نوشته‌ها

HPE Smart Array SR SmartCache

HPE Smart Array SR SmartCache

HPE Smart Array SR SmartCache یک راه حل کش کردن مبتنی بر کنترلر در یک محیط (Direct Attached Storage (DAS است که داده ها با دسترسی مکرر (“hot” data) را بر روی SSD های دارای عملکرد تاخیر پایین ذخیره می کند تا بطور پویا حجم کار برنامه را تسریع کند. SmartCache متشکل از firmware است که ویژگی حافظه پنهان را در کنترلرهای Smart Array فراهم می کند و برای فعال سازی به یک license key احتیاج دارد. SmartCache در کنترلرهای سری HP Smart Array P برای سرورهای HPE ProLiant Gen8، Gen9, Gen10 و ماژول های محاسباتی HPE Synergy Gen9 و Gen10 ارائه شده است.

Models

HPE Smart Array SR SmartCache

  • برای استقرار هر سرور یک لایسنس لازم است.
  • هر لایسنس شامل یک سال خدمات پشتیبانی فنی نرم افزار 24×7 HPE است.
  • لایسنس ها قابل انتقال نیستند. جزئیات کامل در توافق نامه لایسنس کاربر نهایی موجود است.

Single-Server License

  • HPE Smart Array SR SmartCache (Single Key/Single Server) LTU PN:D7S26A

مورد استفاده لایسنس برای یک سرور.

شامل یک لایسنس برای هر سرور، گواهینامه حق چاپ لایسنس، توافق نامه لایسنس کاربر نهایی و کارت نصب license key که از طریق حمل و نقل فیزیکی تحویل داده می شود. برای به دست آوردن کلید (های) فعال سازی لایسنس، مجوز حق لایسنس باید به صورت آنلاین یا از طریق فکس بازخرید شود.

Flexible-Quantity License

  • HPE Smart Array SR SmartCache (Single Key/Multiple Servers) LTU PN:D7S27A

برای خرید چندین لایسنس با یک کلید فعال سازی واحد استفاده می شود.

شامل لایسنس (های) خاص برای تعداد مشخصی از سرورهای تعیین شده توسط مشتری، مجوز حق لایسنس برای تعداد لایسنس های خریداری شده، توافق نامه لایسنس کاربر نهایی و کارت نصب license key تحویل از طریق حمل و نقل فیزیکی. برای به دست آوردن کلید (های) فعال سازی لایسنس، مجوز حق لایسنس باید به صورت آنلاین یا از طریق نمابر بازخرید شود.

Flexible-Quantity Electronic License

  • HPE Smart Array SR SmartCache (Single Key/Multiple Servers) E-LTU PN:D7S27AAE

برای خرید چندین مجوز با یک کلید فعال سازی واحد استفاده می شود.

شامل لایسنس (های) برای تعداد مشخصی از سرورهای تعیین شده توسط مشتری،مجوز برای تعداد مجوزهای خریداری شده، توافق نامه مجوز کاربر نهایی و اطلاعات نصب license key تحویل از طریق پست الکترونیکی است. برای به دست آوردن کلید (های) فعال سازی لایسنس  مجوز حق لایسنس باید به صورت آنلاین یا از طریق نمابر بازخرید شود.

ویژگی های استاندارد

ویژگی های کلیدی

  • حداکثر 32 حجم SSD Cache
  • تا 64 تعداد کل حجم هارد و حجم Cache
    • حداکثر اندازه درایو منطقی 281TB است.
  • حداکثر ظرفیت SSD SmartCache در هر کنترلر 1TB است.
  • SSD در تمام نسل های ProLiant Gen8 ، Gen9 و Gen10 پشتیبانی می شود. برای اطلاعات بیشتر به http://www.hpe.com/servers/solidstate مراجعه کنید.

Caching Features

HPE Smart Array SR SmartCache پشتیبانی از ذخیره سازی زیر را ارائه می دهد:

  • Write-through Cache Policy: نوشتن از طریق حافظه پنهان عملیات خواندن را تسریع می کند. کلیه عملیات نوشتن به منبع اصلی (HDD) می رود. عملیات نوشتن نیز ممکن است به حافظه نهان (SSD) برود. عملیات نوشتن در مقایسه با پیکربندی Write-through Cache ممکن است کندتر باشد.
  • Write-back Cache Policy: حافظه نهان نویسی (Write-back caching) هر دو کار خواندن و نوشتن را تسریع می کند. نوشتارها ممکن است در حافظه پنهان (SSD) ذخیره شوند و در مقطع بعدی در حافظه اولیه (HDD) نوشته شوند.

نیازمندی ها

Server

  • HPE ProLiant Gen10 servers
  • HPE ProLiant Gen9 servers
  • HPE ProLiant Gen8 servers
  • HPE Synergy Gen10 compute modules
  • HPE Synergy Gen9 compute modules

Drive

  •  HDD و SSD (SAS یا SATA)

Controller

  • کنترلر HPE Smart Array با 1G یا بیشتر حافظه نهان با پشتیبانی از فلش ((FBWC) Flash-Backed Write Cache)
  • حداقل نسخه فریمور Smart Array controller

Configuration Utility

  • حداقل نسخه HPE SSA:
    • نسخه 1.0 یا بالاتر برای write-through SmartCache
    • 2.0.22.0 یا بالاتر برای write-back SmartCache
  • حداقل نسخه ACU: نسخه 9.40.12.0 یا بالاتر

ویژگی ها و مزایا

HPE Smart Array SR SmartCache ویژگی ها و مزایای زیر را ارائه می دهد:

  • Workload Acceleration – عملکرد شتابدهی حجم کار با ذخیره hot data در SSD ها.
  • گسترش آسان – ادغام یکپارچه در دیتاسنتر شما بدون تغییر در برنامه یا سیستم عامل.
  • مدیریت یکپارچه – array و HPE Smart Array SR SmartCache خود را از طریق (Utility Array Configuration (ACU یا مدیر ذخیره سازی هوشمند (HPE HPE Smart Storage Administrator (HPE SSA مدیریت کنید.
  • عملکرد کارآمد – عملکرد و بهره وری با بهره گیری از فناوری سرور HPE ProLiant موجود شما
  • رید بر روی cache volume (SSDs) – RAID 0 و 1 در سری Smart Array controllerهای Px2x و Px3x پشتیبانی می شوند. RAID 5 با with write-back policy در سری کنترلرهای Px3x با حداقل نسخه firmware 54 پشتیبانی می شود. در Smart Array controllerهای Gen9 و Gen10 ، RAID 0 ، 1 و 10 با write-through و write-back policy پشتیبانی می شوند. در Smart Array controllerهای Gen9 و 10 ، RAID 5 فقط با write-back policy پشتیبانی می شود.

عناصر SmartCache

  • Bulk Storage– اولین عنصر دستگاه ذخیره سازی انبوه است که توسط هر SSD یا HDD پشتیبانی شده با رابط SAS یا SATA است که به کنترلر HPE Smart Array متصل است پشتیبانی می شود.
  • Accelerator– دومین عنصر شتاب دهنده است، که از هر دستگاه SAS یا SATA SSD پشتیبانی می کند که داده ها را ذخیره می کند. ظرفیت شتاب دهنده باید کمتر یا مساوی ظرفیت دستگاه ذخیره سازی انبوه باشد.
  • Metadata – عنصر نهایی metadata است که این اطلاعات در یک فضای ذخیره سازی نسبتاً کوچک نگهداری می شود که مکان اطلاعات ساکن در دستگاه های شتاب دهنده و ذخیره سازی انبوه را ثبت می کند.

دیفرگ کردن هارد دیسک و ترمیم کردن SSD چه زمانی ضرورت پیدا می کند

دیفرگ کردن هارد دیسک و ترمیم کردن SSD چه زمانی ضرورت پیدا می کند

آیا دستگاه‌های ذخیره‌سازی امروزی نیاز به بهینه‌سازی (دیفرگ یا تریم) دارند؟ چه زمانی باید عملیات بهینه‌سازی را برای دستگاه‌های ذخیره‌سازی انجام داد؟
مدت زمان زیادی از دورانی که دیفرگ کردن برای هارد دیسک‌ توصیه می‌شد، می‌گذرد. برخی کاربران هنوز سؤال می‌کنند با توجه به پیشرفت‌های امروزی، چه زمانی و چگونه باید دستگاه‌های ذخیره‌سازی را بهینه‌سازی (به‌اصطلاح دیفرگ) کنند. جواب این سؤال را در این مقاله به تفصیل بخوانید.

دیفرگ کردن (Defragging)

دیفرگ کردن در معنای لغوی به معنای یکپارچه‌سازی است. Defrag اصطلاحی است که در مورد هارد دیسک (نه حافظه اس‌اس‌دی) به کار می‌رود. این عمل تا قبل از معرفی فایل سیستم NTFS توسط مایکروسافت بسیار پر کاربرد و مفید بود؛ زیرا در این فایل سیستم بهینه‌سازی به‌صورت خودکار انجام می‌شود. با توجه به قابلیت‌هایی (مانند پیش‌خوانش، طبقه‌بندی بهتر فایل و …) که مایکروسافت جهت بهینه‌سازی در ویندوز تعبیه کرده است، حتی پس از گذشت سال‌ها استفاده از هارد دیسک، کمتر شاهد افت کارایی محسوس در این دستگاه‌ها هستیم.

دیفرگ کردن (Defragging)

دیفرگ کردن (Defragging)

گفته می‌شود بهینه‌سازی برای دستگاه‌های اکسترنال که با فرمت FAT16، FAT32 و exFAT عرضه می‌شوند، بعد از استفاده طولانی‌مدت بسیار مفید است: ولی مقدار زمانی که شما با بهینه کردن ذخیره می‌کنید در برابر مقدار زمانی که در حال بهینه‌سازی هستید، قابل بحث است. در گذشته و زمانی که فایل سیستم‌ها FAT، سیستم‌عامل داس و هارد دیسک‌ها با ظرفیت ۸۰ مگابایت بودند، عملیات دیفرگ کردن به افزایش بازده زیادی منجر می‌شد؛ ولی اکنون با پیشرفته شدن سیستم‌ها، این عملیات به‌صورت اتوماتیک توسط سیستم‌عامل انجام می‌شود؛ بنابراین انجام عملیات دیفرگ توصیه نمی‌شود.

اگر به توصیه فوق عمل نمی‌کنید، این هشدار را جدی بگیرید: «حافظه‌ی اس‌اس‌دی (SSD) را دیفرگ نکنید.».رفتار حافظه‌ی اس‌اس‌دی کاملا با هارد دیسک‌ متفاوت است؛ این دستگاه‌ها اطلاعات را به‌صورت پراکنده از کانال‌های مختلف روی چیپ‌های مختلف ذخیره می کند. دیفرگ کردن اس‌اس‌دی هیچ سودی ندارد که هیچ؛ بلکه با توجه به عمر مفید محدود این حافظه‌ها باعث می‌شود سریع‌تر از مدت‌زمان پیش‌بینی‌شده از کار بیافتد.

بررسی خطا‌ها (Checking for errors)

بررسی خطا‌ها (Checking for errors)

بررسی خطاها (Checking for errore)

دستور اسکن درایو یا چک‌دیسک (عبارت CHKDSK که در برنامه CMD وارد می‌کنیم) جزو دسته دیگری از بهینه‌سازی‌ها محسوب می‌شود. این دستور در عملیات بعد از هنگ کردن، صفحه آبی مرگ و موارد مشابه بسیار مفید واقع می‌شود. خوشبختانه در نسخه‌های جدید ویندوز، اگر خطایی شناسایی شود، به کاربر اطلاع داده و درخواست بررسی خطا می‌شود.

برای اجرای این عملیات به‌صورت دستی، ابتدا درایو مورد نظر را در ویندوز انتخاب کنید، سپس با راست کلیک روی آن، گزینه Properties را انتخاب کنید و از سربرگ Tools گزینه Check را کلیک کنید. «هشدار» انجام ندادن این دستور برای اس‌اس‌دی‌ها صادق است و تنها موجب تلف کردن وقت و کم کردن عمر دستگاه می‌شود. دستور CHKDSK را می‌توانید از طریق CMD اجرا کنید.

بهینه سازی و تریم (TRIM)

ویندوز از عبارت بهینه‌سازی (Optimizing) برای تمامی درایوها استفاده می‌کند؛ ابزار بهینه‌سازی برای هارد‌ دیسک‌ها دیفرگ و برای اس‌اس‌دی‌ها تریم است. برای اجرای این عملیات (همانند دستور چک) به‌صورت دستی ابتدا درایو مورد نظر را در ویندوز انتخاب کنید، سپس با راست کلیک روی آن، گزینه Properties را انتخاب کنید و از سربرگ Tools گزینه Optimize را کلیک کنید.

بهینه سازی و تریم (TRIM)

بهینه سازی و تریم (TRIM)

دستور تریم (TRIM)

دستور تریم فقط برای اس‌اس‌دی‌ها کاربرد دارد و به‌صورت خیلی ساده تمامی سلول‌ها را خالی می‌کند. سلول‌ها محل ذخیره‌سازی اطلاعات در اس‌اس‌دی‌ هستند و به‌صورت گروهی، صفحه را تشکیل می‌دهند که اغلب ۴ تا ۱۶ کیلو بایت است.

صفحات نیز به‌صورت گروهی، بلاک را تشکیل می‌دهند که معمولا ۱۲۸ تا ۵۱۲ کیلوبایت حجم دارد. سلول ها فقط زمانی می‌توانند اطلاعات ذخیره کنند که خالی باشند. عملیات نوشتن در این حافظه ها فقط می‌تواند روی واحدهای صفحه انجام شود. اما عملیات خالی کردن با توجه به ماهیت اس‌اس‌دی‌ روی تمام بلاک اثر می‌گذارد. بنابراین برای خالی کردن قسمتی از بلاک، کل اطلاعات آن روی حافظه کش اس‌اس‌دی قرار می‌گیرد و خالی می‌شود و سپس باقی اطلاعات روی حافظه ذخیره می‌شود.

نوشتن اطلاعات روی صفحات با سرعت زیادی انجام می‌گیرد؛ اما زمانی که صفحه قبلا نوشته شده باشد، انجام عمل نوشتن به‌کندی انجام می‌شود. دلیل این است که همان‌طور که گفته شد، فقط زمانی روی سلول‌ها می‌توان اطلاعات نوشت که خالی باشد. حال اگر بخشی از سلول‌ها را بخواهیم دوباره بنویسیم باید اطلاعات آن‌ها خالی شده باشد.

از آنجا که خالی کردن اطلاعات به‌صورت بلاکی انجام می‌شود، همان‌طور که پیش‌تر گفته شد، برای خالی کردن بخشی از بلاک، ابتدا کل اطلاعات آن روی حافظه کش اس‌اس‌دی ذخیره می‌شود. سپس بلاک به‌صورت کامل خالی می‌شود و نهایتا اطلاعات روی کش و اطلاعاتی که باید جایگزین شوند، روی بلاک نوشته می‌شود.

زمانی که شما به ویندوز دستور Delete می‌دهید، تنها کاری که ویندوز می‌کند به سلول‌های حاوی اطلاعات اجازه دوباره نوشته شدن می‌دهد؛ ولی تا زمانی که اطلاعاتی دوباره روی آن‌ها نوشته نشود، اطلاعات سلول پابرجا است. با اجرای دستور تریم، اطلاعات سلول هایی که اجازه دوباره نوشته شدن دارند در واحدهای صفحه پاک می‌شوند و زمانی که شما در حال نوشتن اطلاعات هستید، عملیات با سرعت انجام می‌شود.

به علت زمان‌بر بودن این عملیات، هیچ گاه زمانی که حافظه در حال فعالیت است دستور تریم اجرا نمی‌شود. تنها در صورتی که دستور به‌صورت دستی وارد شود یا درایو مورد نظر مدت‌زمان زیادی کار نکند دستور تریم اجرا می‌شود. با اجرای این دستور بازدهی دستگاه به‌صورت محسوسی زیاد می‌شود.

پاک سازی امن (Secure Erase)

برای هارد دیسک‌ها پاک‌سازی ایمن به معنی پاک کردن اطلاعات به‌صورتی است که غیر قابل بازگردانی باشد. این عملیات فقط پاک کردن ساده (اجازه دوباره نوشته شدن) را شامل نمی‌شود و بدان معنی است روی تک‌تک اطلاعات پاک‌شده، داده‌های تصادفی نوشته می‌شود.

برای اس‌اس‌دی‌ این عملیات علاوه بر پاک کردن کامل تک‌تک سلول‌های حافظه، تمامی اطلاعات بی‌استفاده جدول‌های دستگاه (که آدرس سلول‌ها، صفحه‌ها و بلاک‌ها را ذخیره کرده‌اند) را نیز پاک می‌کند و کارایی دستگاه را افزایش می‌دهد.

اس‌اس‌دی‌ حافظه های پرسرعتی است و انجام این عملیات در موارد ذیل توصیه می‌شود:

  • زمانی که می خواهید اطلاعات محرمانه‌ای از روی حافظه غیر قابل بازیابی شود
  • زمانی که برای مدت زیادی از حافظه استفاده کردید یا بعد از پر شدن کل حافظه
  • زمانی که کارایی دستگاه به شکل محسوسی کم شده است

توصیه نهایی

برای اکثر کاربر‌ها عملیات بهینه‌سازی به‌صورت خودکار توسط ویندوز انجام می‌شود. برای کاربران حرفه‌ای انجام عملیات تریم در اس‌اس‌دی‌ و دیفرگ در هارد دیسک می‌تواند مفید باشد. سخن آخر اینکه برای انجام پاک‌سازی امن، حتما از داده‌های خود نسخه پشتیبان تهیه کنید.

هرآنچه باید درباره NVMe بدانید

آینده SSD با سرعتی خیره کننده

همان طور که روز به روز نام SSD بیشتر به گوش میخورد، ممکن است در این میان نام ” حافظه سریع السیر ثابت ” یا همان Non-volatile Memory Express که عموما با نام NVM Express یا NVMe شناخته می شود، را هم شنیده باشید. NVMe یک رابط و پروتوکل ارتباطی است که بوسیله کنسرسیومی از سازندگان مانند Intel, Dell, Samsung, SanDisk, Seagate ، در خصوص هاردهای SSD ساخته شده است.

NVMe طراحی شده تا از مزیتهای بی نظیر حافظه های SSD بهره ببرد. مشخصات فنی آن همچنین نشان میدهد روشهایی برای کم کردن تاخیر اطلاعات نسبت به SATA و AHCI در آن بکار رفته.

دیگر پیشرفتهای قابل توجه یکی افزایش انتقال دهندگان پیامها از ۲KB به ۴KB و قابلیت پردازش چندین صف درخواست به جای تنها یک صف در SATA است. البته وقتی میگوییم چند صف منظور عدد شگفتی آور ۶۵,۵۳۶ صف درخواست اطلاعات است!!!!!. البته ممکن است این چندان بدرد کاربان خانگی نخورد ولی سرعت کار برای پردازشهای سروری با درخواستهای همزمان ورودی و خروجی ( I/O ) فراوان را بسیار بالا خواهد برد.

پیشرفت SSDها با مانع بزرگی روبروست و آن busهای ذخیره سازی است که از نسل قدیمی هاردهای دیسکی به ارث برده است. پورتهای SATA و SAS پهنای باند زیادی را برای هارد دیسک های قدیمی فراهم می کنند ولی با SSDهایی که روز به روز در حال سریعتر شدن هستند، از نفس می افتند.

بخاطر سقف سرعت پورت SATA در ۶۰۰Gbps، هر هارد SSD پیشرفته امروزی با این پورت در آزمایشات تنها به سرعتی حدود ۵۰۰MBps دست پیدا میکند. حتی سرعت نامی ۱۲GBps پورتهای SAS هم در عمل تنها تا ۱٫۵GBps خروجی میدهند. ولی قابلیتهای تکنولوژی SSD بسیار بیش از اینهاست.

تولید کنندگان این صنعت از آغاز هم میدانستند که با این تنگنا مواجه خواهند شد. وجوه تشابه SSDها با حافظه های پرسرعت سیستم ( RAM ) بسیار بیشتر از هارد دیسک های کندی است که جای آنها را گرفته اند. در اوایل آسانتر بود که هاردهای SSD را روی پورتهای SATA و SAS ( که البته به نسبت RAM کنتر بودند ) قراردهند و از زیرساختهای موجود ذخیره سازی در PC استفاده کنند. تا مدتی این راه مناسب بود زیرا طول کشید تا SSDها به سرعتهای موجود دستیابند. ولی از آن زمان خیلی گذشته است.

استفاده ار تکنولوژی موجود

خوشبختانه درگاهی با تکنولوژی مناسب و پهنای باند بالا از قبل نصب شده و در دسترس بود یعنی PCI Express یا PCIe. درگاه PCIe لایه اصولی انتقال اطلاعات برای کارتهای گرافیک و دیگر کارتها مانند Thunderbolt است. نسل ۲ این نوع درگاه به ازای هر خط ارتباط سرعتی در حدود ۵۰۰MBpc ارائه میدهد و نسخه سوم یا نسل سوم، در حدود ۹۸۵MBps به ازای هر خط. اگر کارتی را در یک اسلات ۴ خطی یا x4 قرار دهیم، با نسل دوم به پهنای باندی در حدود ۲GBps و با نسل سوم نزدیک به ۴GBps در اختیار خواهیم داشت و این باند مناسبی حتی برای جدیدترین SSDها فراهم میکند که پیشرفت عظیمی است.

خیلی وقت است که محصولات مختلف کارتهای PCIe مانند RevoDrive از شرکت OCZ و Predator M.2/PCIe از شرکت Kingston و M6e از شرکت Plextor، در بازار موجود هستند ولی تا کنون این محصولات به پروتوکلهای SATA و SCSI وابسته بودند که هنوز بخاطر هارددیسک ها از روشهای تک خطی استفاده میکنند. کاملا واضح بود که رویکرد جدید لازم است.

درایورها آماده شدند، BIOS و کانکتورها نه

یکی از بهترین ویژگی های NVMe این است که لازم نیست نگران درایورهای آن باشید. لینوکس از کرنل ۳٫۱ این تکنولوژی را ساپورت میکند، همچنین windows 8.1 و Server 2012 R2 هم درایورهای آن را بطور پیشفرض نصب داشته و درایورهای آن برای FreeBSD در دست تهیه است. و اگر شرکت اپل هم تصمیم بگیرد از این تکنولوژی حمایت کند، نباید زیاد طول بکشد تا شاهد ارائه درایورهای مناسب باشیم.

هرچند که پشتیبانی BIOSها از این سیستم هنوز بشدت کمبود دارد. بدون BIOSی که NVMe را بشناسد نمی توان از این نوع درایو بوت کرد، با این وجود هر سیستمی با اسلات PCIe x4 و یا کانکتور M.2 می تواند از مزایای این درایو به عنوان فضای ذخیره سازی ثانویه بهره مند شود. ساخت BIOSهای NVMe مشکل تکنینکی بزرگی نیست ولی نیازمند صرف ساعتها مهندسی و هزینه است پس انتظار نداشته باشید که این قابلیت برای مادربوردهای قدیمی آپدیت شود.

مقایسه با AHCI

درگاه کنترل پیشرفته میزبان یا Advanced host controller interface یا نام معمولتر آن AHCI، این مزیت را دارد که قابلیتهای نرم افزاری بسیار را ارائه میداد ولی در نقطه مقابل آن، عملکرد مطلوبی را در مقایسه با SSDهای متصل به درگاه PCIe از خود نشان نمی دهد. باید توجه داشت که AHCI بطور سری عمل میکرد و زمانی توسعه داده شد که هدف آن تنها برقراری ارتباط بین CPU و RAM با منبع ذخیره سازی بسیار کندتری بود که براساس دیسکهای گردان عمل میکرد. بنابراین وقتی با SSD مورد استفاده قرار گرفت محدودیت های ویژه ای بروز داد. زیرا همان طور که گفته شد SSD بیشتر شبیه به RAM عمل میکند تا مانند هارددیسکهای قدیمی.

درگاه سخت افزاری NVMe با توجه ویژه به عملکرد موازی PCIe بطور کامل از صفر طراحی مجدد شده و ساخته شد تا مکمل عملکرد موازی CPU، سیستم عامل و نرم افزارهای موجود باشد.

جدول زیر تفاوتهای بارز AHCI و NVMe را خلاصه میکند:

منبع:bestadmins.ir

5نکته برای انتخاب SSD حرفه‌ای مناسب مراکز داده

انتخاب SSD در دنياي سرورها و مراکز داده با دنياي کامپيوترهاي روميزي و بازي، تفاوت‌هاي بسياري دارد. در دنياي کامپيوترهاي روميزي سرعت، ظرفيت، قيمت، اندازه و عوامل اين‌چنيني مدنظر خواهند بود. اما در دنياي سرورها و مراکز داده، نيازهاي برنامه‌هاي کاربردي عظيمي که روي صدها سيستم نصب شده است، سازگاري با پلتفرم‌هاي سخت‌افزاري مورد استفاده، ميزان خنک‌کنندگي و موضوعاتي از اين دست، اهميت پيدا مي‌کنند.

مديران شبکه بايد ميان نيازهاي ظرفيت و سرعت بيشتر، پايداري کل سيستم و تجهيزات ذخيره‌سازي قديمي تعادل برقرار کنند و به همين دليل با انتخاب‌هاي سخت‌تري روبه‌رو هستند. همچنين، اين انتخاب‌ها فقط بر اساس يک محصول نيست، بلکه بايد راهکار خاصي گزينش شود. در ادامه به پنج نکته اشاره خواهيم کرد که مديران شبکه را در انتخاب SSD مناسب ياري مي‌کنند.

1- نيازمندي‌هاي برنامه‌هاي کاربرديتان را درک کنيد

افرادي که گمان مي‌کنند SSD فقط يک SSD است، سخت در اشتباه هستند. در دنياي امروز، درايوهاي SSD گوناگوني براي انجام کارهاي بسيار متنوع‌ ساخته شده است. در واقع هر SSD، روش منحصربه‌فردي براي سروسامان دادن به بار کاري درخواست شده دارد. ممکن است يک مدل SSD براي بار کاري خواندن اطلاعات طراحي و بهينه شده باشد و در سيستم‌هاي کلاينت-کلاس به‌خوبي کار کند. برعکس، ممکن است مدل ديگر SSD براي محيط‌هاي مبتني بر نوشتن اطلاعات طراحي شده باشد. بنابراين بسيار مهم است که درک درستي از نيازمندي‌هاي برنامه‌هاي کاربردي نصب‌شده روي سرورها و مراکز داده خود داشته باشيد و بدانيد قرار است چه عملياتي روي درايوهاي SSD انجام شود. اگر بدون داشتن چنين اطلاعاتي به جست‌وجو در بازار بپردازيد، ممکن است مدلي بخريد که پاسخ‌گوي نيازهاي شما نباشد و در آينده به مشکل بربخوريد.

2- به هزينه TCO دقت کنيد؛ نه قيمت خريد

پيش از خريد، بهتر است کمي وقت صرف کنيد و کل هزينه به کارگيري درايوهاي SSD را شامل هزينه خريد، استقرار، نگهداري و پشتيباني، خنک‌کنندگي، به‌روزرساني، تعويض و هزينه‌هاي مرتبط ديگر، محاسبه کنيد. برخي افراد فقط هزينه خريد SSD را در نظر مي‌گيرند و هر راهکار يا محصولي را که ارزان‌تر بود، انتخاب مي‌کنند. اما ممکن است اين افراد زود پشيمان شوند، چون هزينه‌هاي ديگر مرتبط با اين نوع درايوهاي ذخيره‌سازي در طول زمان بيشتر مي‌شود. براي مثال، عمر مفيد SSD کمتر از چيزي باشد که تصور مي‌کردند. ابزارهايي براي محاسبه هزينه TCO ارائه شده است که کار شما را آسان‌تر مي‌کند.

3- $/TBW به جاي $/GB

در گذشته وقتي قصد داشتيم هاردديسک انتخاب کنيم، هزينه هر يک گيگابايت فضاي ذخيره‌سازي را محاسبه مي‌کرديم و بعد تصميم مي‌گرفتيم. اما براي انتخاب يک SSD اينترپرايز، اين ديدگاه اشتباه است و بايد با ديدگاه هزينه نوشتن روي هر يک‌ ترابايت اطلاعات، جايگزين شود؛ چراکه در سيستم‌هاي ذخيره‌سازي گسترده، ميزان عمليات نوشتن در هر سال اهميت زيادي دارد و هر درايو SSD که بتواند از نظر نوشتن طول عمر بيشتري داشته باشد، به‌صرفه‌تر است. وقتي $/TBW را محاسبه مي‌کنيد، ممکن است به نتايج شگفت‌انگيزي برسيد و متوجه شويد SSD ارزان در $/TBW گران است، چون طول عمر مفيد نوشتن آن زود تمام مي‌شود و بايد با SSD ديگري جايگزين آن شود.

4- سرد و ساکت

مصرف انرژي و خنک‌کنندگي ذخيره‌ساز از مهم‌ترين نکات در انتخاب و خريد اين دستگاه‌ها هستند. معياري که بايد به آن توجه کنيد، IOPS/Watt است. هدف اين است که بيشترين توان خروجي را با کمترين ميزان مصرف انرژي به دست بياوريد. اگر يک SSD با مصرف انرژي زياد بخريد، هزينه‌هاي سربار شما در طول چند سال، چندين برابر خواهد شد. تمام درايوهاي SSD در بهترين حالت مصرف انرژي، خنک‌کنندگي و توان خروجي ساخته نشده‌اند و به همين دليل بايد به دنبال انتخاب درايوي باشيد که در معيار IOPS/Watt جزو بهترين‌ها باشد. چنين درايوي مي‌تواند تا 80 درصد هزينه‌هاي مصرف انرژي و خنک‌کنندگي را کاهش دهد.

5- تأخير

مديران فناوري اطلاعات براي خريد SSD، ابتدا به مزايا و کارايي آن براي استفاده در سيستمشان و برنامه‌هاي کاربرديشان توجه مي‌کنند. گاهــي مـدت‌زمــــان تأخير SSD، تمام اين تفاوت را نشان مي‌دهد. وقتي موضوع تأخير را بررسي مي‌کنيد، بسيار اهميت دارد که معيارتان چيزي فراتر از حد متوسط بازار باشد. همچنين بايد بررسي کنيد که اين تأخير فقط محدود به همان SSD مي‌شود يا به کل آرايه درايوهاي ذخيره‌سازي منتقل خواهد شد و در نهايت چه مدت‌زمان تأخيري به وجود خواهد آمد. گاهي تأخير SSD بسيار کم است، اما در سيستم شما تبديل به مشکلي بزرگ مي‌شود. مدت زمان متوسط پاسخ‌گويي را نيز مدنظر قرار دهيد.

منبع:Geekboy.ir

تفاوت حافظه های SSD با هارد دیسک های HDD

هارددیسک‌ها در دهه 50 میلادی اختراع شدند. در ابتدا آنها دیسک‌های بزرگی به ضخامت 20 اینچ بودند و فقط چند مگابایتي از اطلاعات را مي‌توانستند ذخیره کنند. در ابتدا نام آنها “دیسک‌های ثابت ” (Fixed Disks) یا وینچسترز (یک اسم رمز که قبلاً برای یک محصول محبوب IBM استفاده می‌شده است) بود. بعدها برای تشخیص آنها از فلاپی دیسک (ديسک نرم)، نام‌ هارددیسک بر روی آنها گذاشته شد.
با گذشت زمان و بالا رفتن حجم اطلاعات مورد نیاز کاربران، کم کم نیاز به دیسک‌هایی با سرعت انتقال بیشتر و مصرف انرژی کمتر احساس شد که این مسئله در مورد دستگاه‌های قابل حمل، مثل نوت‌بوک‌ها و نِت‌بوک‌ها، بیشتر احساس می‌شود. بنابراین شرکت‌های سازندۀ‌ هارددیسک، به فکر ساخت دیسک‌هایی با سرعت انتقال بسیار بالا و مصرف انرژی کمتر افتادند و توانستند دیسک‌هایی را با الهام از تکنولوژی بکار گرفته شده در Flash درايوها بسازند که هم سرعت بیشتری دارد و هم انرژی کمتری مصرف می‌کند. اين ديسک‌ها همان SSD‌ها هستند.

درایوهای SSD

پیش از هرچیز باید بدانید که SSD مخففی برای عبارت Solid State Drive است. به زبان ساده‌ تر می‌توان SSD را نسخه هوشمندتر و البته با ابعاد متفاوت از فلش‌مموری‌هایی که برای انتقال اطلاعات از آن‌ها استفاده می‌کنیم دانست و طبیعتا همانند فلش‌ مموری‌ها هیچ خبری از قسمت‌های متحرک در SSD نیست. در این دستگاه‌های ذخیره‌سازی، اطلاعات بر روی میکرو تراشه‌ها ذخیره می‌شوند. در طرف مقابل دیسک سخت از یک بازوی مکانیکی به‌همراه هد خواندن/نوشتن به‌منظور خواندن اطلاعات از مکان صحیح بر روی فضای ذخیره‌سازی بهره می‌برد. تفاوت این دو دستگاه منجر به سریع‌ تر شدن SSD در مقایسه با دیسک های سخت (HDD) می‌شود. HDD یا همان دیسک سخت به‌منظور بدست‌آوردن اطلاعات به کار فیزیکی (جابجایی مکانیکی) بیشتری در مقایسه با SSD نیاز دارد. این امر موجب پایین آمدن سرعت و همچنین ایجاد صدا در زمان کار کردن هارد دیسک ها میشود.

SSDهای متداول از آنچه حافظه فلش برپایه NAND خوانده می‌شود استفاده می‌کنند. این حافظه از نوع حافظه‌های غیرفرار است. در صورتی که بخواهیم توضیح بیشتری از واژه “غیرفرار” ارائه دهیم باید گفت می‌توانید دیسک را خاموش کنید و این دیسک فراموش نخواهد کرد که چه اطلاعاتی بر روی آن موجود بوده است که البته این ویژگی ضروری هر حافظه دائمی است. در آغاز عرضه SSD ها به بازار این شایعه مطرح شده بود که اطلاعات ذخیره‌شده بر روی این دیسک‌ها تنها پس از چندسال ازبین می‌روند. با بهره‌گیری تکنولوژی امروز می‌توان اطمینان حاصل کرد که این شایعه از پایه و اساس اشتباه است و می‌توانید اقدام به خواندن و نوشتن اطلاعات برای مدت طولانی بر روی این دیسک‌ها کنید و تا زمانی که عمر SSD به دنیا باشد اطلاعات شما نیز امن خواهند بود.

در SSD خبری از بازوی مکانیکی نیست و این دستگاه ذخیره‌سازی از پردازنده‌های تعبیه‌ شده که کنترلر نامیده می‌شوند به‌ منظور انجام عملیاتی از قبیل خواندن و نوشتن اطلاعات استفاده می‌کند. کنترلر این دستگاه نقشی مهم در تعیین سرعت SSD دارد. تصمیماتی که کنترلر در مواجهه با عملیاتی از قبیل ذخیره‌کردن، فراخوانی کردن، کش کردن و البته پاک‌کردن اطلاعات می‌گیرد عامل تعیین‌کننده در مشخص‌ کردن سرعت کلی درایو است. در اینجا قصد نداریم به بررسی دیگر عملکردهای مهم مانند تصحیح خطا، کش‌ کردن خواندن و نوشتن اطلاعات، رمزگذاری و دیگر موارد بپردازیم و تنها به ذکر این مطلب اشاره می‌کنیم که کنترلر خوب، عامل تمییز یک SSD با ارزش از یک درایو SSD معمولی است. نمونه‌ای از یک کنترلر سریع، در حال حاضر SandForce SATA 3.0(6GB/S) است که از افزایش سرعت نوشتن و خواندن تا حد 550MB/s پشتیبانی می‌کند. نسل جدید کنترلر خانواده SandForce 3700 نیز در سال 2013 معرفی شد و گفته می‌شود می‌تواند به سرعت 1800MB/s نیز برسد.

 

.

 

دیسک‌های سخت، هارد دیسک‌ها و یا HDDها از زمان‌های دور در دسترس دوستداران تکنولوژی قرارگرفته‌اند. اولین دیسک سخت در سال 1956 توسط IBM معرفی شد بنابراین این تکنولوژی چیزی نزدیک به 60 سال قدمت دارد. دیسک‌های سخت از خاصیت مغناطیسی به‌منظور ذخیره‌سازی اطلاعات و یا چرخش صفحه‌ها استفاده می‌کنند. یک هد بر روی صفحه‌ها یا همان دیسک‌های در حال چرخش قرار می‌گیرد و فرایند خواندن و نوشتن اطلاعات انجام می‌شود. هرچه این دیسک‌ها سریع‌تر چرخش کنند دیسک سخت می‌تواند عملکرد بهتری داشته باشد. لپ‌تاپ‌های متداول امروزی از دیسک‌هایی با سرعت 5400 دور در دقیقه یا 7200 دور در دقیقه بهره می‌برند اما سرعت چرخش در دیسک‌های برخی سرورها می‌تواند به چیزی در حدود 15هزار دور در دقیقه برسد.

یکی از مزایای دیسک‌های سخت آنست که این دستگاه‌ها می‌توانند حجم زیادی از اطلاعات را در ازای قیمت ارزان برای شما نگهداری کنند. امروزه دیسک‌های یک ترابایتی برای لپ‌تاپ‌ها غیرعادی نیستند و این میزان پیوسته در حال افزایش است. از سوی دیگر حساب‌کردن هزینه‌ای که به ‌ازای هرگیگابایت پرداخت می‌کنید با توجه به تعدد کلاس‌ها و کیفیت‌های این دیسک‌های سخت کار آسانی نیست با این وجود می‌توان با قاطعیت اعلام کرد این دیسک‌های سخت در مقایسه با SSD با ظرفیت مشابه بسیار ارزان‌تر هستند.

در خصوص ویژگی‌های ظاهری نیز دیسک‌های سخت تقریبا ظاهری مشابه SSD دارند. این دستگاه‌های ذخیره‌سازی اطلاعات نیز اغلب از رابط SATA استفاده می‌کنند. متداول‌ترین اندازه برای دیسک‌سخت لپ‌تاپ، 2.5 اینچ است و نسخه 3.5 اینچی نیز معمولا در رایانه‌های رومیزی مورد استفاده قرارمی‌گیرد. هرچه اندازه دیسک سخت بزرگ‌تر باشد تعداد سیلندرها و صفحات، بیشتر شده و طبیعتا فضای ذخیره‌سازی بیشتری در اختیار شما خواهد بود. برخی دیسک‌سخت‌های رایانه‌های رومیزی می‌توانند چیزی در حدود شش ترابایت اطلاعات را در خود جای دهند.

SSD یا HDD

دیسک سخت یا همان HDD گزینه مناسب برای شما خواهد بود اگر:

به فضای ذخیره‌سازی با حجم بالا تا حد 6 ترابایت نیاز دارید ( اگرچه با تکنولوژی‌هایی مانند SMR می‌توانید درایوهایی با فضایی تا 10 ترابایت در اختیار داشته باشید)

قصد ندارید هزینه زیادی صرف خرید این دستگاه کنید.

سرعت زیاد رایانه در بارگذاری و یا اجرای برنامه‌ها برای شما اهمیت چندانی ندارد.

در طرف مقابل SSD گزینه مناسبی برای شما خواهد بود اگر:

قصد دارید هزینه بیشتری انجام دهید تا کارایی بالاتر و سرعت بیشتری در اختیار شما قرارگیرد.

مشکلی با فضای ذخیره‌سازی محدود ندارید و می‌توانید خود را با این مشکل سازگار کنید ( مجددا مدنظر داشته باشید که شرکت‌های سازنده SSDها در حال کار بر روی حل این مشکل هستند)

دیسک‌های سخت همچنان گزینه‌ای محبوب برای اکثریت کاربران متوسط هستند و معمولا این گزینه را به‌عنوان ابزار ذخیره‌سازی در رایانه جدید خود انتخاب می‌کنند که عمده دلیل آن نیز قیمت پایین‌تر آن است. با این اوصاف رفته رفته کاربران بیشتری به سمت کارایی محاسباتی بالاتر در رایانه‌ها جذب می‌شوند و گزینه‌ای برای استفاده از SSD در رایانه‌های جدید و یا به‌روزرسانی‌شده در مقابل آن‌ها قرار می‌گیرد. باید اذعان داشت SSDها در مسیر درست و رو به پیشرفت در جهت تبدیل شدن به گزینه اصلی و استاندارد جهت استفاده به‌عنوان فضای ذخیره‌سازی اصلی در لپ‌تاپ‌های جدید قراردارند و البته در گزینه‌هایی مانند اولترابوک‌ها که از قابلیت حمل و نقل بالایی برخوردارند به‌عنوان گزینه پیش‌فرض مدنظر قرار می‌گیرند. مدنظر داشته باشید که همواره بازار مناسب برای هردو فضای ذخیره‌سازی یعنی HDD و SDD وجود دارد. حضور دستگاه‌های mSATA SSD و درایوهای هیبریدی که هر دو گزینه SSD و HDD را در خود دارند نیز گزینه‌ای دیگر برای کاربرانی است که به‌دنبال بهترین‌ها در جهان تکنولوژی هستند.