساخت‌هاي سخت‌افزاري و نرم‌افزاري صحيح و اصولي، موضوعي بسيار حياتي براي پيشرفت هر مجموعه محسوب مي‌شود. اميد است در آينده با ارائه مشاوره‌هاي درست و منطقي از سوي مشاوران، کارشناسان و مسئولان شبکه در اين حوزه، شاهد کاهش استفاده از رايانه‌هاي شخصي به جاي سرور باشيم و اين را نيز هميشه به ياد داشته باشيم که لازمه پيشرفت در هر زمينه‌اي، استفاده صحيح و بجا از ابزارهاي در اختيار و قابل تهيه در زمان مناسب است.

 

منبع:Geekboy.ir

PON چیست و تفاوت EPON و GPON کدام است ؟

PON چیست و تفاوت EPON و GPON کدام است ؟

EPON و GPON نسخه هاي رايج (passive optical networks (PONs هستند. اين شبکه هاي کوتاه برد از کابل فيبر نوري براي مواردي مانند Internet access و (voice over Internet protocol (VoIP و digital TV delivery in metropolitan areas (ارايه خدمات تلويزيون ديجيتال در مناطق شهري) مورد استفاده قرار مي گيرند.

ساير کاربردها عبارتند از:

backhaul connections for cellular basestations (اتصالات زيرساخت به منظور basestations سلولي) ،
Wi-Fi hotspots
(distributed antenna systems (DAS ، سيستم هاي آنتن توزيع شده
تفاوت اصلي بين آنها در پروتکل هاي مورد استفاده براي ارتباطات downstream و upstream قرار گرفته است.

Passive Optical Networks

PON عبارت است از يک شبکه فيبر که به جاي تجهيزات Active مانند amplifiers و repeaters و shaping circuits فقط از فيبر و تجهيزات passive مانند splitter ها و combiner ها استفاده مي کند. هزينه اين گونه شبکه ها به طور قابل توجه کمتر از شبکه هايي است که از تجهيزات Active استفاده مي کنند. ضعف اصلي اين شبکه ها، طيف کوتاه تري از سيگنال تحت پوشش با قدرت محدود است.

در حالي که يک (active optical network (AON ، مي تواند محدوده اي در حدود 100 کيلومتر (62 مايل) را پوشش دهد. PON معمولا محدود به کابل فيبر بوده و تا 20 کيلومتر (12 مايل) را پوشش مي دهد. PON همچنين به نام شبکه (Fiber To The Home (FTTH نيز ناميده مي شود.

اصطلاح FTTx براي بيان برد مسافتي فيبر استفاده مي شود. در FTTH ، ايکس X براي Home است و گاهي مي بينيد که به نام هاي FTTP يا fiber to the premises (فيبر در محل) نيز ناميده مي شود. نوع ديگر FTTB ، يا fiber to the building است. اين سه نسخه سيستم هايي را تعريف مي کند که تمام طول مسير از service provider تا مشتري را، از طريق فيبر اجرا مي کند.

در نمونه هاي ديگر، در تمام مسير تا رسيدن به دست مشتري فيبر اجرا نمي شود. به جاي آن ، از node هاي موقت در مجاورت آن محل استفاده مي شود و با نام FTTN ، fiber to the node شناخته مي شوند و يک نمونه ديگر FTTC) ، fiber to the curb) است.

(سيم مسي تلفن) copper telephone line (UTP) unshielded twisted-pair (سيم بهم تابيده بدون محافظ) استفاده مي کنند. به عنوان مثال، يک خط ADSL پر سرعت، داده فيبر را به دستگاه هاي مشتري منتقل مي کند.

پيکربندي معمولي محصولات PON ، يک شبکه (point to multi-point (P2MP است که در آن يک (central optical line terminal (OLT ، سرويس هاي TV يا Internet را براي تعداد 16 – 128 مشتري به ازاي هر فيبر توزيع مي کند.

Optical splitters (اسپيليترهاي فيبر نوري)، دستگاه هاي passive نوري هستند که يک تک سيگنال نوري را به چند قسمت برابر، ولي سيگنال هاي با قدرت ضعيف تر، تقسيم کرده و در نهايت توزيع سيگنال به کاربران را انجام مي دهد.

يک واحد شبکه نوري (optical network unit :ONU (PON را در خانه مشتري تحويل مي دهد.

ONU معمولا با يک ترمينال شبکه نوري (optical network terminal :ONT) ارتباط برقرار مي کند و ممکن است يک جعبه جداگانه باشد که PON را به TV ، telephones ، computers ، wireless router متصل مي کند. ممکن است ONU / ONT يک دستگاه باشد.

در روش اصلي عمليات براي توزيع downstream در يک طول موج نوري از OLT به ONU / ONT ، همه مشتريان داده هاي مشابه دريافت مي کنند. ONU داده هدفمند در هر کاربر را تشخيص مي دهد. براي توزيع upstream ، از ONU به OLT ، يک تکنولوژي تسهيم زماني (time division multiplex :TDM) استفاده شده است، که در آن هر کاربر يک بازده زماني بر روي طول موج هاي مختلف نور اختصاص داده است. با اين ترتيب، splitter ها به عنوان power combiner عمل مي کنند.

مخابره هاي upstream ، عمليات burst-mode ناميده مي شوند و به صورت Random بر حسب نياز يک کاربر براي نياز به ارسال داده، رخ مي دهد. سيستم برحسب نياز يک slot اختصاص مي دهد. به دليل اينکه روش TDM شامل چند کاربر بر روي تک سيستم انتقال است. نرخ داده upstream ، هميشه کندتر از سرعت downstream است.

GPON

با گذشت سال ها، استانداردهاي متفاوتي از PON توسعه داده شده اند، در اواخر 1990، اتحاديه بين المللي مخابرات (ITU: International Telecommunications Union) استاندارد APON را ايجاد نمود، که براي انتقال بسته اطلاعاتي در مسافت هاي طولاني، از حالت انتقال ناهمزمان (ATM: Asynchronous Transfer Mode) استفاده مي کرد.

از آن زمان که دستگاه هاي خودپرداز ديگر استفاده نشد، يک نسخه جديدتر به نام broadband PON يا همان BPON ايجاد شد . که با عنوان ITU-T G.983 تعيين شده و اين استاندارد براي: 622 Mbits/s downstream و 155 Mbits/s upstream فراهم شده است.

در حالي که هنوز هم ممکن است BPON در برخي سيستم ها مورد استفاده قرار گيرد، اکثر شبکه هاي فعلي از محصولات GPON (يا Gigabit PON ) استفاده مي کنند و استاندارد ITU-T مربوط به آن G.984 است و سرعت هاي: 488 Gbits/s downstream و 1.244 Gbits/s upstream را ارايه مي دهد.

GPON از سيستم طول موج نوري تسهيم شده (optical wavelength division multiplexing :WDM ) استفاده مي کند، بنابراين يک تک فيبر را مي توان براي هر دو مورد داده downstream و upstream استفاده نمود.

يک ليزر، با طول موج nm1490 داده downstream را انتقال مي دهد و انتقال داده Upstream در طول موج 1310 nm صورت مي گيرد. اگر داده مربوط به تلويزيون (TV) توزيع شود، طول موج 1550 نانومتر مورد استفاده قرار مي گيرد.

در حالي که هرONU، از تمام نرخ downstream 2.488 Gbits/s استفاده مي کند ، GPON با استفاده از يک تقسيم زمان دسترسي چندگانه (GPON uses a time division multiple access: TDMA)، بازده زماني خاص به هر کاربر اختصاص مي دهد. اين تقسيم پهناي باند به طوري است که سهم هر کاربر کسري از 100 Mbits/s مي شود.

نرخ Upstream کمتر از ماکزيمم است، به اين دليل که با ONU هاي ديگر در روند TDMA شريک است. OLT فاصله و زمان تاخير هر مشترک را تعيين مي کند. سپس نرم افزار يک راه براي تخصيص timeslot ها به داده Upstream براي هر کاربر، فراهم مي کند.

تقسيم معمولي از يک تک فيبر 1:32 يا 1:64 است. اين بدان معناست که هر فيبر مي تواند به 32 يا 64 مشترکين سرويس ارايه دهد. نسبت تقسيم در برخي از سيستم ها تا :1281 نيز امکان پذير است.

براي فرمت داده، پکت هاي GPON مي تواند پکت هاي ATM را به طور مستقيم اداره کند. به ياد بياوريد که ATM همه چيز را در بسته هاي 53 بايتي و 48 براي داده ها و 5 براي تماس با شبکه، پکيج مي نمود.

GPON همچنين از يک روش کپسوله (encapsulation) عمومي، براي حمل پروتکل هاي ديگر، استفاده مي کند.

مي تواند Ethernet, IP, TCP, UDP, T1/E1, video, VoIP يا پروتکل هاي ديگري که به عنوان انتقال داده ناميده مي شوند را encapsulate نمايد. حداقل اندازه بسته 53 بايت، و حداکثر 1518 بايت است. رمزگذاري AES تنها در downstream استفاده مي شود.

آخرين نسخه از GPON يک نسخه 10 گيگابيت به نام XGPON يا 10G-PON است. همانطور که تقاضا براي ويدئو وخدمات تلويزيون over the top

(OTT) افزايش يافته است، نياز به افزايش نرخ خط براي اداره داده هاي عظيم ويدئو با کيفيت بالا ، وجود دارد. XGPON در خدمت اين هدف است. با استاندارد ITU G.987.

حداکثر نرخ XGPON : 10 Gbits/s (9.95328) downstream و 2.5 Gbits/s (2.48832) upstream است. طول موج هاي متفاوت WDM از 1577 nm downstream و 1270 nm upstream استفاده مي کنند. که به سرويس 10 Gbit / s اجازه سازگاري بر روي همان فيبر با استاندارد GPON را مي دهد. اسپليت نوري ، 1:128 و فرمت داده ها در آن همانند GPON است، حداکثر برد همچنان 20 کيلومتر است. XGPON هنوز به طور گسترده اجرا نشده، اما مسير ارتقاي بسيار عالي، براي service provider ها و مشتريان فراهم مي کند.

اکثر PON ها بدين شکل پيکربندي مي شوند. تعداد اسپليتر و سطوح اسپيليت با با فروشنده و سيستم متفاوت است. نسبت هاي Split معمولا 1:32 يا 1:64 هستند اما مي تواند بيشتر هم باشد.

تفاوت EPON و GPON

تفاوت عمده و اساسي EPON و GPON در مقدار ترافيک ارسالي و دريافتي آنهاست، GPON نسل جديد تري از تکنولوژي است که پس از EPON معرفي شده است.

 

منبع: Geekboy.ir

توزیع بار در Load Balancing Exchange Server 2016

توزیع بار در Load Balancing Exchange Server 2016

توزیع بار در Load balancing Exchange Server 2016 نسبت به نسخه‌های قدیمی ساده‌تر شده است. با تثبیت تعداد نقش‌ها در سرور Exchange در نسخه‌های جدیدتر، تعداد تصمیم کمتری باید گرفته شود و راهکارهایی کنترل ترافیک که توسط Exchange بکار گرفته می‌شود، آن را به‌ آسانی در توزیع بار ترافیک قابل‌اطمینان می‌کند.

اگر شما قصد مهاجرت از نسخه‌های قبلی را دارید، بعضی تنظیمات تغییرات قابل‌ ملاحظه‌ای پیداکرده است. در Exchange 2010 راهکار توزیع بار پیچیده و مشکل بود. زمانی که شما از Clent Access Array برای توزیع بار استفاده می‌کردید به‌ غیر از ترافیک تحت وب، ترافیک پروتکل MAPI نیز نیاز به توزیع بار داشت که این کار باعث پیچیدگی بیشتر و وابستگی بین سرورها و پروتکل‌های آن‌ها را بیشتر می‌نمود.

راه‌اندازی، پیکربندی و نگهداری توزیع بار در Exchange 2010 نیازمند مهارت و دقت بیشتری در پیکربندی بود و بخصوص اگر قصد انجام این کار برای سرویسی مانند SSL را داشته باشیم.

در Exchange 2013، توزیع بار به‌صورت قابل‌ملاحظه‌ای ساده‌تر شده است و هم‌ چنین تعداد نقش‌ها به دو نقش Mailbox و Client Access تعدیل پیداکرده است.

در Exchange 2016 همه‌ چیز ساده‌تر گشته و سرور Exchange یک نقش دارد آن‌ هم نقش Mailbox می‌باشد؛ و همین یک نقش mailbox تمامی قابلیت‌ها و توانایی‌های Exchange 2013 که چند نقش داشت را انجام می‌دهد؛ و تمامی ترافیک ورودی کلاینت‌ها که قصد اتصال به هرکدام از سرورهای Mailbox را داشته باشند و مسیریابی آن را به‌صورت بهینه‌تر و مؤثرتر انجام می‌دهد. و این بدان معنی می‌باشد که در Exchange 2016 تصمیم برای انجام توزیع بار بسیار آسان می‌باشد.

در این مقاله ما به چگونگی انجام توزیع بار در Load balancing Exchange Server 2016 و فراهم کردن یک نمونه کاربردی توزیع بار می‌پردازیم.

 

تغییرات در اتصال کلاینت‌ها به EXCHANGE 2016

یکی از بزرگ‌ترین تغییراتی که در Exchange 2016 اتفاق افتاده است تعداد نقش‌های موجود در آن می‌باشد. در Exchange 2010، نقش‌های Client Access,Hub Transport,Mailbox,Unified Messaging وجود داشت و در Exchange 2013 تعداد نقش‌ها به Client Acees,Mailbox تعدیل یافت.

در Exchange 2016 این تعدیل ادامه پیدا کرده و فقط نقش Mailbox باقی‌مانده است. در داخل سرور Mailbox مؤلفه Client Access Proxy که در Exchange 2013 معرفی شد هنوز حضور دارد و درنتیجه در Exchange 2016 سه نقش client access, hub transport, unfied messaging به‌صورت غیرقابل‌ تفکیک بر روی یک سرور قرار دارند و مایکروسافت راه‌اندازی یک سرور تمام نقش را برای توسعه این سرویس الزامی کرده است.

در Exchange 2013 نقش client access کار بخصوصی انجام نمی‌داد و بدین‌ صورت بود که اگر یک کاربر قصد اتصال به mailbox خود را داشت این درخواست به‌صورت پروکسی به سرور mailbox که میل باکس کاربر بر روی آن قرار داشت ارجاع داده می‌شد و سرویس‌هایی مانند اوتلوک عملیات پردازشی را در سرور mailbox انجام می‌دادند و نقش‌های اضافی حذف می‌گردید.

نقش Mailbox در Exchange 2016 در حال حاضر شامل تمامی این قابلیت‌ها می‌باشد، به این معنی می‌باشد که دو سرور که میل باکس‌های مجزا بر روی آن‌ها قرار دارد در صورت نیاز ترافیک را برای یکدیگر پروکسی می‌کنند. سرور Mailbox که نسخه اصلی یک میل باکس در اختیارش می‌باشد به درخواست‌های برای دسترسی به آن میل باکس پاسخ‌دهی می‌کند حتی اگر کاربر درخواستش را به سرور Mailbox دیگری بفرستد و در نهایت تمامی ترافیک که به سرور Exchane می‌رسد بر روی پروتکل HTTP/HTTPS می‌باشد و دیگر هیچ کلاینتی به‌صورت مستقیم نمی‌تواند از پروتکل MAPI استفاده نماید.

بهبودهای انجام‌شده بر روی توزیع بار Load balancing Exchange Server 2016

دسترسی HTTPS-only از سمت کلاینت‌ها به سرور بدین معنی می‌باشد که فقط یک پروتکل ارتباطی وجود دارد که در مورد آن ملاحظاتی داریم؛ و پروتکل HTTP یک انتخاب پرهزینه به خاطر خطاهایی که به انجام آن معروف می‌باشد.

بهبود دوم راهکاری است در وابستگی بین پروتکل‌ها ایجاد شده است. اوتلوک تحت وب عملیات پردازشی رو بر روی همان سروری انجام می‌دهد که دیتابیس ایمیل درخواستی قرارداد؛ و برای آن فرقی ندارد که کدام توزیع‌کننده بار (Load balancing Exchange Server) ترافیک را به سمت آن هدایت کرده استو وقتی یک توزیع‌کننده بار (Load balancing Exchange Server) ترافیک را به سمت هر سروری هدایت کند تأثیر قابل‌توجه در کارایی نمی‌گذارد زیرا نشست owa در حال اجرا می‌باشد.

چالش در وابستگی نشست در احراز هویت forms-based نیز مرتفع گردیده است. درگذشته بدین‌صورت بود که از وابستگی استفاده می‌شد تا از تلاش مجدد برای لاگین نمودن جلوگیری شود وقتی توزیع‌کننده بار (Load Balancer) ترافیک را به سرور دیگری می‌فرستد. این مشکل در Exchange 2013 با بهبود به‌کارگیری از کوکی‌ها در وب توسط Exchange مرتفع گردید.

کوکی‌های مربوط به احراز هویت در رمزنگاری گواهی دیجیتال بعد از لاگین کاربر به آن کمک می‌کنند؛ و این ممکن می‌سازد که کاربری که لاگین نموده ادامه کارش را بر روی یک Client access دیگر بدون احراز هویت انجام دهد.با فرض اینکه سرورها از یک گواهی دیجیتال به‌صورت اشتراکی استفاده کنند پس توانایی رمزگشایی کوکی احراز هویت که کلاینت ارائه می‌کند را دارا می‌باشند.

توزیع بار در Load balancing Exchange Server 2016

ساختار ساده‌شده جدید این موقعیت را فراهم می‌کند که توزیع بار به ساده‌ترین حالت ممکن قابل انجام باشد. اگر مایل باشید می‌توانید از DNS Round robin که تکنیکی می‌باشد که به‌صورت ساده‌ای پی سرورها را در اختیار کلاینت‌ها می‌گذارد و اگر یکی از سرورها به‌صورت کامل دچار مشکل گردد، این پروتکل به‌قدری هوشمند می‌باشد که می‌تواند این ارتباط را با یک سرور دیگر برقرار کند.

در مورد DNS Round roubin تعدادی اختلال در عملکرد ممکن است وجود داشته باشد. درواقع نمی‌توان آن را یک توزیع بار (LoadBalanc) کامل نامید و هیچ تضمینی وجود ندارد که سرورها مقدار ترافیک مناسبی دریافت کنند؛ و هیچ مانیتورینگ در لایه سرویس انجام نمی‌دهد. برای مثال درصورتی‌که یک سرویس مانند owa دچار اختلال گردد بجای اینکه کاربر را به سرور دیگر هدایت کند صفحه ارور را به کاربر نشان می‌دهد؛ و از دیگر معایب آن این است که اگر بر روی اینترنت نشر (publish) شده باشد به ازای هر سرور نیاز به یک ای پی آدرس اینترنتی دارد.

ما می‌خواهیم توزیع‌کننده باری داشته باشیم تا هر کدام یک از سرویس‌های نمایی Exchange (از نگاه کلاینت) را مونیتور نماید و اگر خطایی رخ داد ترافیک را به سمت سرور دیگری هدایت کند و هم‌چنین ما به توزیع‌کننده باری نیاز داریم که بتواند تا حدی توزیع و پخش بار را طوری انجام دهد که فقط یک سرور گلوگاه اتصال کاربران به صندوق‌های صوتی نباشد.

و ما می‌توانیم این کار را در لایه 4 و لایه 7 انجام دهیم. در حالت لایه 4 توزیع‌کننده بار نمی‌تواند محتوای ترافیک درخواستی را ببیند و به‌صورت ساده‌ای ترافیک را به یک مقصد مشخص ارسال می‌کند؛ اما در توزیع بار در لایه 7 امکان بازرسی محتوا و تصمیم‌گیری بر اساس آن وجود دارد.

توزیع بار در لایه 4 نیاز به منابع مصرفی کمتری دارد و به ازای هر ای پی فقط یک سرویس قابل پیکربندی می‌باشد (مانند سرویس OWA, ActiveSync,MAPI-HTTP) و از مزایای آن پیکربندی آسان و معایب آن این است که ممکن است یک سرور در حال سرویس‌دهی باشد در صورتی یکی از سرویس‌های حیاتی آن قطع باشد و در این صورت کاربر با خطا مواجه می‌شود.

بنابراین برای مانیتورینگ سرویس‌های Exchange در لایه 4 به ازای هر سرویس نیاز به یک ای پی داریم. درصورتی‌که در مانیتورینگ در لایه 7 به دلیل فهم مسیر (path) در ترافیک HTTP فقط نیاز به یک ای پی داریم.

 

منبع:Geekboy.ir

10 دلیل برای استفاده از Windows Server 2016

Windows server 2016 سيستم عاملي Cloud-ready است و از پس حجم کار فعلي شما هر چند بزرگ، بخوبي بر مي آيد و همچنين انتقال به فضاي ابري (cloud) را به سادگي براي شما ميسر ميسازد ما در اين جا 10 دليل که شما را به Windows Server 2016 علاقمند ميکند به نقل از مايکروسافت بازگو مي کنيم.

1- Control the keys to your sensitive data

بهبود امنيت با محدود کردن دسترسي کاربراني که سطح دسترسي Administrator دارند با دو روش Just Enough و Just-in-Time. شما در windows server 2016 ميتوانيد براي هر Admin کليد هاي امنيتي خاص فارق از هر دسترسي با زمان کاري مشخص تعريف کنيد.

2- Manage your servers from anywhere, even your mobile device


Windows server 2016 يک ابزار جديد ميزباني (host) در فضاي ابري (cloud) بنام Server Management Tools دارد. در واقع اين سرويس يک رابط گرافيکي (GUI) از راه دور و web-based ميباشد که به شما اجازه مي دهد از هر جايي و با هر دستگاهي بتوانيد سرور هايتان را کنترل کنيد.

3- Deploy servers in an exact configuration and keep them that way

بهبود عملکرد powershell در قسمت (Desired State Configuration (DSC و اضافه کردن قسمت هايي به ويندوز که قابليت هاي استفاده از open source software را به کاربر مي دهد.

4- Easily handle the 9:00 A.M or logon storm

بهبود امنيت سرويس Remote Desktop Service و ارتقاع وضعيت گرافيکي و compatibility بيتشر با ديگر تجهيزات از ديگر محاسن اين سيستم عامل جديد است.

5- Do-it-yourself storage

در صنعت Storage هر شرکتي يک نرم افزار سفارشي مخصوص خود دارد اما با Windows Server Storage Spaces ما همه امکانات را در سيستم عامل خود داريم و اين يعني بهبود سرعت سرويس ها بدون هزينه اضافه.

6- Upgrade without the downtime

دو سرويس Cluster Upgrades و Mixed Mode Cluster به شما اجازه مي دهد سرورهايتان را بدون down-time بروزرساني و مديريت کنيد.

همه اينها طراحي شده اند تا شما هنگام انجام کارهايتان با مشکلي مواجه نشويد.

7- Click, click, done—just like in Azure

اين قسمت از ويژگي هاي network virtualization الهام گرفته شده و يک کنترل متمرکز بر روي منابع شبکه را به شما ميدهد.

8- Move beyond passive security

windows server 2016 براي محافظت از Virtual Machine محيطي کاملا امنيتي ايجاد کرده است.

9- Use Containers to streamline app deployment from keyboard to production

هيجان انگيزترين بخش، Containers ها در windows server 2016 است که به گسترش سريع تر برنامه هاي کاربران کمک ميکند.

10- A super small server that packs a big punch

Nano server يک بخش جديد در windows server 2016 مي باشد و فقط براي عناصري در ويندوز مي باشد که حجم کاري خاصي دارند و نتيجه آن faster boot times و simpler operations مي باشد.

منبع: newadmin

تفاوت VMware ESX و VMware ESXi در چیست؟

ممکن است اين سوال براي شما نيز پيش آمده باشد که تفاوت ميان VMware ESX و VMware ESXi چيست و کداميک مناسب تر است. بايد بدانيد به هيچ عنوان اين دو محصول يکسان نيستند و سالهاست ESX اي وجود ندارد، شايد بگوييد که يک حرف i اينجا چه کاره است که اين همه تفاوت ايجاد کرده است؟ در اين مقاله تفاوت اين دو محصول بررسي شده است.

VMware ESX چيست؟

ESX مخفف کلمه هاي Elastic Sky X ست و سالها به عنوان پلتفرم مجازي سازي سرور شرکت VMware معرفي شده است. در ESX کرنل يا هسته اصلي که مجازي سازي را انجام مي دهد در واقع يک چيز مجزا از سيستم عامل است و در واقع به مانند يک نرم افزاري است که روي يک سيستم عامل نصب شده است، به اين سيستم عامل Service Console هم گفته مي شود. در واقع ESX يک نرم افزار بود که بر روي هسته سيستم عامل لينوکس قرار گرفته بود ، تمامي ابزارهاي مرتبط با مجازي سازي بصورت ابزارهاي جانبي بر روي هسته اين سيستم عامل لينوکس نصب مي شدند و طبيعتا يک کنسول يکپارچه براي مديريت همه آنها وجود نداشت ، اگر بصورت کنسولي و مستقيم مي خواستيد ESX را مشاهده کنيد در واقع کنسول مديريتي سيستم عامل لينوکس را مشاهده مي کرديد. تمامي مديريت سخت افزارها و … بر عهده هسته سيستم عامل لينوکس بود و ابزارهاي مديريتي و نظارتي ESX بصورت جانبي روي اين هسته نصب مي شدند. آخرين نسخه اي که از ESX به عنوان يک Hypervisor معرفي شد نسخه 4.1 از مجموعه ESX بود و ديگر VMware ارائه محصولش در قالب ESX را متوقف کرد. جالب است بدانيد که مدت ها ESX نسخه 3.5 بصورت کاملا رايگان توسط VMware ارائه مي شد و اين شرکت صرفا خدمات پشتيباني اين محصول را مي فروخت.

VMware ESXi چيست؟

ESXi مخفف کلمه هاي Elastic Sky X Integrated است. واژه Integrated يا يکپارچه بيانگر تحولات عظيم در اين محصول است. اين محصول نيز به عنوان پلتفرم مجازي سازي شرکت VMware براي سطوح کلان معرفي شد. در ESXi ديگري چيزي به نام سيستم عامل اصلي يا هسته وجود ندارد، در واقع ما ديگر Service Console اي که در ESX داشتيم را نداريم. VMware هسته اختصاصي خودش را در اين محصول به دنيا معرفي کرد، هسته اي که ما آن را به عنوان VMKernel مي شناسيم و تمامي ابزارهاي مديريتي و مانيتورينگ و … اي که در محصول قبلي بصورت مجزا بر روي Service Console نصب مي شدند اينبار بصورت يکپارچه بر روي VMKernel قرار گرفته و نصب شده اند و طبيعتا با اين روش هماهنگي و مديريت راحت تري را فراهم مي کنند.

ESXi يک معماري بسيار بسيار سبکتر از ESX دارد و با توجه به تعداد خطوط کمتري که براي نوشتن هسته آن وجود دارد و از طرفي سبکتر بودن سيستم عامل، بروز رساني و Patch کردن ساده تري را نيز ارائه مي کند. همچنين ESxi با توجه به اينکه هسته Open Source ندارد از لحاظ زيادي امنيت بهتري را فراهم کرده است. در ESXi به جاي استفاده کردن از Service Console که در واقع Shell لينوکس را براي ما ارائه مي کرد قالب و امکان جديدي به نام DCUI يا Direct Console User Interface اضافه شده است که مديريت ESXi را بسيار ساده تر مي کند. در مقايسه با نصب ESX اين محصول بسيار سريعتر و قابل اعتمادتر از ESX نصب و راه اندازي مي شود. ESXi داراي Shell اختصاصي خودش است برخلاف ESX که از Shell لينوکس و فايل هاي تنظيمات با ساختار لينوکس استفاده مي کرده است، اينطور بيان مي شود که VMKernel بصورت تلفيقي از سيستم عامل يونيکس و لينوکس ساخته شده است.

منبع:Geekboy.ir

آشنایی با رایج ترین کدهای وضعیت و خطا های وب سرور

آشنایی با رایج ترین کدهای وضعیت و خطا های وب سرور

هر بار که يک آدرس اينترنتي را در مرورگر خود وارد مي کنيد و يا بر روي لينکي کليک مي کنيد، در خواستي از سوي مرورگر به سمت سرور فرستاده ميشود و پاسخي در قالب يک کد وضعيت (Status Code) از سمت سرور برگردانده مي شود. قصد داريم تا معناي کد هاي مختلفي که در زمان مشاهده يک وب سايت دريافت مي کنيد را توضيح دهيم. مطمئنا بارها در زمان مرور يک وب سايت با يکي از اين صفحات و خطاهايي که با يک شماره خاص نمايش داده مي شوند روبرو شده ايد، اين مقاله مي تواند شما را در يافتن معناي هر کدام ياري نمايد.

دسته بندي کد ها:

يک دسته بندي کلي از کد هاي وضعيت آنها را به دسته هاي 200، 300، 400 و 500 تقسيم ميکند. کد هاي وضعيت دسته 200 به در خواست هاي معتبر مرور گر ها برگردانده مي شود. کد هاي 300 براي انواع ريدايرکت مي باشد. کد هاي 400 به خطاهاي رخ داده در حين در خواست از سمت کاربر و کد هاي دسته 500 به خطاهاي سمت سرور اشاره مي کند.

رايج ترين کد هاي وضعيت و مفهوم آنها :

200 – نشان دهنده يک در خواست موفق است و در پاسخ آن يک فايل برگردانده مي شود.
201 – اين کد در پاسخ موفقيت آميز ساخت يک منبع جديد در سرور اشاره دارد مثل ساخت يک فايل.
301 – اين کد به يک ريدايرکت دائم در آدرس اشاره دارد. پس از اين ساير درخواست ها بجاي آدرس اوليه به آدرس ريدايرکت شده هدايت مي شوند. به عبارتي ديگر محتواي در خواستي بطور دائم از آدرس فعلي به آدرس جديد منتقل شده است.
302 – اين نوع از ريدايرکشن به اين مفهوم است که محتوا در آدرس در خواستي وجود دارد ولي موقتا به آدرسي ديگر هدايت خواهيد شد.
304 – اين ريدايرکشن براي مکانيزم کش مرور گر ها کاربرد دارد. در هر درخواست به يک صفحه وب براي صرفه جويي در مصرف اينترنت و بار گزاري سريعتر صفحات بخشي از اطلاعات مانند عکس ها و برخي اسکريپت ها در حافظه مرور گر ذخيره مي شود. در درخواست هاي بعدي تاريخ ذخيره شدن فايل با نسخه موجود آن در وب سرور مقايسه مي شود و در صورت عدم انقضاء فايل در خواستي ، کد 304 از سمت سرور برگشت مي خورد و فايل ذخيره شده در مرور گر نمايش داده مي شود.
400 – آدرس در خواستي به سرور معتبر نمي باشد.
401 – آدرس در خواست شده نياز به ارائه نام کاربري و کلمه عبور ميباشد.
403 – اجازه دسترسي به محتواي در خواست وجود ندارد.
404 – فايل در خواست داده شده در مسير اعلام شده وجود ندارد.
500 – به معني وقوع يک خطاي داخلي در سرور است که معمولا در مواقع بروز رساني نرم افزاري و يا اعمال تنظيمات رخ مي دهد.
502 – اين خطا معمولا زماني رخ مي دهد که Gateway بين سرور و مرور گر قادر به تکميل فرآيند درخواست و پاسخ نبوده و معمولا با چند بار تلاش از سمت کاربر مشکل حل مي شود.
505 – در مواقعي که پروتکل http مورد استفاده از سمت مرور گر در سرور پشتيباني نمي شود.

 

منبع:geekboy.ir

معرفی فرآیند Three-Way Handshake در پروتکل های Connection Oriented

معرفی فرآیند Three-Way Handshake در پروتکل هایConnection Oriented

بصورت کلی ما پروتکل ها را از نظر نوع ارتبط به دو دسته اتصالگرا یا Connection Oriented و عدم اتصال گرا یا Connectionless تقسیم بندی می کنیم ، یکی از پروتکل های بسیار معروف در بحث اتصالگرا ، پروتکل TCP یا Transmission Control Protocol است که بیشترین استفاده را در ارتباطات مهم و حیاتی در سرویس ها بر عهده دارد. TCP برای برقراری ارتباط ابتدا باید درستی و صحت ارتباط تایید شود و سپس ارتباط برقرار شود ، فرآیند برقراری ارتباط در پروتکل TCP توسط یک فرآیند سه مرحله ای به نام Three-way Handshake یا Triple-Handshake انجام می شود ، در واقع هرگاه صحبت از Three-Way Handshake شد یعنی پروتکل ها قصد برقراری ارتباط با همدیگر را دارند ، فرآیند Three-Way Handshake در پروتکلی مثل TCP به شکل زیر انجام می شود :

ابتدا سیستم درخواست کننده یا مبدا که ما آن را Source خطاب می کنیم با آدرس IP فرضی 10.0.0.1 درخواست برقراری ارتباط خودش با آدرس مقصد یا Destination را بر روی پورت FTP به شکل 10.0.0.3:21 بر روی پورت نظر ارسال می کند که به این درخواست در اصطلاح SYN یا بسته اطلاعاتی SYN گفته می شود. SYN Packet مخفف Synchronization Packet است.
مقصد یا Destination بعد از اینکه درخواست را با استفاده از بسته اطلاعاتی SYN از مبدا دریافت کرد ، با استفاده از یک بسته اطلاعاتی به عنوان SYN/ACK به مبدا پاسخ می دهد که آماده برقراری ارتباط است . SYN/ACK مخفف کلمه های Synchronization Acknowledge است.
بسته اطلاعاتی ACK در نهایت از سمت مبدا یا Source به سمت مقصد ارسال می شود که نمایانگر دریافت کردن بسته SYN است

در نهایت بعد از اینکه Source یک بسته ACK در تایید برقراری ارتباط به Destination ارسال کرد ارتباط آماده برقراری است ، بعد از اینکه این فرآیند سه مرحله ای به درستی انجام شد به این معنی است که پورت FTP یا 21 ای که ما در اینجا درخواست داده ایم بر روی سرور باز یا Open است و آماده برقراری ارتباط است ، در حالت عادی بعد از برقرار شدن ارتباط Three Way Handshake فرآیند شروع ارتباط انجام می شود اما اگر اینکار توسط یک نرم افزار اسکنر انجام شود معمولا در نهایت در صورت بسته بودن پورت مورد نظر بسته اطلاعاتی FIN یا FINISH بعد از برقراری موفقیت آمیز ارتباط ارسال می شود و یا اینکه بسته RST یا Reset توسط نرم افزار ارسال می شود تا ارتباط بسته شود. همانطور که گفتیم این فرآیند در تمامی پروتکل های Connection oriented به این شکل انجام می شود.

اگر بخواهیم مقایسه ای داشته باشیم برای درک بهتر این موضوع کافیست ساختار برقراری یک ارتباط تلفنی قدیمی را در نظر بگیریم ، شما گوشی را بر می دارید و شماره شخص مورد نظرتان را میگیرید ( همان پورت FTP ای که درخواست دادیم ) سپس بعد از برقراری ارتباط تلفنی و برداشتن گوشی تلفن شخص مورد نظر پاسخ می دهد الو بفرمایید ( شما میگید الو از بندست D: ) این کلمه الو همان SYN/ACK است و در نهایت شما می گویید سلام ، میخواستم در خصوص موضوعی با شما صحبت کنم و این همان فرآیند ACK آخر است که ارتباط ما آغاز می شود و صحبت های دو نفر از اینجا شروع می شود
تصویر مربوط به ارتباط Three-Way Handshake در TCP

FLAG های مختلف ارتباطی در TCP Connection

در ارتباطات استانداردی که در پروتکل TCP انجام می شود اولین قسمتی که برای برقراری ارتباط بررسی می شود در ساختار بسته اطلاعاتی قسمتی به نام TCP Packet Header و به ویژه قسمتی به نام FLAG است ، در واقع قسمت FLAG ابتدا بررسی می شود و بعد از بررسی های لازم ارتباط بین سیستم ها برقراری می شود و دستورات به سیستم ها داده می شود ، در این قسمت از بسته اطلاعاتی FLAG های مختلفی دیده می شوند که مهمترین آنها به شرح زیر می باشند :

SYN : این FLAG به معنی Synchronization است و اطلاع رسانی در خصوص ارسال یک Sequence Number جدید می باشد
ACK : این FLAG به معنی Acknowledge است و تاییده دریافت یک ارتباط و شناسایی Sequence Number بعدی می باشد
URG : این FLAG به معنی Urgent است و به معنی پردازش سریع داده های موجود در دستور در سریعترین زمان ممکن است
FIN : این FLAG به معنی FINISH با پایان است و اعلام می کند که دیگر قرار نیست بسته اطلاعاتی به سمت مقصد ارسال شود
RST : این FLAG به معنی RESET است و همانطور که از نامش هم پیداست برای RESET کردن ارتباط مورد استفاده قرار می گیرد

اسکن کردن با SYN یا SYN Scanning معمولا با استفاده از سه FLAG معروف SYN و ACK و RST انجام می شود.شما می توانید با استفاده از این FLAG ها و بعضا دستکاری کردن بسته های اطلاعاتی ارسالی به سمت سرور اطلاعات بسیار خوبی در خصوص پورت ها و سرویس های سیستم هدف بدست بیاورید که در فرآیند Enumeration بیشتر انجام می شود. تصویر محل قرارگیری Flag ها در پروتکل TCP را در بالا می توانید مشاهده کنید که در قسمت Header قرار گرفته است.

منبع : ITPRO