مقالات شبکه سرور HP

در این قسمت مقالات شبکه مرتبط با سرور HP ( سرور اچ پی ) قرار داده می شود.

تفاوت فیبرهای نوری Multimode و Single Mode در چیست ؟

تفاوت فیبرهای نوری Multimode و Single Mode در چیست ؟

تقریبا دیگر در هیچ شبکه بزرگی نمی توانید بدون استفاده از زیرساختارهای فیبرنوری شبکه را پیاده سازی کنید ، با گذشت هر سال فیبرهای نوری ثابت می کنند که آینده شبکه ها در دست آنهاست. شبکه های فیبر نوری امروزه در زیرساخت های مخابراتی به صورت گسترده ای مورد استفاده قرار می گیرند اما هنوز استفاده از آنها در شبکه های کوچک چندان مرسوم نیست. فیبر نوری همانطور که از نامش هم پیداست فیبری است که نور را انتقال می دهد ، این فیبر در واقع همان شیشه است با شفافیت بسیار بالا ، گفته می شود اگر از شیشه ای که در فیبر نوری استفاده شده است یک دریاچه به عمق 400 متر ایجاد کنیم ، آنقدر شفاف است که انتهای دریاچه به وضوع دیده می شود . از آنجا که در نهایت داده شما باید از طریق روتر ها عبور کند دقیقا به همان راحتی که میشود اطلاعات کابل های مسی را شنود کرد فیبر های نوری هم قابل شنود هستند که از آنجا که فیبر های نوری به دلیل استفاده از جنس شیشه و یا پلاستیک شفاف در هسته مشکل تشعشع سیم های مسی را ندارند بنابراین در طول مسیر مشکل استراق سمع را نیز ندارند .

1

 اصطلاح میکرومتر برای غلاف کابل مورد استفاده قرار میگیرد که برای هر دو نوع Single Mode  و Multimode  برابر با 125 میکرون یا به عبارتی 10 به توان منفی 6 متر است اما قطر هسته در فیبر نوری Multimode  50 تا 62.5 میکرون و در فیبر نوری Single Mode 5 تا 10 میکرون میباشد. میزان سرعت انتقال داده هیچ ارتباطی به ضخامت کابل های Multimode  ندارد و ارتباط مستقیم با نوع شکست نور دارد و تعیین میزان دقیق آن هم وابسته به غلافی تحت عنوان Cladding  دارد که ضریب شکست آن از هسته بیشتر است و مورد دیگر اینکه قطر هسته بسیار نازک در فیبر نوری Single Mode  اجازه انتشار نور به صورت مستقیم را فراهم میکند بنابراین تضعیف کمتری دارد و در فواصل طولانی بدون استفاده از ریپیتر میتوان از آن برای انتقال اطلاعات استفاده نمود در حالی که در فیبر نوری Multimode  به علت وجود قطر هسته بزرگتر نور به صورت پخشی منتشر میشود.

2 3

میزان تضعیف سیگنال در هر دو نوع کابل هیچ ربطی به ضخامت هسته ندارد و در اصل به درجه خلوص شیشه و طول موج نور عبوری از فیبر بستگی دارد به طور مثال نور با طول موج 850 نانومتر در هر یک کیلومتر 60 تا 75 درصد تضعیف میشود و هرچه شفافیت جنس به کار رفته بیشتر باشد تضعیف نور هم کمتر است .

استفاده از Single Mode  آن هم برای برقراری یک یا دو اتصال در یک سازمان اصلا اقتصادی و مقرون به صرفه نیست البته بستگی به این دارد که شما منظور از یک یا دو اتصال را چگونه ببینید در کل برای ارتباطات بین سرور ها و استوریج ها ، سرور ها با یکدیگر و سوئیچ ها با یکدیگر از فیبر های نوری با قابلیت Multimode  استفاده میشود که نهایت سرعت آنها 16 گیگابیت بر ثانیه و حداقل 4 گیگابیت برثانیه میباشد البته بین سوئیچ ها از SFP های Single Mode هم میتوان استفاده کرد یا از نوع کابلهای interconnect برای ارتباط تجهیزات هم استفاده میشود که امکان خمش آن زیاد و رویه آن پلاستیک نرم است این کابلها معمولا در RACK ها برای ارتباط پچ پنل ها به سوئیچ ها و یا برای اتصال کامپیوتر های مجهز به کارت شبکه فیبر نوری با تجهیزات شبکه بکار برده میشود.در ادامه اصلا دلیل استفاده از فیبر های نوری Single Mode برای حل مشکل در شبکه Campus بزرگ است تا بتوانیم میزان داده بیشتر را در فواصل طولانی داشته باشیم نحوه کار به این ترتیب است که با استفاده از تکنولوژی WDM با استفاده از دو مبدل چندین ترافیک ورودی به یک ترافیک نوری تبدیل شده و داده نوری با استفاده از ارتباط فیبر نوری تک کور به مسافتهای طولانی انتقال پیدا میکند در سمت مقصد نیز با استفاده از مدیا کانورتوری دیگر داده نوری به چندین ترافیک داده ای تبدیل شده و به شبکه های مقصد ارسال میشود در ساختار این تکنولوژی با استفاده از طول موج های متفاوت چندین شبکه مجزا بر روی بستر فیبر نوری ارسال و دریافت می گردد و به طور کلی میتوان بر روی فقط یک core فیبر نوری تا 64 شبکه مجزا را تا فواصلی طولانی حدود 300 کیلومتر ، داده را ارسال و دریافت کرد قابل ذکر است که در هنگام انتقال داده چندین شبکه به صورت یک نور واحد به هر کدام یک شناسه منحصر به فرد توسط WDM اختصاص پیدا میکند تا عمل تجزیه در مقصد به راحتی و بدون  تداخل انجام شود. که این روش سه مزیت اصلی را به دنبال دارد

 1- عدم نیاز به core اضافی برای هر شبکه به صورت مجزا

2- سرعت بالا و سهولت در کار کرد

3- عدم نیاز به تغییرات سخت افزاری در زیرساختهای شبکه

ط

منبع : انجمن تخصصی فناوری اطلاعات ایران

کلیات طراحی اتاق سرور استاندارد

اجزا اتاق سرور به صورت زیر می باشد:

  •          کف کاذب
  •          سقف کاذب
  •          سینی و لدر
  •          اطفاء حریق
  •          سیستم سرمایش
  •          درب ایمنی
  •          سیستم کنترل دسترسی ورود و خروج
  •          سیستم مانیتورینگ
  •          سیستم روشنایی
  •          برق و UPS
  •          سیستم تهویه مطبوع
  •          دوربین مدار بسته

کلیت کارهایی که در استاندارد سازی اتاق سرور توسط کارشناسان شرکت انجام می گیرد:

  •          تخمین میزان تجهیزات، فضا، برق و تهویه مطبوع
  •          تامین فضا، برق، امنیت، کف کاذب، سیستم ارت
  •          تهیه نقشه مهندسی ساختمان
  •          طراحی زیرساخت ارتباطی کابل کشی

کف کاذب:

kaf

خصوصیاتی که کف کاذب مورد استفاده باید داشته دارد:

  •          مقاومت حداقل یک ساعته درشرایط آتش سوزی
  •          مقاومت در برابر بارهای استاتیک
  •          ضد الکتریسیته ساکن
  •          ظرفیت بارگذاری حداقل 7.2 KPA
  •          ظرفیت تحمل بار معلق KPA 1.2

انواع کف کاذب مناسب اتاق سرور:

  •          کف کاذب آلومینیومی
  •          کف کاذب فولادی

سقف کاذب:

سقفي است كه به اسكلت ساختمان متصل بوده و بار آن به سازه اصلي ساختمان وارد می شود.

انواع سقف کاذب برای اتاق سرور:

  •       سقف های کاذب پي وي سي
  •       سقف کاذب آلومينيومي

سینی و لدر:

lader

برای عبور کابلهای شبکه و برق از سینی و لدرهای مناسب استفاده می شود.

  •          سینی و لدرهای کابل با ورق استیل مقاوم در برابر مواد شیمیایی
  •          ایده‌آل برای مناطق آب و هوایی مختلف
  •          دارای عمر بسیار بالا
  •          مقاوم در برابر ضربه
  •          غیر قابل اشتعال
  •          سایز های متنوع
  •          تحمل وزن بالا
  •          نارسانا

اطفاء حریق:

fire

بعد از تشخیص آتش سوزی توسط سنسورها، کپسول های اطفاء آیروسل توسط کنترل مرکزی فعال شده  و تخلیه انجام می گیرد. ذرات جامد موجود در کپسول بعد از دریافت فرمان برای تخلیه، بصورت گاز در آمده و با سرعت زیادی در فضا منتشر شده و  حریق را اطفاء می کنند.

انواع اطفاء با گاز:

  • پوشش مستقیم:

در این روش سیستم اطفاء در رک های تجهیزات مخابراتی و تجهیزات کامپیوتری نصب می شود.

  • پوشش جامع:

در این روش سیستم اطفاء حریق برای کل فضا در نظر گرفته شده و بر این اساس سیستم اطفاء کل فضا را پوشش می دهد.

سیستم سرمایش:

databox_02_13-10-2011

راهکارهای توزیع هوای سرد به سه دسته تقسیم بندی شده و بر اساس آن تجهیزات مورد نظر انتخاب می شود.

  • Row oriented:

سیستم سرمایش در میان رک ها، بالا و پایین کف کاذب و یا در بین ردیف ها استفاده می شود.

رک های با ظرفیت بالاتر در یک ردیف و رک های با ظرفیت پایین در یک ردیف دیگر نگهداری شوند.

  • Room Oriented:

سیستم سرمایش برای کل فضا در نظر گرفته می شود.

هوای گرم و سرد را با هم ترکیب می کند

به ساختار اتاق و ارتفاع سقف وابسته است.

  • Rack Oriented:

سیستم سرمایش در داخل رک قرار می گیرد.

فارغ از وابستگی به تغییرات اتاق

درب ایمنی اتاق سرور:

برخی از ویژگی های درب ضد سرقت :

  •          1 متر عرض و 2.13 متر ارتفاع
  •          روکش MDF یا PVC
  •          قابل تجهیز به انواع سیستم کنترل تردد

سیستم کنترل دسترسی ورود و خروج: 

accesscontrol

سیستم های کنترل تردد، می توانند ورود و خروج افراد را کنترل و مدیریت نمایند و نیز احتمال وقوع حوادث را بسیار کاهش دهند.

کلیات سیستم کنترل تردد:

  •          ايجاد محدوديت در تردد
  •          افزايش امنيت
  •          تشخيص هويت پرسنل
  •          ردگيري افراد

انواع دستگاه کنترل تردد:

1 – دستگاه های متکی به خود (بدون ارتباط با کامپیوتر)

  •          بر روی درب ضد سرقت نصب نشده و برنامه ریزی، مستقیماً صورت می گیرد.

2 – دستگاه های متکی به خود و قابل برنامه ریزی از طریق کامپیوتر

  •          امکان تعریف کاربران و تعیین اختیارات و محدوده زمانی
  •          امکان مشاهده اطلاعات ذخیره شده در هر دستگاه
  •          امکان تنظیم باز شدن درب با انگشت، کارت و یا رمز
  •          امکان گزارش گیری از خطاهای پرسنل هنگام استفاده از نرم افزار

سیستم مانیتورینگ:

برای مانیتورینگ کلیه اجزاء موجود در شبکه و اتاق سرور سیستم مانیتورینگ مورد نیاز می باشد. این سیستم دارای انواعی از مانیتور ها برای نظارت بر ترافیک شبکه و نیز تجهیزات و منابع آن مانند سرورها، دستگاه های ذخیره سازی، لینک های ارتباطی، پایگاه های داده، شرایط محیطی و … می باشد. سیستم مانیتورینگ بر وضعیت عملکرد اجزاء شبکه نظارت کرده و در صورت ردیابی هر گونه اختلال و یا کاهش کیفیت سرویس ها، با ارسال انواع اخطا ادمین را از این موضوع آگاه می سازد.

سیستم روشنایی:

معمولاً استفاده از چراغ های60*60  با شبکه آنادایز با لامپ های کم مصرف بهترین روش  روشنایی در اتاق های سرور می باشد. این نوع سیستم ها مخصوص سقف های کاذب  60*60 می باشند که به صورت اتوماتیک با ورود افراد روشن شده و با خروج افراد نیز خاموش می شود

برق و UPS:

منبع تغذیه بدون وقفه، دستگاهی است متشکل از قطعات حالت جامدکه بین منبع برق ورودی و بار وصل شده و از بروز اختلافات برق ورودی ( برق شهر ) از جمله قطع کامل آن جلوگیری می کند.

UPS در صورت وجود ژنراتور 5-30 دقیقه و در صورت عدم وجود ژنراتور 30 دقیقه الی 8 ساعت بایستی برق تجهیزات را تامین نماید.

برای نظارت بر عملکرد UPS  سیستم مانیتورینگ UPS  وظیفه نظارت بر امپدانس سول ها و پیش بینی و هشدار خرابی باتری را برعهده دارد.

منبع : http://ipbehsa.com

پیکربندی و استفاده از پورت iLO

Integrated Lights-Out Management یا iLO نام تکنولوژی مورد استفاده شرکت HP در تجهیزات سرور تولید شده توسط این شرکت میباشد. پیکربندی و استفاده از پورت iLO در زمانی به کار میرود که شما به هر دلیلی و از راه دور نیازمند به دسترسی سطح پایین (Out-Band Management) به سرور خود میباشید. البته در راه اندازی Cluster های نرم افزاری استفاده از امکانات این پورت جهت خاموش و روشن کردن سرور بسیار حیاتی میباشد.

این امکان در عموم سرور های سری 300  به بالای این شرکت ( به عنوان مثال DL380-G5 یا ML370-G6 ) به صورت پیش فرض وجود دارد.

کانکتور مورد استفاده در این تکنولوژی یک عدد کارت شبکه 100 Mbps میباشد که در کنار بقیه کانکتورهای شبکه سرور و با iLO یا Mgn قابل شناسایی میباشد.

نمایی از این پورت در شکل زیر قابل مشاهده میباشد .

1

اتصال به iLO

برای اتصال به iLO  باید IP  و نام کاربری و کلمه عبور پورت iLO را داشته باشیم.

سرور را روشن نمایید در اولین صفحه بعد از بوت شدن سیستم کلید F8 را فشار دهید ( قبل از شروع  به تست و بررسی RAID CONTROLLER  معمولا با یک پیغام مناسب جهت ورود به محیط iLO  کلید F8 معرفی میشود.

2

بعد از ورود به محیط iLO تنظیمات مربوط به کارت شبکه را انجام دهید.

3

در اولین مرحله تنظیمات DHCP باید غیر فعال شود.

4

بعد از غیرفعال کردن DHCP با فشاردادن کلید F10 تنظیمات را ذخیره کنید. دقت کنید که در هر مرحله جهت ذخیره تغییرات باید کلید F10 را فشارداد.

5

در مرحله بعد تنظیمات شبکه را انجام دهید. در این مرحله باید یک IP با netmask مناسب به پورت اختصاص داد. دقت کنید که مقدار gateway نیز تنظیم شود.

6

برای تعریف نام کاربر و کلمه عبور میتوان از یک برچسب مخصوص که روی شاسی سرور نصب شده است استفاده کرد.

7

بهتر است که در همان محیط iLO  کلمه عبور کاربر Administrator را تغییر داد و برای ورود به iLO  از آن استفاده کرد.

8

بعد از انجام مراحل فوق می توان با وارد کردن IP مربوط در مرورگر و وارد کردن نام کاربری و کلمه عبور به محیط iLO  وارد شد.

9

امکانات قابل ارائه توسط iLO بسیار مفید بوده و در بسیاری از مواقع ناجی بسیاری از مدیران شبکه ( جهت رفع مشکلات از راه دور ) میباشد. البته لازم به ذکر است که برخی از این امکانات به صورت رایگان در اختیار کاربر نبوده و برای فعالسازی آن ها شما به لایسنس پشرفته iLO با قیمت تقریبی 400 دلار در ازای هر سرور نیاز خواهید داشت که پارت نامبر محصول مذکور در لیست محصولات شرکت HP به شرح ذیل میباشد:

HP Integrated Lights-Out (iLO) Advanced License

کاربرد های کلی iLO به شرح ذیل میباشند:

  • مدیریت Power سرور مانند خاموش یا روشن نمودن و یا راه اندازی مجدد. ( رایگان )
  • مدیریت از راه دور سرور یا Remote Control Console که موجب میشود شما شرایطی برابر با زمانی که با Monitor ، Mouse و KeyBoard به صورت محلی در حال کار با سرور هستید را در اختیار داشته باشید. ( نیازمند لایسنس )
  • امکان استفاده از درایو های نوری یا Floppy سخت افزاری کامپیوتر شما به عنواد درایو های سرور در هنگام مدیریت. ( نیازمند لایسنس )
  • امکان استفاده از نسخه های ISO موجود در کامپیوتر شما به عنوان درایو محلی سرور( Remote Media Applet). ( رایگان )
  • مشاهده و مرور گزارشات و رخداد های سخت افزاری سرور. ( رایگان )
  • مشاهده و مرور وضعیت ماژول های مختلف سخت افزاری سرور از قبیل RAM یا CPU و … . ( رایگان )

منبع :

نحوه نصب VMware ESXI بصورت گام به گام

نحوه نصب VMware ESXI بصورت گام به گام به منظور راحتی کار تمام مراحل بصورت تصویری به شما نمایش داده میشود  که دوستان با مراحل بیشتر آشنا شوند و نیز سعی کرده ایم از آخرین نسخه استفاده کنیم که از این بابت هم دوستان به مشکل برخورد نکنند .

DVD سیستم عامل را درون سرور قرار دهید و توسط آن سیستم را راه اندازی نمائید.

1

بعد از اینکه تمام ماژول ها لود شدن شما صفحه زیر را مشاهده می کنید .

2

پس از این مرحله تصویر زیر را مشاهده نموده و برای ادامه Enter را می زنیم .

3

در این مرحله پنجره لایسنس جهت تائید برایتان باز می شود که طبق معمول،آن را تائید می کنیم .

4

در بخش بعد در صورتیکه هاردهای شما قابل تشخیص باشد به شما مانند شکل زیر نمایش داده می شود تا دیسک مورد نظر جهت نصب سیستم عامل را برای آن مشخص نمائید .

5

در این مرحله شما می بایست کی برد خودتان را انتخاب نمائید که ما در اینجا default را انتخاب می کنیم .

6

در مرحله بعد برای کاربر Root که مهمترین کاربر در سیستم های Linux ای محسوب می شود ( همان Admin ویندوز ) رمز قدرتمندی را انتخاب می نمائیم .

7

در این مرحله قبل از نصب سیستم شروع به جمع آوری اطلاعات سیستم می کند .

8

در این مرحله از شما تائیدیه نهایی را برای نصب سیستم عامل بر روی دیسک انتخابی را می نماید که به شما تاکید بر از بین رفتن اطلاعات دیسک می کند .

9

پس از این مرحله پروسه نصب آغاز می گردد .

10

پس از اتمام مرحله نصب به شما پیغام راه اندازی مجدد سرور را می دهد و از شما می خواهد که DVD نصب را از سرور جدا نمائید .

بعد از Enter پروسه راه اندازی آغاز می گردد .

11

12

الان که سیستم بالا آمده است شما با تصویر زیر روبرو خواهید شد .

13

با زدن دکمه F12 شما میتوانید سیستم را خاموش و یا مجدد راه اندازی نمائید و نیز با استفاده از دکمه F2 وارد صفحه login به سرور می شوید .

14

پس از ورود به سیستم شما میتوانید دیگر تنظیمات سرور را انجام داده و یا لاگ های سرور را جهت رفع اشکال مشاهده نمائید .

15

منبع: انجمن تخصصی فناوری اطلاعات ایران

DISK ARRAY CONTROLLER چیست؟

disk array controller یک قطعه سخت افزاری است که کار آن کنترل دیسک درایو های متصل شده به هم و نمایش آن‌ها به صورت یک واحد در سیستم عامل است. از آنجایی که کار disk array controller قطعه کنترل دیسک های تحت RAID می‌باشد، با نام RAID Controller نیز نامیده می‌شود. disk array controller خود cache دارد و آنرا به cache سیستم اضافه می‌کند.
گاهی به نادرست disk array controller با نام disk controller شناخته می‌شود. دقت داشته باشید که کار disk array controller کنترل هر نوع ساختار دیسکی نیست بلکه وظیفه آن کنترل RAID است.

Front-end and back-end side
Disk array controller دو نوع واسطه ایجاد می‌کند: front-end interface و back-end interface.
Back-end interface به دیسک های کنترل شده ارتباط دارد. در این بین از پروتکل های معمول ATA (یا عبارتی a.K.a PATA که به اشتباه IDE نامیده می‌شود)، SATA SCSI ،FC و SAS استفاده می‌شود.
Front-end interface با آداپتور host کامپیوتر (شامل HBA ، Host Bus Adapter) ارتباط برقرار و از پروتکل های زیر استفاده می کند:
یکی از پروتکل های ATA ،SATA ،SCSI و FC که پروتکل های معروف هستند که در دیسک ها استفاده میشوند. بنابراین، با استفاده از یکی از آنها به کامپیوتر یک دیسک واحد را نشان می‌دهد. پس در واقع کار این بخش کنترل کننده توهم دادن به کامپیوتر است.
از سوی دیگر پروتکل های کمتر شناخته شده‌ای چون FICON/ESCON ،iSCSI ،HyperSCSI ،ATA over Ethernet یا InfintBand می‌باشند.
یک controller ممکن است در آن واحد از بیش از یک پروتکل back-end و front-end استفاده کند. به عنوان مثال بسیاری ازenterprise controller ها از FC در front-end و SATA در back-end استفاده می‌کنند.

Enterprise controller ها
در معماری enterprise مدرن، disk array controller ها بخش های فیزیکی غیر وابسته enclosure ها هستند. این بخش های فیزیکی شامل آرایه های دیسک به کار رفته در SAN یا همان Storage area network و NAS یا سرور های network-attached storage هستند.
یک سیستم RAID از زیر سیستم های مختلف مانند: RAID controller، دیسک های درایو ها، منبع های برق-power supplies– و نرم‌افزار های مدیریت سیستم تشکیل می‌شود. در کل وظیفهRAID controller ایجاد شرایط مناسب جهت عملکرد مناسب RAID است. از جمله این وظایف عبارت است از:

  • کنترل خطا های سیستم (انتقال و پخش داده‌ها بین ساختار تحت RAID)
  • عملیات های طولانی مدت و بدون وقفه
  • ایجاد یک ساختار RAID جدید
  • تجدید RAID های مشکل پیدا کرده (پس از مشکل پیدا کردن یک دیسک)
  • اضافه کردن online یک مجموعه RAID شده دیگر به سیستم
  • حذف یک دیسک از مجموعه RAID شده (که به ندرت به کار میرود)
  • partition بندی مجموعه درایو های RAID شده
  • نمایش لحظه‌ای ساختار RAID شده
  • کنترلpartition های سیستم
  • کنترل بازنویسی داده ها روی دیسک ها

controller های ساده
یک disk array controller ساده معمولا درون کامپیوتر قرار میگیرد و یا به صورت کارت به PCI مادربرد متصل می‌شود. این controller ها جهت حفظ فضا از host bus adapter یا HBA استفاده می کنند. به همین دلیل این کارت ها گاهی RAID adapter نامیده می‌شوند.
در سال ۲۰۰۷ شرکت اینتل روی محصولات جدید خود، کارت های Matix RAID controller تولید شده توسط خودش را قرار داد. این کارت قادر به کنترل ۴ دستگاه و یک سیستم کنترل کننده با ۲ عدد درگاه SATA و در کل اتصال سرعت بالای ۳ گیگابیت در ثانیه در هر درگاه است. به کمک یک اتصال IDE که قادر به اتصال ۲ عدد دستگاه ATA با سرعت ۱۰۰ مگابیت در ثانیه است نیز این کارت زمان تولید خود تک بود.

تاریخچه
RAID controller ها سالیان سال است که در بازار هستند اما هنوز درایو های SCSI موجود در بازار گران قیمت هستند. از امکانات SCSI امکان اتصال ۱۵ دستگاه به یک bus، انتقال داده غیر وابسته، hot-swapping و زمان MTBF بهتر می‌باشد.
حدود سال ۱۹۹۷ بود که با معرفی ATAPI-4 (و در ادامه آن Ultra-DMA-Mode 0 که امکان انتقال داده با استفاده از توان کمتری از CPU را فراهم می کرد) اولین سری کارت های ATA RAID controller با اتصال PCI نیز معرفی شد. امکان استفاده دیسک های ارزان تر به کمک این RAID ها توجه بسیاری را به خود جلب کرد و خیلی سریع وارد بازار فروش شدند.
به کمک درایو های ATA می‌توان سیستم های تحت RAID ارزان قیمت نسبت به SCSI ها ایجاد کرد. البته RAID controller های ATA امکان جدا سازی buffer یا سخت‌افزار های XOR های high-performance را فراهم نمی کند. بنابراین، RAID های ATA نسبت بهRAID controller های SCSI عملکرد خوبی ندارند. از سوی دیگر اگر سیستم به هر دلیلی مشکل برق پیدا کند چون در ATA باتری وجود ندارد ممکن است سیستم کاملا از کار بایستد.

منبع: انجمن تخصصی پرشین نتورک

کش (Cache) چیست و کاربرد آن

کش در کامپیوتر اصطلاحی است که در مورد برخی قطعات مثل HDD و CPU بکار می‌رود، پس اول به سراغ خود اصطلاح Cache می‌روم تا ببینیم این فناوری درپردازنده ها و هارد دیسک چه وظیفه ای داشته و چرا قیمت آن، اینقدر بالا می باشد.
کش معمولا در پردازنده و هارد دیسک ها قرار گرفته و کاربرد اصلی آن هم افزایش سرعت سیستم می باشد، این فناوری پلی است بین یک منطقه اطلاعات بزرگ با سرعت پائین و محلی که این اطلاعات مورد استفاده قرار می‌گیرد. وقتی اطلاعات از روی هارد دیسک یا رم فراخوانده می‌شوند این اطلاعات قبل از اینکه به مقصد اصلی برسند، در نقطه‌ای ذخیره می‌شوند که به این نقطه کش می‌گوئیم. سرعت انتقال اطلاعات از کش بالاتر از رم و هارد است و بخشی که نیاز به اطلاعات دارد می‌تواند با سرعت بیشتری به آنها دسترسی پیدا کند و در همین فاصله داده‌های دیگر را فرا بخواند یا آن‌ها را به خروجی‌ها منتقل کند. اما همیشه هم اینطور نیست که اطلاعات در کش قابل دسترس باشند، بنابراین اگر اطلاعات در کش باشد به این وضعیت cache hit و اگر نباشد cache miss می‌گویند.
امروزه تقریبا تمام هارد دیسکها و DVD درایو‌ها مجهز به این حافظه ذخیره کوتاه مدت هستند که به آن بافر هم گفته می‌شود اما در این قطعات معمولا از یک سطح حافظه استفاده می‌شود و مانند اغلب پردازنده‌های امروزی مجهز به دو و سه سطح از حافظه کش نیستند. با این حال همین مقدار هم تاثیر قابل توجهی در کارایی آنها دارد. اما ببینیم این کش چه تاثیری در پردازنده دارد.
وقتی اطلاعات از روی رم فراخوانده می شوند، 60 نانوثانیه (یک ثانیه تقسیم بر 60 میلیارد) طول میکشد تا این اطلاعات در دسترس قرار بگیرند، که مدت زمان واقعا کمی است. ولی وقتی به چرخه زمانی پردازنده دقت کنیم که تنها 2 نانوثانیه است، می فهمیم این زمان برای پردازنده زمانی طولانی است. کش‌های اولیه ابتدا روی مادربورد قرار گرفتند و زمان دسترسی به اطلاعات را به 30 نانوثانیه کاهش دادند و بعد مشخص شد که این مقدار هم کافی نیست و یک لایه دیگر به آن اضافه کردند که این بار این لایه درون پردازنده قرار گرفت و با همان سرعت پردازنده کار می‌کرد. بعدها این ساختار به کلی عوض شد و اکنون علاوه بر این دو لایه یک لایه دیگر هم به حافظه درونی پردازنده اضافه شده که شروع کار آن را می‌توان از زمان ورود پردازنده‌های چند هسته‌ای دانست.
نکته‌ای که در مورد کش باید توجه کرد قیمت این حافظه‌ها است. کش بیشتر ممکن است تاثیر مثبتی روی کارایی داشته باشد اما قیمت آن تا یک حد مشخص برای مصرف کننده قابل قبول است و به همین دلیل معمولا صرف نظر از توانائی های فنی در ساخت پردازنده این نکته هم مورد توجه قرار می‌گیرد. مثال آن هم حجم کش پائین در مدل‌های ارزان قیمت است.
وظیفه تمام این لایه‌ها این است که تا حد امکان داده‌ها را نزدیک پردازنده‌ نگه دارند تا پردازنده مجبور به فراخوانی اطلاعات از فاصله‌ای دورتر با سرعت کمتر و زمان بالاتر نباشد. اینها باعث شده تا در ساختار لایه‌ها مخصوصا لایه دوم و سوم علاوه بر ذخیره اطلاعات مورد نیاز، از اشغال پهنای باند پردازنده با انتقال داده‌ها بین هسته‌ها و ایجاد ترافیک غیرضروری در این ناحیه خودداری شود.
شیوه ذخیره اطلاعات در لایه‌های مختلف نیز متفاوت است. داده‌ها می‌توانند به صورت انحصاری در یک لایه قرار بگیرند یا در لایه‌های مختلف تکرار شوند آنچه مشخص است، این که در یک لایه اطلاعات تکرار نمی‌شوند و نمی‌توان دو لایه همسان را در یک لایه پیدا کرد ولی با کاهش سطح لایه‌ها و برای نزدیک‌تر شدن اطلاعات به هسته های پردازشی، این داده‌ تکرار می‌شوند و در هر سطح می‌توان قسمتی از اطلاعات لایه‌ بالاتر را دید. اینتل و AMD سیاست یکسانی در این مورد ندارند. به عنوان مثال در فنوم‌های AMD اطلاعات به صورت انحصاری در یک لایه هستند ولی در اینتل از روش جمع داده‌ها بین لایه‌ها استفاده می‌شود.

Cache 1

فراخوانی اطلاعات از سمت کش نیز میتواند حالت‌های مختلفی داشته باشد. در یکی از این حالتها تنها در یک مسیر اطلاعات روی کش کپی می‌شوند که مزیت‌هایی مثل آدرس‌‌دهی بهتر اطلاعات روی رم را دارد اما در مقابل چندین مسیر برای کپی کردن اطلاعات روی رم بکارگرفته می‌شوند که این روش هم مزایا و معایبی دارد. مزیت آن در این است که اطلاعات روی کش بازنویسی نمی‌شوند و زمان دسترسی به داده‌های رم کوتاه‌تر خواهد بود اما از طرف دیگر مقایسه اطلاعات انتقال داده شده روی کش با رم باعث افزایش زمان تاخیر رم می‌شود. امروزه مشخص شده که استفاده از چند مسیر انعطاف بیشتری را برای پردازنده ایجاد می‌کند و کارایی بهتری دارد. اینتل در پردازنده‌های جدید خود مثل Core i7 و i5 در سطح L1 از هشت مسیر برای انتقال دستورالعمل‌ها و از 4 مسیر برای انتقال داده‌ها استفاده می‌کند که در سطح L2 نیز تقریبا همینطور است و 8 مسیر برای انتقال اطلاعات استفاده می‌شوند، در حالی که در لایه سوم 16 مسیر برای ارتباط گذاشته شده است.
اما در AMD شیوه متفاوتی به کار گرفته شده که از مهمترین دلایل اختلاف این نوع پردازنده‌ها با اینتل است. در فنوم‌های چهار‌هسته‌ای برای لایه اول تنها 2 مسیر ایجاد شده که باعث کاهش زمان تاخیر میشود اما در کنار آن ظرفیت لایه L1 افزایش داده شده و 64 کیلوبایت برای دستورالعمل‌ها و 64 کیلوبایت نیز برای داده‌ها است. AMD در لایه‌های بعدی تهاجمی‌تر عمل می‌کند، بطوریکه در لایه دوم همان هشت مسیر را استفاده کرده که مشابه اینتل است ولی در لایه سوم 48 مسیر برای انتقال اطلاعات فراهم شده است.
این ساختار و تفاوت معماری کش نمی‌تواند معیار کاملی برای مقایسه محصولات این دو تولیدکننده بزرگ پردازنده باشد و در کنار آن باید به سایر عوامل هم توجه کرد. ولی این نکات از این نظر که تفاوت بین این دو تولید کننده را بدانید بد نیست.
اولین سطح از کش دارای دو بخش است و محلی است که دستورالعمل‌های پردازنده و داده‌های مهم در آن قرار می‌گیرد. این سطح L1 نامیده میشود. AMD اخیرا (در همین یکی دو ساله) ساختار 64 کیلوبایتی را به کش پردازنده‌هایش اضافه کرد و هر یک از این دو بخش (داده‌ها و دستورالعمل‌ها) دارای 64 کیلوبایت حافظه‌ هستند، در حالی که اینتل همچنان به ساختار 32 کیلوبایتی متعهد مانده است. این لایه برای هر یک از هسته‌ها اختصاصی است و اطلاعات هر هسته در اختیار سایر هسته‌ها قرار نمی‌گیرد.

کش در لایه دوم تا مدت‌ها به صورت مستقل برای هر هسته بود و حتی پیش از آن هم فقط AMD از این لایه درون CPU استفاده می‌کرد و در اینتل کش لایه دوم با هسته‌ها روی یک سطح نبودند. در واقع پس از معرفی فناوری ساخت 180 نانومتری، کش لایه دوم به سطح سیلیکونی CPU اضافه شد. با ورود پردازنده‌های Core 2 Due کش مشترک در اینتل خلق شد و لایه دوم بطور مشترک بین دو هسته مورد استفاده قرار گرفت و این روش در چهار هسته‌ای های اینتل هم ادامه پیدا کرد تا جایی که در چهار هسته‌ای دو کش L2 دیده می‌شد، زیرا این مدل‌ها چهار هسته‌ای واقعی نبودند و از اتصال دو سطح سیلیکونی هر یک با دو هسته تشکیل شدند. البته دلیل اینتل برای این شیوه مسائل اقتصادی و صرفه این مدل‌ها مطرح شد، با این حال AMD ساختار جدید را در فنوم‌ها پیاده کرد که همراه با کش لایه سوم بود.

کش لایه سوم سال‌ها پیش ایجاد شد و البته مشکلات خاص خود را داشت، بطوریکه بعد از استفاده IBM در سال 1995 این سطح حافظه چندان مورد توجه قرار نگرفت تا اینکه اینتل این لایه‌ها را در سال 2003 به رده حرفه‌ای محصولات خود اضافه کرد. نتیجه این شد که ایتانیوم و پنتیوم 4 اکستریم صاحب L3 شدند و نسل فنوم‌های AMD نیز از همان ابتدا با L3 همراه شدند. هر چند که مدل‌های اولیه تنها 2 مگابایت حافظه L3 داشتند و در مدل‌های بعدی هم بطور متوسط از 6 مگابایت حافظه استفاده شد. در این مرحله اینتل توانست سطح بالاتری از کش را در لایه سوم ارائه دهد.

منبع: آسارایان

میان افزار یا Firmware چیست؟

جواب دادن به این سؤال کمی پیچیده است. تا حدودی می توان گفت که با یک مفهوم سر و کار داریم مفهومی به نام میان افزار موجودیتی که نه سخت افزار است نه کاملا می توان آن را نرم افزار دانست. بهتر است کمی بیشتر توضیح دهیم  تا میان افزار بیشتر آشنا شوید.با ما در سایت سرزمین دانلود همراه باشید.
برای مدیریت هر سخت افزاری یا بهتر بگوییم برای استفاده بهینه از امکانات سخت افزاری، نیازمند یک سیستم مدیریتی هستیم که توانایی مدیریت و زمانبندی اجرا و کنترل فرآیندها و پردازش ها را داشته باشد. در مدل های پیشرفته (مانند انواع کامپیوتر، برخی از مدل های گوشی موبایل و انواع Handheld) نام این سیستم مدیریتی سیستم عامل و در مدل های ساده تر (مانند انواع پخش کننده MP3 ، انواع ساده گوشی موبایل همانند نوکیا 1100 و انواع ساده تر و دستگاه های ساده تر مانند انواع رایتر) نام آن Firmware یا به فارسی میان افزار است.

در انواع پیشرفته، کار میان افزار ترجمهِ دستورات نرم افزاری به زبان قابل فهم برای سخت افزار و در انواع ساده تر مثلا در یک پخش کننده MP3 تفسیر فرامین صادر شده از طریق دکمه و درخواست اجرای فرمان مورد نظر از سیستم یا مدارات موجود در دستگاه است.
محل دقیق میان افزار کمی بالاتر از سخت افزار است. در واقع می توان اظهار داشت که اولین نرم افزار مرتبط (یا حتی تنها نرم افزار) با سخت افزار، میان افزار است. برنامه نویسان می دانند که محل قرارگیری میان افزار، دقیقا پایین تر از اسمبلر است.

میان افزارها را در کارگاه یا کارخانه به وسیله دستگاه هایی به نام Emulator در حافظه های قابل برنامه ریزی و فقط خواندنی موسوم به Programable Read Only Memory) PROM) قرار می دهند. در واقع این حافظه ها را به وسیله Emulator برنامه ریزی می کنند. یک نمونه از انواع این حافظه ها همان بایوس کامپیوتر است که میان افزاری را (همان تنظیمات بایوس) نیز اجرا می کند. محتویات این حافظه ها نیز ایستا است و پس از خاموش شدن دستگاه به اطلاعات موجود در آن ها صدمه ای وارد نمی آید.

گاهی ممکن است در زمان طراحی و تولید این میان نرم افزارها (که در مرحله طراحی و تولید گهگاه به اندازه یک برنامه سنگین محاسباتی زمان بر هستند) مشکلاتی به وجود آید که تنها در زمان عملکرد مشخص شوند. از این رو تولیدکنندگان سخت افزار مرتبا به بررسی میان افزارهای نصب شده اقدام می کنند و در صورت وجود خطا یا ایراد نرم افزاری، اقدام به برطرف نمودن آن ایراد می کنند و نسخه بروز شده آن میان افزار را منتشر می سازند. از این رو بروز رسانی میان افزار سخت افزار های نصب شده در کامپیوترمان، گوشی موبایلمان، پخش کننده MP3 و دستگاه های سخت افزاری که کنترل شبه نرم افزاری دارند، کاری عاقلانه و سنجیده است.
رایتر شما چه CD Writer باشد، چه DVD Writer، فارغ از نوع، مدل و نشان تجاری دستگاه، دارای یک Firmware است. مانند تمام نرم افزارها، Firmware نیز مرتبا از سوی سازنده ارتقا پیدا می کند. دلیل این کار نیز کاملا مشخص است؛ برطرف کردن مشکلات و نواقصی که در زمان طراحی یا تولید و اجرای آن به وجود می آیند.

این مشکلات ممکن است در مراحل اولیه طراحی و تولید خود را نشان ندهند. معمولا پس از اجرای نرم افزار، نمایش انواع باگ ها و مشکلات منطقی و غیر منطقی شروع می شود و شب های به یاد ماندنی ای را برای تیم طراحی به یادگار خواهد گذاشت. از این رو هر تولید کننده ای برای این که ضمن حفظ اعتبار خود مشکلاتی را که ممکن است در زمان استفاده توسط کاربر تشخیص داده شوند، برطرف سازد، اقدام به تهیه نسخه های بهبود یافته Firmware دستگاه های تولیدی خود می نماید.

توجه داشته باشید که ممکن است در زمان استفاده از درایو نوری خود، هرگز متوجه مشکلات موجود نشوید، اما مطمئن باشید اگر با روشی که در ادامه معرفی خواهد شد، آگاهی یافتید که Firmware بروز شده ای از سوی تولید کننده ارائه شده است، به طور حتم مشکل یا مشکلاتی در Firmware دستگاه وجود دارد. بنابراین می توانید اقدام به بروز کردن دستگاهتان کنید.

● مراحل کار:
اول از همه باید نوع و مدل درایو موجود را تشخیص دهید. برای این کار بهتر است از خود ویندوز کمک بگیرید. البته نرم افزارهایی هم وجود دارند که به بررسی سخت افزارهای نصب شده روی کامپیوتر می پردازند و نشان تجاری، مدل و اطلاعات مختلفی از جمله نگارش و مدل Firmware هر دستگاه را به شما ارائه می دهند.

از قسمت System Properties تب Hardware را انتخاب نمایید و روی دکمه Device Manager کلیک کنید. روی علامت (+) عبارت DVD/CD ROM Drives کلیک کنید. فهرست درایوهای نوری موجود روی کامپیوترتان را مشاهده خواهید کرد. در این فهرست نام هر دستگاه به همراه مدل آن آورده شده است. به عنوان مثال، به چنین عبارتی برخورد خواهید کرد:

SONY DVD RW DRU 8208A

این عبارت علاوه بر نام تولید کننده، نوع و مدل دستگاه را نیز نمایش می دهد. اگر از این روش لذت نمی برید، می توانید از Nero کمک بگیرید. در مجموعه نرم افزاری Nero، برنامه ای به نام Nero Info Tool وجود دارد که از همان ابزارهایی است که تمام زیر و بم های موجود و مرتبط با درایوهای نوری را بررسی می کند. مزیت استفاده از این ابزار این است که نگارش Firmware درایو را نیز نمایش می دهد.

پس از این که اطلاعات مورد نظر را استخراج کردید، به اینترنت متصل شوید و در موتور جست و جوی گوگل، از کلید واژه ترکیبی زیر برای یافتن فایل مورد نظر استفاده کنید:

Properties + Firmware + Download&Your Drive name

در عبارت بالا به جای Your Drive name & Properties نام و مدل دستگاهتان را که در مرحله قبل استخراج کردید، بنویسید. به عنوان مثال، من برای DVD Writer خود باید چنین واژه ای را جست و جو کنم:

SONY DVD RW DRU 820A + Firmware + Download

توجه کنید که تنها قسمت اول را تغییر دهید. با این کار (استفاده از این کلیدواژه) گوگل در سایت هایی جست و جو خواهد کرد که حاوی لینک هایی به منابعی هستند که شامل آن سه کلید واژه ذکر شده می گردند. مطمئن باشید که اولین یا دومین هیت (نتیجه یک جست و جو در یک موتور جست و جو، تعدادی هینت یا تطابق است که به صورت فهرست شده نمایش داده می شوند) شما را به هدف خواهد رساند.
معمولا تمام تلاش های ما سرانجام به دانلود یک فایل چندصد کیلوبایتی منتهی خواهد شد. توجه داشته باشید که علاوه بر خود تولید کننده، شرکت ها و حتی اشخاص دیگری نیز اقدام به تهیه Firmware برای دستگاه ها می نمایند. بر اساس تجربه بهتر است از نسخه ای استفاده کنید که توسط خود سازنده دستگاه منتشر شده است.

پس از این که فایل یا فایل ها را دانلود کردید، زمانی فرا می رسد که باید مهم ترین و شاید خطرناک ترین قسمت کار را انجام دهید. در این مرحله باید یک فایل اجرایی را اجرا کنید تا روند آپدیت کردن بایوس به صورت خودکار طی شود. البته قبل از انجام هرکاری، روشی را که سازنده اعلام کرده است، به دقت مطالعه کنید. ممکن است برای این کار لازم باشد تغییراتی را به صورت موقت در آرایش سخت افزاری کامپیوترتان اعمال کنید. ممکن است نیاز باشد زمانی که شما دو درایو را به یک کابل متصل کرده اید، یکی را از کابل موقتا جدا نمایید و پس از آپدیت شدن بایوس درایو مورد نظرتان، دوباره درایو دیگر را به کابل متصل کنید.
با این حال قدر مسلم این است که دقت داشته باشید فارغ از نوع و مدل دستگاه، زمانی که برنامه مشغول آپدیت کردن بایوس درایوتان است (که مدت زمان اندکی است) هرگز برنامه های دیگری را اجرا نکنید. قبل از اجرا، اتصال به اینترنت خود را قطع نمایید و برنامه آنتی ویروس خود را نیز غیر فعال کنید. همچنین هر نوع CD و یا DVD را از درایو خارج کنید.

دقت کنید که ممکن است در طی این زمان چراغ یا چراغ های روی درایو روشن شوند یا چشمک بزنند. این عمل غیر عادی نیست. تعجب نکنید و هرگز اقدام به باز کردن درِ درایو نکنید. همچنین سعی کنید برق کامپیوتر قطع نشود! چون ممکن است مجبور شوید درایو را برای تعمیر به گارانتی بفرستید یا در بدترین شکل ممکن، مجلس ختمی برای درایو محبوبتان برگزار کنید.اما این به این معنی نیست که بترسید،فقط کافی است با مطالعه راهنما دستورات را اجرا کنید تا دستگاهتان کمترین صدامه ای نبیند.

پس از این که Firmware درایوتان را آپدیت کردید، مطمئنا درایوتان بی عیب و نقص تر از گذشته کار خواهد کرد، اما انتظار نداشته باشید که فرآیند رایت کردن اطلاعات با سرعت بیشتری انجام شود یا سخت افزار دستگاهتان تغییر کند. اما مطمئنا خطاهای کمتری در زمان خواندن و نوشتن انواع دیسک ها بروز خواهد نمود.

منبع: سرزمین دانلود

Data Center چيست؟

تا قبل از دهه 90 استفاده از اينترنت براي مردم عادي به سادگي امكان‌پذير نبود، چرا كه استفاده از امكانات اينترنت نياز به دانش خاصي داشت. محيط خط فرماني(Command Line) و ساختار غير گرافيكي اينترنت سبب شده بود كه كاربران عادي علاقه چنداني به استفاده از اينترنت نداشته باشند.
در اوايل دهه 90، پس از به وجود آمدن مفهوم وب در اينترنت (سال 1993) و پروتكل HTTP كه به سادگي امكان به اشتراك گذاشتن مستندات در اينترنت را در اختيار كاربران قرار مي‌داد، روز به روز بر تعداد كاربران اينترنت افزوده شد. از سوي ديگر با اضافه شدن كاربران اينترنت، حجم مستندات نيز روز به روز افزايش يافت. مسلماً خطوط سابق اينترنتي و سرورهاي موجود، توانايي جوابگويي به خيل عظيم كاربران را نداشتند.
همچنين با زياد شدن كاربران و بالا رفتن حجم مستندات، و نيز سادگي انتشار اطلاعات در اينترنت، مفاهيم تجاري نيز وارد عرصه اينترنت شدند. شركت‌هاي تجاري نياز به سرورهايي داشتند كه اين امكان را به آنها بدهد كه به سادگي و با سرعت بتوانند اطلاعات خود را در اختيار مشتريان و كاربران خود قرار دهند.
بالطبع اين امكان وجود نداشت كه هر شركت يا سازماني كه قصد راه‌اندازي سايت‌هاي اينترنتي را دارد، خود راساً اقدام به راه‌اندازي سرور خود كند، چرا كه با وجود كاربران زياد اين سايت‌ها و حجم بالاي ترافيك، نياز به اتصال‌هايي با سرعت‌هاي بسيار بالا وجود داشت كه مسلما حتي در صورتي كه اين امكان از لحاظ عملي وجود داشته باشد، هزينه بالايي را مي‌طلبيد.
راه‌حلي كه براي اين مشكل به نظر رسيد، راه‌اندازي مراكز خاصي تحت عنوان Data Center يا مراكز داده‌اي بود. Data Center ها با در اختيار داشتن اتصالات پرسرعته‌اي به اينترنت، و همچنين در اختيار داشتن سرورهاي قوي و متعدد، امكان راه‌اندازي سرورهاي وب را براي عموم مردم ممكن ساختند.
شركت‌هاي تجاري و مردم مي‌توانستند با اجاره كردن فضاي محدودي در اين سرورها، سايت‌هاي وب خود را معرض ديد عموم قرار دهند. برخي شركت‌هاي بزرگ نيز با توجه به نياز خود، اقدام به اجاره كردن يك سرور در مركز داده‌اي مي‌كردند و آن را از راه دور با ابزارهاي خاص كنترل مي‌كردند.
اكنون با توجه به رشد سريع اينترنت، روز به روز به تعداد Data Center ها اضافه مي‌شود به طوري كه در حال حاضر در اكثر كشورهاي پيشرفته اين مراكز وجود دارند. تمركز اين مراكز بخصوص در كشور امريكا بسيار زياد است. دليل آن ارزان بودن نرخ اتصال به اينترنت و همچنين در دسترس بودن سرعت‌هاي بالا مي‌باشد.
برخي از اين Data Center از طريق خطوط مختلف فيبرنوري، پهناي باندي بيش از 4Gbps را در اختيار دارند و تعداد سرورهاي اين Data Center معمولا بيش از 1000 است كه بر اساس مشخصات به متقاضيان اجاره داده مي‌شود.
پارامترهاي زيادي در قيمت اجاره ماهانه يك سرور تاثيرگذار است كه مي‌توان به سرعت CPU، مقدار حافظه RAM و اندازه Hard Disk، حداكثر ترافيكي كه ماهانه در اختيار هر سرور قرار مي‌گيرد، سيستم عامل سرور و همچنين سابقه مركز داده‌اي بستگي دارد.
Data Center هاي متفاوتي در نقاط دنيا وجود دارد كه با توجه به نياز و همچنين شرايط منطقه‌اي طراحي و ساخته شده‌اند. استاندارد خاصي براي يك Data Center وجود ندارد اما در اينجا سعي شده است به برخي از مشخصات عمومي يك مركز داده‌اي اشاره شود:

1. در اختيار داشتن اتصالات مختلف به اينترنت از طريق ISP و ICPهاي مختلف: به طور معمول يك Data Center براي اتصال به اينترنت از چندين اتصال مختلف استفاده مي‌كند تا در صورتي كه هر يك از اتصالات به دليلي از كار افتادند، در سرويس‌دهي مركز وقفه‌اي پيش نيايد. برخي از Data Center معروف با بيش از 12 اتصال مختلف به اينترنت متصلند.
2. وجود سيستم قدرت پشتيبان: يكي از مهم‌ترين مسائل در Data Center، سرويس‌دهي بدون وقفه به مشتريان مي‌باشد. با توجه به امكان قطع برق به دلايل مختلف همچون حوادث غيرمترقبه يا جنگ، نياز به سيستم برق پشتيبان ضروري است. معمولاً Data Centerهاي بزرگ از UPS هاي مخصوصي استفاده مي‌كنند كه امكان سرويسدهي به بيش از 100 كامپيوتر را دارند. علاوه بر سيستم UPS، ژنراتورهاي قوي نيز در مركز داده‌اي وجود دارد تا در صورت قطع بلندمدت برق، سرويس‌دهي بدون وقفه انجام شود.
3. وجود سرورهاي متعدد: هدف اصلي يك Data Center در اختيار گذاشتن سرورهاي وب براي مشتريان است. سرورهاي مورد استفاده با توجه به نياز و امكانات Data Center تعيين مي‌شود. تنها تفاوت مهم، نوع سرورهاي مورد استفاده توسط Data Center است. در Data Centerها از دو نوع سرور استفاده مي‌شود: سرورهاي Rackmount و يا سرورهاي Desktop. با توجه به حجم كم سرورهاي Rackmount اين امكان براي مركز داده‌اي فراهم مي‌شود كه در فضايي كوچك، تعداد زيادي سرور قرار گيرد. اما مسئله مهم در اين نوع سرورها، قيمت بالاي اين سرورها نسبت به سرورهاي Desktop است. علاوه بر اين امكان ارتقاء سرورهاي Rack Mount تنها به مقدار اندك امكان‌پذير است. با توجه به اين موضوع اكثر Data Center از سرورهاي Desktop استفاده مي‌كنند.
4. مشخصات فيزيكي: با توجه به اين نكته كه اكثر سرورهاي وب از نوع Desktop هستند، ساختمان‌هاي مراكز داده‌اي اكثرا با سقف‌هاي بلند ساخته مي‌شوند كه علاوه بر تهويه هوا، امكان قرار دادن سرورهاي بيشتر را مي‌دهند. همچنين در تمامي Data Centerها، مسيرهايي براي گذراندن كابل‌هاي شبكه و همچنين كابل‌هاي برق وجود دارد. علاوه بر اينها، وجود سيستم تهويه قوي براي پايين نگاه داشتن دماي سرورها ضروري مي‌باشد. البته مشخصاتي همچون وجود سقف كاذب، كف كاذب و همچنين سيستم اطفاء حريق در برخي موارد توصيه شده است. مسئله مهم در Data Centerها، امكان استفاده متقاضيان از سرورهاي Data Center مي‌باشد كه در اين بخش به آن مي‌پردازيم.
5. نحوه در اختيار گرفتن يك سرور وب: پس از اينكه متقاضي سرور، با شرايط قراردادي كه Data Center مفاد آن را تنظيم كرده موافقت كرد، يك سرور در اختيار وي گذاشته مي‌شود. بسته به نوع قرارداد سرور مي‌تواند تنها شامل سيستم عامل و يا نرم‌افزارهاي كمكي همچون نرم‌افزارهاي FTP و يا Control Panel سايت باشد. در صورتي كه اين نرم‌افزارها بر روي سرور نصب نشده باشد، متقاضي خود بايد اين نرم‌افزارها را نصب كند. متقاضي اكثرا از طريق Remote terminalها و يا نرم‌افزارهاي خاصي مانند PCAnywere سرور خود را از راه دور كنترل مي‌كند. پس از نصب و تنظيمات نرم‌افزاري، سرور آماده سرويس دهي مي‌شود و بر حسب نياز متقاضي استفاده مي‌شود.
نكته قابل توجه، كنترل سرورها توسط متقاضي از راه دور است. با توجه به اين موضوع مسئوليت كليه مسائل و مشكلات سرور از جمله از كار افتادن سرويس‌ها و نرم‌افزارها و يا حملات هكري به عهده متقاضي مي‌باشد. البته در شرايط خاص و پرداخت مبالغ معين متقاضي مي‌تواند از خدمات Data Center استفاده كند. هرچند در شرايط بحراني همچون حملات گسترده كه منجر به از كار افتادن تمامي سرورها شود، معمولا Data Center براي سرويس دهي به تمامي سرورها به مشكل برخورد مي‌كنند كه در اين صورت طبق اولويت‌هاي خود اقدام به رفع مشكل مي‌كنند.
آيا امكان راه‌اندازي چنين مركزي در ايران وجود دارد؟ اين سوالي است كه در بخش بعد به آن مي‌پردازم.

ضرورت راه‌اندازي Data Center در ايران

شركت‌هاي ايراني از روش‌هاي متفاوتي براي راه‌اندازي سايت‌هاي خود استفاده مي‌كنند. برخي از امكانات ISP هاي داخلي استفاده مي‌كنند. اين روش عليرغم اين كه امكان پشتيباني مناسبي را براي مدير سايت فراهم مي‌كند، اما از سوي ديگر به دليل پايين بودن پهناي باند ISP هاي ايراني و همچنين نامتقارن بودن اتصالات (پايين‌تر بودن پهناي باند ارسال نسبت به دريافت) و همچنين بالا بودن ترافيك در برخي ساعات خاص، عملا باعث كندشدن سايت مي‌شود.
روش ديگر، استفاده از امكانات شركت‌هاي خارجي است كه به روش‌هاي مختلفي انجام مي‌پذيرد، اين روش‌ها علاوه بر بالا بردن هزينه‌ها، مشكلات خاصي را براي سايت‌هاي ايراني به وجود آورده است كه از مهمترين آنها مي توان به مسائل امنيتي اشاره كرد كه براي مدتي بزرگترين دغدغه مديران سايتهاي ايراني بود.
همه راه‌حل‌هايي كه براي راه‌اندازي سايت‌هاي ايراني مورد بررسي قرار گرفت، داراي مشكلاتي بودند. البته مشكلاتي كه در فصل قبل به آنها پرداختم، تنها مربوط به كاربران ايراني اين سرويس‌ها بود ولي راه‌حل‌هاي قبلي هزينه‌هايي را هم به شركت مخابرات به عنوان بزرگترين ارائه دهنده خدمات اينترنت در ايران وارد مي‌كند كه در بخش‌هاي بعد به آن اشاره مي‌شود.
مزاياي راه‌اندازي Data Center در ايران
پايين آمدن ترافيك Gatewayهاي شركت مخابرات:
در حال حاضر بيش از 30 سرور در كشورهاي غربي (اكثرا كانادا ، امريكا و انگليس) در اجاره شركت‌هاي ايراني قرار دارد. ترافيك ماهانه هر سرور به طور متوسط 400GB مي‌باشد كه در مجموع بيش از 12000GB ترافيك به gateway هاي شبكه Data كشور وارد مي‌كند. با توجه به اين كه اكثر بازديدكنندگان اين سايت‌ها ايراني هستند، در حقيقت كاربر ايراني، براي بازديد سايت ايراني، علاوه بر اين كه باعث بالا رفتن ترافيك در gatewayهاي شركت مخابرات مي‌شود، خود نيز متوسط زمان بيشتري را بايد منتظر بماند.
اين مسئله در شكل 1 نشان داده شده است. در يك نمونه‌گيري آماري، تعداد hop ها براي ارتباط با يكي از سرورهاي ايراني واقع در Data Center خارج از كشور، عددي در حدود 26 بوده است.
نكته جالب توجه اين است كه طبق مصوبه شوراي عالي انقلاب فرهنگي، كليه ISPها بايد سرويس خود را از شركت مخابرات و يا شركت‌هاي مورد تاييد مخابرات (ICPها) دريافت كنند كه اين شركت‌ها نيز اكثرا به نوعي به شبكه ديتا متصلند. در نتيجه عملاً تمامي ISP ها به نوعي به شبكه ديتاي كشور متصل هستند.
حال اگر مركز داده‌اي در ايران تاسيس شود، همان طور كه در شكل 2 نشان داده شده است، علاوه بر اينكه عملا هيچ ترافيكي به Gateway هاي ديتا وارد نمي‌شود، متوسط زمان انتظار براي مشاهده صفحات نيز بسيار كمتر خواهد بود.
نكته ديگر اين كه هنگام به وجود آمدن مشكلات پيش‌بيني نشده در gateway هاي اصلي مخابرات (مانند قطع شدن لينك Flag در خرداد ماه امسال) حداقل اين امكان براي كاربران ايراني وجود دارد كه سايت‌هاي فارسي و ايراني را به راحتي مشاهده كنند چرا كه در اين صورت عملاً نيازي به اتصال به شبكه اصلي اينترنت وجود ندارد.
با توجه به ساختار شبكه انتقال داده شركت مخابرات و ديتا، مي‌توان حداكثر تخمين 10 HOP براي رسيدن كاربران ايراني به سايت‌هاي ايراني در نظر گرفت. هر چند در تست‌هايي بر روي سرورهاي وب برخي ISPها كه از خدمات شركت مخابرات استفاده مي‌كردند، به عدد 8 Hop در هر اتصال به دست آمد كه در مقايسه با سرورهاي ايراني واقع در خارج از كشور عدد قابل قبولي است.
استفاده بهينه از امكانات موجود:
شركت مخابرات ايران سرمايه‌گذاري عظيمي در بخش ديتا و اينترنت انجام داده است. خطوط فيبر نوري كه در سراسر تهران و ايران نصب شده است، پهناي باند بالايي را در اختيار گذاشته است.
در تهران، يك حلقه با پهناي باند بيش از 622Mb بين 8 مركز اصلي مخابراتي وجود دارد كه عملاً با چنين پهناي باندي مي‌توان يك مركز داده‌اي با استانداردهاي جهاني را پياده‌سازي كرد. تنها كافي است كه Data Center مورد نظر به يكي از مراكز اصلي اين حلقه متصل شود، كه در نتيجه با هزينه پاييني مي‌توان از امكانات موجود استفاده كرد.
هزينه پايين‌تر:
بيش از 50% هزينه يك سرور اجاره‌اي در مركز داده‌اي در خارج از كشور، مربوط به هزينه پرسنل آن مركز و همچنين اجاره نرم‌افزارهاي نصب شده بر روي سرور مي‌شود. با توجه به پايين بودن دستمزد متخصصان ايراني نسبت به همتاهاي غربي، طبيعتاً هزينه سرور در ايران بسيار پايين‌تر از معادل خارجي خواهد شد.
امنيت بيشتر براي سرورها:
مطمئنا زماني كه سرورهاي ايراني در خاك ايران وجود داشته باشند، مي‌توان از اطلاعات آنها به نحو شايسته‌تري محافظت كرد.
علاوه بر حفاظت اطلاعات عمومي، اطلاعات مخصوص به سرورهاي شركت‌ها و سازمان‌هاي دولتي، نياز به حفاظت ويژه‌اي دارند و در صورتيكه اين سرورها در يك مركز داده‌اي در ايران باشند، قطعاً حفاظت بيشتر نيز از آنها امكان‌پذير خواهد بود.
در زمان بحران‌هاي عمومي مانند حملات هكري و يا مشكلات مشابه، مديران يك مركز داده‌اي ايراني مسلماً مي‌توانند سريع‌تر از مسئولين يك مركز داده‌اي خارجي براي رفع مشكل اقدام نمايند.
مزاياي در اختيار داشتن Data Center در آينده
پس از اجراي كامل پروژه FLAG، ايران از طريق BackBoneهاي پرقدرت به پهناي باند 10Gbps متصل خواهد شد. در اين صورت پهناي باندي كه در اختيار ايران قرار مي‌گيرد، تفاوت چنداني با كشورهاي پيشرفته اروپايي و امريكايي نخواهد داشت. علاوه بر اين و با توجه به موقعيت فيزيكي ايران در منطقه و عنايت به اين نكته كه اكثر كشورهاي منطقه به وسيله فيبرهاي نوري قصد برقراري ارتباط با ايران را دارند، عملاً ايران در آينده به چهارراه ارتباطي خاورميانه، كشورهاي تازه استقلال يافته، پاكستان و افغانستان تبديل خواهد شد.
در صورتي اجراي موفق پروژه راه‌اندازي Data Center در ايران، كشورمان به عنوان اولين كشوري كه در خاورميانه داراي مركز داده‌اي است شناخته مي‌شود. با توجه به استقبال گسترده از اينترنت در خاورميانه و به خصوص كشورهاي عربي و بازار رو به رشد آن، و همچنين كمبود متخصص در اين كشورها و نياز روزافزون شركت‌هاي دولتي و خصوصي اين كشورها به در اختيار داشتن سرورهاي وب و سايت‌هاي اينترنتي، ايران مي‌تواند با هزينه پايين سرورهاي خود، مشتريان بسياري را در منطقه به خود جلب كند. در مرحله بعدي و با توجه به جهاني بودن شبكه Flag، حتي مي‌توان بازار سرورهاي وب كشورهاي اروپايي و امريكايي را با هزينه پاييني كه سرورهاي ايراني خواهند داشت، به دست آورد. اين امرعلاوه بر ايجاد اشتغال و ارزآوري، باعث بالا رفتن سطح دانش فني و عملي ايران در زمينه سرورهاي وب خواهد شد.
پيش از پايان نوشته، ذكر اين نكته را ضروري مي‌دانم كه مهم‌ترين قدم براي اجراي اين طرح، مجاب كردن شركت مخابرات ايران براي در اختيار گذاشتن خطوط فيبر نوري به Data Center است. اين نكته براي شركت مخابرات ايران بايد كاملا مشخص شود كه Data Center نه تنها از امكانات مخابرات براي اتصال به اينترنت استفاده نمي‌كنند، بلكه وجود آن باعث پايين آمدن ترافيك Gatewayهاي اتصالي ديتا به اينترنت خواهد شد كه در نتيجه منجر به كاهش هزينه‌هاي اين شركت در بلندمدت مي‌گردد.
مطالبي كه به عنوان مزاياي راه‌اندازي Data Center در ايران مطرح شد، تنها گوشه‌اي از مزاياي اين طرح بود كه با تحقيقات اندك نگارنده حاصل شده است. همچنين در انتها، اين نكته را قابل ذكر مي‌دانم كه با توجه به هزينه بالاي اين طرح براي راه‌اندازي و همچنين زيربنايي بودن آن، بدون كمك دولت و بانك‌ها و به خصوص مسئولين محترم پروژه ملي تكفا، امكان راه‌اندازي اصولي اين مركز وجود نخواهد داشت. اميدوارم با توجه به اهميت اين طرح، و نيز عزم دولت براي گسترش فناوري اطلاعات در كشور، مسئولين محترم در راه‌اندازي اين پروژه حضوري فعال داشته باشند، چرا كه اين طرح باعث كم شدن فاصله كشورمان با ساير كشورهاي پيشرفته در زمينه فناوري اطلاعات خواهد شد.
منبع: شبکه فناوری اطلاعات ایران

تفاوت بین هاردهای SATA از نوع PC و SERVER

بیشتر سرورهایی که امروزه در بازار به فروش می رسد از هارد دیسک های نوع SATA یا SAS استفاده می کنند. همانطور که خود شما هم می دانید بیشتر PC ها و کامپیوترهای دسکتاپ امروزی از هارد دیسک های SATA استفاده می کنند. هارد دیسک ها SATA ای که برای سرورها مورد استفاده قرار میگیرد نیز تا حدود زیادی به همین هارد دیسک ها شباهت دارند. هر دوی این نوع هارد دیسک ها از Controller های مشابهی استفاده می کنند، ضمن اینکه هر دوی آنها در اندازه های 3.5 اینچی موجود هستند.

نکته در اینجاست که با اینکه این تشابه در میان این دو هارد دیسک وجود دارد، ممکن است با خود فکر کنید که چرا قیمت هارد دیسک های سرور اینقدر گرانتر از هارد دیسک های سرور است! و آیا من می توانم به جای استفاده از یک هارد دیسک سرور، از یک هارد دیسک Desktop با همان مشخصات بر روی سرور استفاده کنم یا نه؟ در بسیاری از موارد سرورها هارد دیسک های SATA موجود بر روی Desktop ها را شناسایی کرده و می توانند از آنها استفاده کنند. البته این مورد بیشتر زمانی امکانپذیر است که سرورها از اتصال های استانداردی برای هارد درایو های خود استفاده کنند، در بسیاری از موارد تولید کنندگان سرور به گونه ای رابط ها یا همان اتصالات هارد دیسک را طراحی می کنند که صرفا هارد دیسک هایی بتوانند با آن ارتباط برقرار کنند که یا خود شرکت تولید کننده آنها را ساخته است و یا بر اساس استاندارد شخصی شرکت سازنده تولید شده اند و در اینجاست که تا حدودی در جابجایی این نوع هارد دیسک ها دچار مشکل خواهیم شد.

خوب با تمام این تفاسیر هنوز این مسئله وجود دارد که چرا ما بایستی برای خرید هارد دیسک های سرور اینقدر هزینه کنیم، در صورتیکه می توان با انجام یک سری تبدیلات و یا جابجایی ها، هارد دیسک های یک Desktop یا PC را جایگزین هارد دیسک های سرور کرد؟ برای اینکه شما همیشه هارد دیسک های ویژه سرور را خریداری کرده و کمی هزینه بیشتر در این رابطه انجام دهید دو دلیل مهم وجود دارد: اولین دلیل اینه که هارد درایو هایی که مخصوص سرورها ساخته می شوند به گونه ای طراحی شده اند که بتوانند هر روز هفته و 365 روز در سال بصورت بدون وقفه کار کنند، به اصطلاح به این نوع ساختار duty cycle یا چرخه وظیفه گفته می شود. اما همین duty cycle برای هارد دیسک های SATA ای که بر روی Desktop ها و PC ها قرار میگیرند به گونه ای طراحی شده است که صرفا 20 تا 30 درصد از زمان در طی سال را بتوانند بدون وقفه کار کنند. جالب اینجاست بدانید که Duty Cycle در سرورها حتی به مرز 100 درصد هم می رسد و این امر اصلا بعید نیست.

با این تفاسیری که گفته شد بایستی متوجه این موضوع شده باشید که اگر از هارد درایو های کامپیوترهای Desktop و PC به عنوان هارد درایو سرور استفاده کنید، این هارد درایو چندان قابل اتکا نبوده و به احتمال زیاد به مرور زمان دچار مشکل شده و کار شما را دچار اختلال خواهد کرد. البته این به این معنا نیست که شما اصلا نبایستی از این نوع از هارد درایو ها برای سرورها خود استفاده کنید، شما می توانید از این هارد دیسک ها در سرورهایی استفاده کنید که سرویس های چندان با اهمیتی بر روی خود نداشته و یا بار کاری زیادی بر روی آنها قرار ندارد. جالب اینجاست بدانید که این استفاده در ایران خیلی خیلی بیشتر از کشورهای دیگر است و توجیه عقلانی آن هم این است که هزینه سالیانه تعویض اینگونه هارد دیسک ها در مقایسه با خرید هارد درایو های مخصوص سرور کمتر است، دقت کنید همیشه در ایران پول حرف اول را می زند نه کیفیت. در نهایت این بحث به شما پیشنهاد می کنم که همیشه برای سرورهای خود از هارد دیسک های مخصوص سرور استفاده کنید، این هارد دیسک ها ضمن اینکه دارای کیفیت بهتری هستند برای استفاده در سرورهایی با حساسیت کاری بالا طراحی شده اند و شک نکنید که زمانیکه به علت سهل انگاری سرورهای شما دچار مشکل بشوند این موضوع را حتما به خاطر خواهید داشت.

نکته یا دلیل دومی که شما بایستی بدانید این است که هیچوقت نبایستی از هارد دیسک های Desktop و PC همزمان با هارد دیسک های سروری بصورت همزمان بر روی یک سرور استفاده کنید و در واقع نبایستی این دو را با همدیگر Mix کنید. هارد دیسک های سروری و هارد دیسک های PC و Desktop از timeout value های متفاوتی استفاده می کنند، این تفاوت میتواند براحتی فرآیند ورود و خروج یا همان نوشتن و خواند اطلاعات را که همان IO می باشد را دچار مشکل های زیادی کند، این تفاوت و مشکلات را شما می توانید بصورت محسوس در ساختار های RAID مشاهده کنید.

نتیجه

همانطوری که مشاهده کردید بحث در خصوص دستگاه های ذخیره سازی سروری یا همان Server Storage ها بسیار زیاد و گسترده است، در همین مقاله شما تا حدودی تفاوت بین هارد دیسک های سروری و هارد دیسک های PC و Desktop را درک کردید و متوجه شدید که چه عواملی باعث تفاوت در قیمت و همچنین استفاده از هر کدام از این نوع هارد دیسک ها می باشند. توجه کنید که این مقاله در خصوص توضیحات ساختار هارد دیسک ها نیست و صرفا مقدمات و معرفی این نوع هارد دیسک ها می باشد، در مقاله بعدی بیشتر در خصوص هارد دیسک های SAS و همچنین دیسک های SSD یا Solid State Drive ها با همدیگر صحبت خواهیم کرد.

نویسنده : محمد نصیری
منبع : انجمن حرفه ای های فناوری اطلاعات ایران

معرفی انواع ساختار Virtual Disk

حتما با ساختارهای مجازی سازی کار کرده اید و به ویژه با نرم افزار مجازی ساز VMware ESXi، زمانیکه شما می خواهید در این سیستم عامل توسط ابزار VSphere Client یک Virtual Machine ایجاد کنید، این ابزار برای VM شما یک Virtual Hard Disk ایجاد می کند. این Virtual Hard Disk یا هارد دیسک مجازی روی هارد دیسک سرور شما که به عنوان Datastore معروف است در قالب یک فایل با پسوند VMDK ذخیره سازی می شود. VMDK مخفف Virtual Machine Disk می باشد. فرمت و قالبی که شما برای Virtual Disk خود در نظر می گیرید بسیار در کارایی سیستم شما تاثیر خواهد داشت. ما می خواهیم در این مقاله در خصوص انواع Virtual Disk ها و مزایا و معایب هر کدام صحبت کنیم، زمانیکه شما می خواهید یک Virtual Disk ایجاد کنید یکی از سه حالت زیر را می توانید انتخاب کنید:

  • Thin Provisioned
  • Thick Provisioned Lazy Zeroed
  • Thick Provisioned Eager Zeroed

Thin Provisioned در ساختار دیسک های مجازی به چه معناست؟

از مزایای ایجاد کردن Thin Provisioned می توان به سرعت بالای ایجاد (Faster Provision) و اشغال فضای دیسک بر اساس بالا رفتن میزان فضای مورد نیاز VM اشاره کرد. در کنار این مزایا، معایبی نیز به Thin Provisioned وارد است که از جمله آنها می توان به کاهش کارایی VM با توجه به Overhead ای که Metadata ها بر روی VM دارند و همچنین Overhead ای که فرآیند های نوشتن بر روی دیسک برای این ساختار ایجاد می کنند، اشاره کرد. از طرفی اگر ظرفیت VM شما به اندازه ای بالا برود که از Provision در نظر گرفته بیشتر شود، باعث ایجاد Downtime و اشغال زیاد منابع VM خواهد شد. از همه مهمتر اینکه شما اگر دیسک های مجازی خود را در حالت Thin Provisioned قرار دهید، دیگر نمی تواند از امکانات Clustering در ساختار مجازی سازی خود استفاده کنید. زمانیکه VSphere یک دیسک Thin Provisioned ایجاد می کند فقط مقدار کمی Metadata در Datastore ذخیره می کند. در این حالت هیچگونه فضایی بصورت یکباره از Datastore گرفته نمی شود، زمانیکه فرآیند نوشتن بر روی دیسک انجام می شود، VSphere ابتدا اطلاعات مربوط به Metadata ای که مربوط به فایل VMDK است را بروز می کند و در نهایت بلوک های جدیدی از داده را از Datastore دریافت و در آن اطلاعات را می نویسد. این عملیات در محل هایی که فرآیند های نوشتن و خواندن زیادی انجام می شود باعث بالا رفتن Overhead می شود.

Thin Provision ها دارای پایین ترین کارایی از نظر سیستم در بین سه حالت و قالب دیسک هایی هستند که در VMware وجود دارد. البته در کنار همین معایب در محیط هایی که محدودیت استفاده از فضا دارند، این نوع دیسک بسیار کاربردی است. دیسک های Thin Provisioned قابلیتی دارند که شما می توانید تا زمانیکه فضای واقعی دیسک شما پر نشده است از فضای مجازی موجود بر روی دیسک استفاده کنید. برای مثال شما اگر 10 عدد VM داشته باشید که هر کدام از آنها به 50 گیگابایت فضا نیاز داشته باشند اما فضای Datastore شما تنها 100 گیگابایت باشد، شما می توانید هر 10 عدد VM را با ظرفیت 50 گیگابایت ایجاد و راه اندازی کنید. در این حالت به یکباره فضا از Datastore دریافت نمی شود و به مرور زمان با اضافه شدن حجم داده ها به VM ها تا مرز 100 گیگابایت، شما می توانید از همه VM های خود همزمان استفاده کنید. اینکار باعث کاهش هزینه ها می شود، برعکس Thick Provision که به یکباره با در نظر گرفتن فضا ، همه فضا را به یکباره از Datastore می گیرد.

Thick Provision Lazy Zeroed در ساختار دیسک های مجازی به چه معناست؟

از مزایای ایجاد کردن Thick Provisioned Lazy Zeroed سرعت بیشتر ایجاد (Faster Provision) نسبت به Thick Provision Eager Zeroed است. این نوع دیسک های مجازی کارایی بهتری نسبت به Thin Provisioned دارند اما به نسبت سرعت ایجاد شدن آنها از Thin Provision کمتر است. همچنین از دیگر معایب این نوع دیسک های مجازی، کارایی و سرعت پایینتر نسبت به Thick Provisioned Eager Zero می باشد. این نوع دیسک های مجازی همانند Thin Provisioned قابلیت Clustering را پشتیبانی نمی کنند. زمانیکه VSphere یک دیسک از این نوع ایجاد می کند، حداکثر اندازه ای که می تواند به فایل VMDK اختصاص دهد را به یکباره به آن می دهد اما دیگر هیچ کاری انجام نمی دهد. با دسترسی پیدا کردن به هر قسمت از بلوک های دیسک VSphere ابتدا بلوک را آماده و داده ها را در آن می نویسد. سرعت و کارایی دیسک های مجازی که از نوع Thick Provisioned Lazy Zeroed هستند به دلیل ایجاد کردن Overhead در دیسک ها از Thick Provisioned Eager Zeroed کمتر است. بصورت خلاصه بعد از اینکه دیسک بصورت Lazy Zeroed ایجاد شد فضای متناسب با آن از Datastore گرفته می شود اما فضا پاکسازی نمی شود، به محض اینکه شما بخواهید داده ای به این دیسک اضافه کنید، فضا نیز ابتدا پاکسازی می شود و سپس داده های شما نوشته می شود که این به نوعی دوباره کاری برای VSphere ایجاد خواهد کرد.

Thick Provisioned Eager Zeroed در ساختار دیسک های مجازی به چه معناست؟

از مزایای ایجاد کردن Thick Provisioned Eager Zeroed این است که در میان سایر دیسک های مجازی بهترین کارایی را به خود اختصاص می دهد. Overwrite کردن فضای خالی دیسک با صفر، باعث کاهش ریسک های امنیتی بر روی این نوع دیسک های مجازی می شود. از همه مهمتر اینکه با استفاده از این نوع دیسک شما می توانید از قابلیت های Clustering ای مانند Microsoft Cluster Server و یا VMware Fault Tolerance استفاده کنید. تنهای عیبی که می شود به این نوع دیسک گرفت زمان طولانی تر نسبت به سایر دیسک ها برای ایجاد شدن یا Provision Time بالاتر می باشد. زمانیکه VSphere یک دیسک از نوع Provisioned Eager Zeroed ایجاد می کند، حداکثر مقدار فضای ممکن برای دیسک را به یکباره به فایل VMDK اختصاص می دهد؛ سپس تمامی فضاهایی که بر روی دیسک وجود دارند را صفر می کند. برای مثال اگر شما یک فایل VMDK را بصورت Thick Provisioned Eager Zeroed ایجاد کنید و 80 گیگابایت فضا برای آن در نظر بگیرید.

VSphere بلافاصله از دیسک شما 80 گیگابایت می گیرد و به فایل VMDK اختصاص می دهد و تمامی فضای 80 کیگابایت را با صفر پر می کند. زمانیکه تمامی فضاهای خالی با صفر پر شدند، Thick Provisioned Eager Zeroed مطمئن می شود که در هنگام نوشتن اطلاعات داخل دیسک هیچگونه ریسک امنیتی به وقوع نمی پیوندد. Thick Provisioned Eager Zeroed Disk ها از بهترین کارایی در تمامی فایل های VMDK برخوردارند. زمانیکه قرار است داده ای بر روی دیسک های Eager Zeroed انجام شود، VSphere تنهای کاری که باید بکند نوشتن اطلاعات است و هیچ کار اضافی لازم نیست انجام شود، همین امر باعث برتری این نوع دیسک نسبت به Thin Provisioned و Lazy Eager شده است. بصورت خلاصه زمانیکه دیسکی از نوع Eager Zeroed در نظر گرفته می شود همان ابتدا تمامی فضا از Datastore گرفته می شود و به دیسک داده می شود و تمامی فضا در همان لحظه با استفاده از بیت های صفر پاکسازی می شود و دوباره کاری موقع نوشتن اطلاعات ایجاد نمی شود.

نویسنده : محمد نصیری
منبع : انجمن تخصصی فناوری اطلاعات ایران